طرفداری | آدریانو لیته ریبیرو (Adriano Leite Ribeiro) زاده 17 فوریه 1982 در شهر ریودوژانیروی برزیل است. او با 189 سانتیمتر قد در پست مهاجم نوک بازی میکرد. آدریانو در محله ویلا کروزیرو، یکی از خطرناکترین محلههای ریودوژانیرو متولد شد. گفته میشود که او تا دو سالگی، از شیر گرفته نشده و پدر و مادرش، برای تأمین غذای او، مشاغل مختلفی را تجربه میکردند. او در 9 سالگی، فوتسال را شروع کرد و در ادامه، به شدت شیفته فوتبال شد. آدریانو در تمامی پستهای فوتبال، توانایی بازی داشت اما در ابتدا، پست تخصصیاش، دفاع چپ بود. رسیدن به تیمهای پایه فلامینگو باعث شد تا زیرنظر مربیان کارآزموده این باشگاه، این بازیکن به پست مهاجم نوک منتقل شده و با عملکرد خوبش در این پست، ماندگار شود. آدریانو که با قدرت بدنی بالایش، خط حمله تیمهای پایه فلامینگو را به نام خود زده بود، در سال 2000، راهی تیم اصلی این باشگاه شد.
نخستین بازی این بازیکن برای تیم اصلی فلامینگو در هفته سوم سریآ برزیل برابر اتلتیکو پاراننزه بود؛ در ادامه، بریس آدریانو برابر سائوپائولو، او را به ترکیب اصلی تیمش رساند و آماری مثل 40 بازی و 11 گل را برایش ثبت کرد. او یک فصل دیگر در فلامینگو حضور داشت و پس از ثبت پنج گل در 19 بازی، پیشنهاد جذابی را از اینتر ایتالیا دریافت کرد. در سال 2001 میلادی بود که پیشنهاد ایتالیاییها به دست باشگاه برزیلی رسید. این بازیکن با مبلغی معادل با 13 میلیون یورو، عازم میلان شد. او در نخستین بازی خود برای تیم جدید، در هفته دوم سریآ برابر فیورنتینا به میدان رفت. گلزنی برابر ونتزیا در 14 بازی برای اینتر که با یک پاس گل نیز همراه بود، تا نیمه فصل 02-2001 او، چندان کافی به نظر نمیرسید؛ از همین رو، این بازیکن با قراردادی قرضی راهی فیورنتینا شد تا فرصت بازی بیشتری را دریافت کند. در هفته هجدهم سریآ و دیدار برابر کیهوو، آدریانو موفق به ثبت یک گل و یک پاس گل در نخستین بازیاش برای بنفشپوشان شد. در ادامه، ارائه فرصتهای بیشتر بازی، باعث شد تا آدریانو با گل پشتپا به میلان و کاشته برابر رم، تواناییهایش را به اثبات برساند. 15 بازی، شش گل و یک پاس گل، اگرچه عملکردی قابل توجه از سوی این بازیکن برزیلی بود اما نتوانست فیورنتینای بحرانزده فصل را در سریآ، حفظ کند.
این بازیکن در سال 2002، با مبلغی در حدود 14 میلیون یورو به پارما منتقل شد تا زیرنظر چزاره پراندلی، فرصت قابل توجهی را برای درخشش در سطح نخست فوتبال ایتالیا داشته باشد. حضور آدرین موتو در خط حمله پارما باعث شد تا این مهاجم برزیلی، زوج خطرناکی را با این بازیکن تشکیل داده و خط حمله قدرتمندی را برای تیمش به ارمغان بیاورد. پس از سه گل در سه هفته نخست برابر اودینزه، کومو و یوونتوس، آدریانو برابر تورینو و رجینا بریس کرد و علاوه بر گلزنی در جام یوفا، دروازه تیمهای بزرگی چون میلان و رم را نیز به لرزه درآورد. 32 بازی، 17 گل و سه پاس گل از این بازیکن، باعث شد تا نامش به عنوان یک گلزن واقعی فوتبال، در میان دوستداران این ورزش مطرح شود. او نیمه نخست فصل 04-2003 را در پارما سپری کرد و پیش از مصدومیت ماه نوامبر خود، توانست تا در پنج هفته ابتدایی فصل، شش گل را به ثمر برساند. او با ثبت آماری 13 بازی، 9 گل و دو پاس گل، در نقل و انتقالات زمستانی سال 2004، به اینتر بازگشت تا رقیبی برای کریستین ویری سرشناس باشد. او در بازگشت به اینتر، همچنان فرم خوب پارما را داشت و علاوه بر بریس برابر سیهنا، پروجا و امپولی، در دو دیدار نیمه نهایی جام حذفی ایتالیا، دروازه یوونتوس را باز کرد. 18 بازی، 12 گل و دو پاس گل، نشان از تصمیم درست مدیران اینتر در بازگرداندن این مهاجم برزیلی داشت.
فوت پدر، پیش از شروع فصل 05-2004، تراژدی بزرگی در زندگی آدریانو بود که پایهگذار دوره بحرانی ورزشی و روحی این بازیکن شد. با این حال، آدریانو حداقل در این فصل توانست تا مصیبت وارده به خانوادهاش را کمی هضم کرده و با ثبت 42 بازی، 28 گل و پنج پاس گل، فصل موفقی را پشتسر بگذارد. عملکرد آدریانو در این فصل لیگ قهرمانان اروپا، بسیار آرمانی بود زیرا او توانست تا به جز هتتریک برابر پورتو در مرحله یکهشتم نهایی، با بریس برابر وردربرمن و گلزنی برابر اندرلخت و والنسیا، در اروپا، هفت گله شود. نقش همبازیان و مدیران اینتر در بهبود عملکرد فنی آدریانو، پس از فوت پدر، بسیار موثر بود زیرا او توانست در این دوره، بر غم و افسردگی خود غلبه کرده و با تقدیم گلهایش به پدر، یکی از بهترین مهاجمان فصل قاره اروپا شود. فصل 06-2005 نیز همانند فصول قبل، عرصهای برای درخشش این غول برزیلی بود. او بار دیگر با هتتریک در لیگ قهرمانان اروپا، این بار برابر آرتمدیا براتیسلاوا، قدرت خود در گلزنی را به رخ اروپاییان بکشد. در سریآ نیز بریس در بازیهای حساسی همچون رم، میلان و کالیاری که با هتتریک برابر ترویسو همراه شد، آمار کلی این فصل آدریانو را به 47 بازی، 19 گل و هفت پاس گل رساند.
کم کم از فصل 07-2006 بود که افسردگی حاصل از فقدان پدر، بعد فنی آدریانو را نیز همانند بعد روحیاش، تحت تأثیر قرار داد. این بازیکن پس از حضور در جام جهانی، در رقابتهای باشگاهی با اینتر نیز چندان پرفروغ نبود و با آمار 30 بازی، شش گل و 10 پاس گل، تنها از نظر تعداد پاس گل، به نسبت قبل، پیشرفت داشت. در فصل 08-2007، دیگر اثری از آدریانوی گلزن نراتزوری نبود و این بازیکن، کاملاً قافیه را به رقبایش برای خط آتش اینتر، واگذار کرده بود. او تا میانه همین فصل، تنها در چهار بازی با پیراهن تیمش دیده شد و تنها دروازه رجینا را باز کرد. اعتیاد به الکل و اضافهوزن این برزیلی باعث شد تا حتی روبرتو مانچینی نیز امیدش به همکاری با او را از دست داده و در نیم فصل، با جدایی قرضی او به مقصد سائوپائولو، موافقت کند. آدریانو که پیش از رسیدن به برزیل، افکار خودویرانگرانهای داشت، با زندگی کنار مادرش در زمان همکاری با سائوپائولو، بار دیگر فرم مناسب ورزشی خود را بازیافت. آدریانو به ستاره سائوپائولو تبدیل شد و در فصل 2008، آمار 28 بازی، 17 گل و دو پاس گل را در این باشگاه به ثبت رساند. درخشش او در لیبرتادورس که با شش گل در 10 بازی همراه بود، بسیار مورد توجه برزیلیها قرار گرفته بود. در نقل و انتقالات تابستانی سال 2008 که میانه فصل فوتبالی لیگ برزیل بود، آدریانو به اینتر بازگشت تا دوباره در فوتبال اروپا بدرخشد. با وجود امیدواریها، این بازیکن تنها دروازه تیمهای بولونیا، سمپدوریا و میلان را باز کرد و با آمار 22 بازی، هفت گل و سه پاس گل، ماجراجویی خود با پیراهن اینتر را به پایان خود رساند. سفر به آمریکای جنوبی برای مسابقات ملی و بازنگشتن به ایتالیا، حاشیهای بود که باعث قطع همکاری اینتر با این بازیکن شد. آدریانو که تمایلش به فوتبال را از دست داده بود، پس از شایعاتی فراوان اعلام کرد که دوست دارد تا مدتی از دنیای توپ و تور، جدا باشد.
پس از فسخ قرارداد با نراتزوری، آدریانو به نخستین باشگاهش یعنی فلامینگو بازگشت تا دوباره وطن، به دادش برسد. او با ثبت 19 گل و پنج پاس گل در 30 بازی، آقای گلی ورژن برزیلی سریآ را به دست آورد و زوج خطرناکی را با واگنر لاو، تشکیل داد. پایان این ماجراجویی مهیج با قهرمانی فلامینگو شیرینتر از قبل شد تا دوباره، شور و اشتیاق فوتبالی به خون این بازیکن تزریق شود. پیش از آغاز فصل 11-2010 فوتبال اروپا، آدریانو در 18 بازی برای فلامینگو، 15 گل و پنج پاس گل را به ثبت رسانده بود. او در نقل و انتقالات تابستانی اروپاییها، پس از دست و پنجه نرم کردن با حواشی متعددی از جمله اتهام همکاری با قاچاقچیان، پخششدن عکس با سلاح گرم و انتقاد شدید هواداران فلامینگو به دلیل خراب کردن یک پنالتی در یکی از مسابقات این باشگاه، تصمیم گرفت تا به پیشنهاد همکاری با رم، پاسخ مثبت دهد. او در دو هفته ابتدایی با مصدومیت عضلانی مواجه بود و نخستین بازی خود برای گرگها را در هفته چهارم برابر برشا انجام داد. در رم، مصدومیتهای متعددی به سراغ این گلزن برزیلی آمد تا تنها خاطره هواداران رم با او، حضور در هشت بازی فصل باشد. این بار دیگر بازگشت به برزیل نیز ناجی این بازیکن نشد؛ او در ابتدا راهی کورینتیانس شد و در فصلی که دومین قهرمانی ورژن برزیلی سریآ را تجربه کرد، در هفت بازی به دو گل دست یافت. در ادامه، بازگشت سهباره به فلامینگو، پس از غیبت در جلسات تمرینی، بدون حتی یک بازی به پایان خود رسید و سپس قرارداد ناموفق دیگری با اتلتیکو پاراننزه، تنها حضور در یک بازی را برای این بازیکن به همراه داشت. او پس از دو سال بدون تیم بودن، در سال 2016 راهی میامی یونایتد آمریکا شد تا پس از یک بازی و یک گل برای این باشگاه، از دنیای فوتبال خداحافظی کند.
نخستین بازی ملی آدریانو برای تیم ملی برزیل، دیدار سال 2000 این کشور برابر کلمبیا بود که به تساوی بدون گل رسید. پیش از این بازی، او برای تیم ملی نوجوانان برزیل در جام جهانی زیر 17 سال 1999، چهار بازی و قهرمانی این تورنمنت را تجربه کرد. آدریانو پس از رسیدن به تیم ملی بزرگسالان، توانست تا عضوی از تیم ملی جوانان کشورش برای جام جهانی زیر 20 سال 2001 باشد؛ دو بریس برابر عراق و استرالیا و گلزنی برابر کانادا و غنا، این بازیکن را با شش گل به آقای گل جوانان جهان تبدیل کرد. حضور با تیم ملی بزرگسالان برزیل در جام کنفدراسیونهای سال 2003، گلزنی برابر آمریکا و ترکیه را برای آدریانو به همراه داشت. کوپا آمریکای 2004، صحنهای برای خودنمایی این بازیکن بود؛ او توانست تا در تورنمنتی که به قهرمانی کشورش ختم شد، با هتتریک برابر کاستاریکا، بریس برابر مکزیک و گلزنی در جریان بازی و ضیافت پنالتیهای نیمه نهایی و فینال تورنمنت برابر اروگوئه و آرژانتین، با هفت گل، آقای گلی دیگری را در عرصه ملی تجربه کند. او تجربه دیگری را در قهرمانی و آقای گلی با حضور در جام کنفدراسیونهای 2005 تجربه کرد. پس از گلزنی برابر یونان، بریس آدریانو برابر آلمان و آرژانتین در نیمه نهایی و فینال جام کنفدراسیونها، آدریانو به قهرمانی و آقای گلی توامان دیگری رسید. او سرانجام در سال 2006، تجربه بازی در جام جهانی را چشید و در چهار بازی خود، دروازه غنا و استرالیا را باز کرد. پس از حضور در جام جهانی، این بازیکن دیگر در تورنمنتهای ملی حضور نداشت و نهایتاً با دیدار کشورش برابر ایرلند در سال 2010، به ماجراجوییهای ملی خود خاتمه داد. 48 بازی، 27 گل و پنج پاس گل، آمار نهایی آدریانو در رده ملی بود.
آدریانو که القابی چون «امپراطور» و «تانک برزیلی» را یدک میکشید، عضوی از چهارگانه طلایی برزیلیها در میانه نخستین دهه قرن 21 میلادی بود که توانست تا برزیلیها را به درخشش در جامهای مختلف امیدوار کرده و به قهرمانی جام کنفدراسیونها و کوپا آمریکا برسد. شوتزنی آدریانو از هر زاویه و فاصله، ویژگی قابل احترامی از نظر فنی برای این بازیکن بود که حتی مورد تمجید بازیکنی چون زلاتان ابراهیموویچ قرار گرفت. قدرت بدنی در کنار سرعت که با حرکات پای هوشمندانه و تسلط به جریان بازی نیز همراه میشد، آدریانو را به غولی در محوطه جریمه تبدیل کرد که کابوس هر مدافعی بود. درگذشت پدر آدریانو که تکیهگاهش در طول فوتبال بود، ضربه مهلکی به کارنامه حرفهای او زد؛ این تأثیر به گونهای بود که پس از فوت پدر، آدریانو تنها زمانی به فرم خوب میرسید که از نظر روحی، تأمین میشد.
