طرفداری | فرانکو کائوزیو (Franco Causio) زاده یک فوریه 1949 در شهر لچه ایتالیا است. او در پستهای هافبک راست و وینگر راست بازی میکرد. کائوزیو، فوتبالش را در باشگاه لچه آغاز کرد و در سال 1964، راهی تیم بزرگسالان آن شد. تنها سه بازی، نتیجه نخستین فصل فرانکو با لچه بود. او در سال 1965، با قراردادی راهی سامبدنتسه در سری چی ایتالیا شد تا با 13 بازی در ترکیب این باشگاه، علاقه استعدادیابهای یوونتوس را به خود جلب کند. بانوی پیر تصمیم گرفت تا بر روی استعداد فرانکو سرمایهگذاری و او را در سال 1966، خریداری کند. در مدت دو سال همکاری با یوونتوس، این بازیکن تنها در یک مسابقه برابر مانتوا، در زمین بازی دیده شد. حضور قرضی در باشگاه رجینا که در سریب حضور داشت، فرصتهای بازی بیشتری را در اختیار کائوزیو قرار داد. این بازیکن در 32 بازی، پنج گل و دو پاس گل را به ثبت رساند. تجربه بعدی این بازیکن نیز قراردادی قرضی بود اما این بار در سریآ. کائوزیو در دوره قرضی خود با باشگاه پالرمو، آمار 25 بازی و چهار گل را به ثبت رساند. گلزنی برابر اینتر، ورونا و رم در سریآ و کاتانیا در جام حذفی ایتالیا، از جمله لحظات مهم او با پالرمو بود.
در سال 1970، یوونتوس تصمیم گرفت تا استعداد صیقلخورده خود را این بار در تیم اصلی نگاه دارد. این بازیکن به همراه بانوی پیر در این فصل، راهی فینال فیرزکاپ شد و در تمامی مسابقات این تورنمنت بازی کرد. او در سریآ نیز توانست تا دروازه تیمهایی چون ویچنزا، فیورنتینا، کاتانیا، ناپولی، وارتسه و لاتزیو را باز کرده و آمار کلی 33 بازی و 17 گل را در تمامی فصل، به ثبت برساند. در فصل 72-1971 بود که این بازیکن به همراه بانوی پیر به قهرمانی سریآ رسید و در همین مهم، هتتریک جذابی را برابر اینتر در هفته 27 داشت. 45 بازی، 10 گل و دو پاس گل در نتیجه این فصل کائوزیو، ثبت شد. در فصل 73-1972، کائوزیو به دومین قهرمانی متوالی خود در سریآ رسید و توانست تا به نایب قهرمانی جام باشگاههای اروپا نیز دست یابد. اگرچه این بازیکن در فینال اروپا برابر آژاکس شکست خورد اما در راه رسیدن به این مهم، گلزنی برابر لیدز در مرحله نیمه نهایی را تجربه کرد و بازیکن فیکس یووه در تمامی بازیها بود. 48 بازی، 13 گل و یک پاس گل، حاصل این فصل کائوزیو بود.
سه فصل بعدی این بازیکن با یوونتوس شامل آمارهایی چون 38 بازی، سه گل و سه پاس گل در فصل 74-1973، 45 بازی، هفت گل و دو پاس گل در فصل 75-1974 و 34 بازی، شش گل و سه پاس گل در فصل 76-1975 میشد. قهرمانی جام یوفای فصل 77-1976، در فصلی که کائوزیو با یووه به چهارمین اسکودتو رسید، او را بار دیگر در بهترین فرم فوتبالش قرار داد. در راه قهرمانی یوفا، فرانکو به جز یک بازی، در تمامی مسابقات ممکن بازی کرد و موفق به گلزنی برابر آاِک آتن شد. 49 بازی، هفت گل و سه پاس گل در این فصل کائوزیو به ثبت رسید. سبک بازی کائوزیو که شباهت بسیاری به بازیکنان آمریکای جنوبی داشت، او را به «برزیل» ملقب کرد. کائوزیو همچنین یکی از نخستین بازیکنانی بود که به اصطلاح، نقش «وینگر چرخشی» تیم را داشتند. باقی فصول همکاری این بازیکن با بانوی پیر به آمارهای 41 بازی و پنج گل در فصل 78-1977، 41 بازی و چهار گل در فصل 79-1978، 37 بازی و هفت گل در فصل 80-1979 و 44 بازی و سه گل در فصل 81-1980 منتهی شد. شش قهرمانی سریآ، به همراه یک قهرمانی در جام یوفا و جام حذفی ایتالیا، ثمره 11 فصل او در یوونتوس بود.
در سال 1980، بالاخره راه این بازیکن شوتزن از یوونتوس جدا شد و او به اودینزه پیوست. سه فصل حضور در اودینه، کائوزیو را به آمارهای 30 بازی، شش گل و یک پاس گل در فصل 82-1981، 32 بازی و پنج گل در فصل 83-1982 و 39 بازی، پنج گل و چهار پاس گل در فصل 84-1983 رساند. همچنان، این بازیکن فرم خوبی داشت و در اودینزه، به همراه زیکوی برزیلی، خط هافبک مقتدری را تشکیل داده بودند. کائوزیو که سبکی مشابه بازیکنان برزیلی داشت، در کنار زیکو به رشد فوتبالی قابل توجهی رسید. او در سال 1984، خرید جدید اینتر شد و پیراهن نراتزوری را برتن کرد. نخستین بازی او با پیراهن اینتر در هفته نخست سریآ برابر آتالانتا به ثبت رسید. کائوزیو در سریآ، تنها یک پاس گل برابر میلان در دربی دلامادونینا داد اما در جام حذفی، دروازه هلاس ورونا و در جام یوفا، دروازه کلن و رنجرز را باز کرد تا با آمار 42 بازی، سه گل و سه پاس گل، ماجراجوییاش با پیراهن اینتر را به پایان برساند. بازگشت به لچه با آمار 31 بازی و سه گل در فصل 86-1985 و دو فصل همکاری با تریستینا در سریب، با آمارهای 29 بازی و پنج گل در فصل 87-1986 و 41 بازی در فصل 88-1987، تجربیات بعدی کائوزیو در فوتبالش بود. او در سال 1988، تصمیم به بازنشستگی گرفت.
نخستین بازی ملی این بازیکن برای تیم ملی ایتالیا در سال 1972 و در دیدار برابر بلژیک به ثبت رسید. او نخستین گلش برای تیم ملی کشورش را یک ماه بعد، در دیدار برابر رومانی زد تا جای پایش را در اردوها، سفت کند. کائوزیو در جام جهانی 1974، موفق به حضور در دو بازی از سه بازی ممکن شد و به یک پاس گل برابر لهستان رسید. نقش و حضور کائوزیو در جام جهانی 1978، بسیار کلیدیتر از قبل شد زیرا این بازیکن در تورنمنتی که به رتبه چهارمی ایتالیاییها منتهی شد، در هر هفت بازی ممکن بازی کرد و دروازه برزیل را در دیدار ردهبندی، باز کرد. او در چهار بازی یورو 1980 نیز حضور داشت و در ماراتن پنالتی مرحله یکچهارم نهایی برابر چکسلواکی، پنالتی نخست ایتالیا را به گل تبدیل کرد اما شاهد حذف تیمش در پایان 10 پنالتی بود. کائوزیو توانست تا در جام جهانی 1982 نیز حضور داشته باشد و در نهایت، جام قهرمانی را بالای سر ببرد اما نقش او در این مهم، به کیفیت قبل نبود. او تنها 45 دقیقه در مرحله گروهی برابر پرو و یک دقیقه در دیدار فینال برابر آلمان، بازی کرد و به مهمترین افتخار فوتبالش رسید. پس از دیدار برابر قبرس در سال 1983، کائوزیو دیگر در رده ملی حضور نداشت و با آمار 63 بازی، شش گل و هشت پاس گل، این ماجراجویی را به پایان رساند. خلاقیت، چابکی، کنترل توپ، شوتهای سهمگین، سانترهای دقیق و استقامت قابل توجه، از ویژگیهای فنی این بازیکن بود که باعث شد تا ایتالیاییها، او را با لقب اشرافی «بارون»، صدا کنند.
