طرفداری | لوری کانینگهام (Laurie Cunningham) زاده هشت مارس 1956 در شهر آرچوی انگلستان است. او در پستهای وینگر چپ و هافبک نفوذی بازی میکرد. لوری از کودکی در تمامی ورزشها سرآمد بود اما رقص، علاقه اصلی او بود. خانواده کانینگهام که اصالتی جامائیکایی داشتند، در محلهای زندگی میکردند که مهاجرانی از کشورهای کارائیب در آن ساکن شده بودند. فرهنگ شاد اهالی کارائیب بر روی لوری نیز تأثیر گذاشت تا او با لباسهای رنگارنگ، کتهای براق و کفشهای ورنی درخشان خود، در کافه و میخانههای مختلف، به رقصهای متنوع بپردازد. او آنقدر در رقص سرآمد شده بود که دیگر فراز و فرودهای آهنگ را کاملاً میشناخت و بر اساس آن، حرکات ریتمیک خود را تنظیم میکرد. پس از رد شدن از تستهای آکادمی آرسنال، لوری راهی تیمهای پایه لیتون شد و در سال 1974، با تیم اصلی این باشگاه قرارداد بست. سه سال حضور در تیم اصلی لیتون اورینت، با آمارهای 18 بازی و یک گل در فصل 75-1974، 35 بازی و هشت گل در فصل 76-1975 و 32 بازی و هفت گل در فصل 77-1976 همراه بود.
در زمستان سال 1977، کانینگهام به لیگ برتر انگلستان رسید و با باشگاه وست برومویچ، قرارداد همکاری امضا کرد. او از هفته 31 فصل و دیدار برابر تاتنهام به ترکیب وست برومویچ اضافه شد و تا پایان فصل، آمار 13 بازی و شش گل را به ثبت رساند. پس از 35 بازی و پنج گل در فصل 78-1977 که شامل گلزنی برابر منچستر یونایتد، منچستر سیتی و آرسنال میشد، لوری به یکی از ستارههای تیمش در فصل 79-1978 تبدیل شد. درخشش او به همراه دو بازیکن سیهچرده دیگر (سیریل رجیس و بتسون)، باعث شد تا هواداران وست برومویچ، مثلث قدرتمند خود را به «سه درجه» که از یک بند موسیقی با حضور سه زن سیاهپوست تشکیل شده بود، معروف کنند. سه گل در دو بازی برابر گالاتاسارای و درخشش همراه با گل برابر والنسیا در جام یوفا، آوازه کانینگهام را به ورای مرزهای بریتانیا رساند. او در مسابقات لیگ نیز با بریس برابر کاونتری و گلزنی برابر منچستر یونایتد و لیورپول، آمار قابل قبول 51 بازی، 15 گل و یک پاس گل را به ثبت رساند تا پس از یک فصل بسیار موفق، پیشنهادات مختلفی را دریافت کند.
پخش زنده دیدار والسنیا و وست برومویچ در اسپانیا، مدیران رئال مادرید را مبهوت پسری کرد که با حرکات تکنیکی خود، مدافعین والنسیا را مبهوت مهارتهایش کرده بود. از همین رو، در نقل و انتقالات تابستانی 1979، رئال مادرید مذاکراتی طولانی را آغاز کرد تا انتقال این بازیکن را با 110 میلیون پزوتا، نهایی کند. این انتقال، کانینگهام را به نخستین بریتانیایی تاریخ رئال و دومین بازیکن سیهچرده تاریخ این باشگاه تبدیل کرد. نخستین بازی لوری برای تیم جدیدش، تجدید دیدار با والنسیا بود که بریساش منتهی شد. او در ادامه، ستاره تیمش در الکلاسیکوی هفته سوم برابر بارسلونا بود و گل پیروزیبخش رئال را به ثمر رساند. در پایان همین بازی بود که هواداران بارسلونا، درخشش بازیکن رقیب را تمجید و لوری را به شدت تشویق کردند. هرکولس، مالاگا، رایو وایکانو، آلمریا و اسپانیول، دیگر باشگاههایی بودند که قربانی درخشش لوری با پیراهن رئال شدند. قهرمانی لیگ و جام حذفی اسپانیا، حاصل نخستین فصل این بازیکن در رئال بود که با آمار کلی 41 بازی و 12 گل همراه بود. به گفته یکی از همبازیان لوری در رئال، او در روزهای نخست حضورش در مادرید، آنقدر سریع بود که انگار، سایر بازیکنان در حال به عقب دویدن بودند. مصدومیتهای متعدد، بدبیاریهایی بودند که فصل دوم لوری در رئال را تحت تأثیر قرار دادند. او که پیش از مصدومیت، پنج گل را در لالیگا زده بود، پس از آن تنها توانست تا در فینال جام باشگاههای اروپا، شاهد شکست تیمش باشد. این فصل لوری با آمار 17 بازی و هفت گل به پایان خودش رسید.
بعد از دومین فصل بود که فشارهای بازی در بالاترین سطح فوتبال، گریبان کانینگهام را گرفت. او که به دلیل علاقهاش به رقص، در وقتهای آزاد خود به سراغ کافههای مرتبط میرفت، چند باری توسط مدیران تیمش توبیخ شد. هشت بازی و یک گل در کل فصل 82-1981، رئال مادرید را بر آن داشت تا برای استفاده بهینه از سهمیه محدود بازیکنان خارجی خود، این بازیکن انگلیسی را با قراردادی قرضی، راهی منچستر یونایتد کند. او پس از ثبت نخستین بازی برابر اورتون، توانست تا در دومین بازی با پیراهن منچستر یونایتد، دروازه واتفورد را باز کند. حضور قرضی او در یونایتد به آمار پنج بازی و یک گل منتهی شد. پس از حضور قرضی دیگری در خیخون با آمار 34 بازی و سه گل که شامل بریس برابر اتلتیکو مادرید میشد، این بازیکن از رئال مادرید جدا شد. او پس از آن در تیمهای مارسی (15 بازی)، رایو وایکانو (پنج بازی)، اسپورتینگ شارلوای بلژیک (سه بازی و یک گل) و ویمبلدون (9 بازی و دو گل)، بازی کرد. در سال 1988، این بازیکن به رایو وایکانو بازگشت تا این باشگاه را در سطح دوم اسپانیا همراهی کند. 20 بازی و یک گل از این بازیکن به وایکانو کمک کرد تا به سطح نخست فوتبال اسپانیا بازگردد. در حالی که لوری در وایکانو، فوتبالش را بازسازی کرده بود، یک تصادف شدید در 15 ژوئیه 1989، جانش را در 33 سالگی گرفت. سرعت بالای اتومبیل لوری، باعث شد تا پس از برخورد به تیر چراغ برق و گاردریل، به دلیل نبستن کمربند ایمنی، ستاره سابق رئال مادرید به بیرون پرتاب شود. کانینگهام پس از جراحات عمیق این حادثه، در بیمارستان کلینیکوی مادرید، درگذشت. او پس از این تراژدی، یکی از اسطورههای تاریخ وست برومویچ شناخته شد تا مجسمه، پلاک و یادبودهایی از او در سراسر شهر وست بروم، به یادگار بماند. او در سال 1979، نخستین بازی ملی خود را برابر ولز تجربه کرد و تا آخرین بازی ملی برابر رومانی در سال 1980، در شش مسابقه به میدان رفت.
