طرفداری | در ورزش ایران کمتر خانوادهای را میتوان پیدا کرد که به اندازه خواهران منصوریان در خلق حاشیه خبرساز شده باشند. طی سالهای اخیر، نام شهربانو، الهه و سهیلا منصوریان بارها نه به خاطر مدالآوری و موفقیتهای فنی، بلکه به دلیل اختلاف با مسئولان فدراسیون، پروندههای انضباطی، محرومیتها و درگیریهای رسانهای بر سر زبانها افتاده است.
در شرایطی که بسیاری انتظار داشتند پس از اتفاقات و احکام انضباطی گذشته، حاشیههای مربوط به این خانواده فروکش کند، حالا فدراسیون ووشو از وقوع اتفاقی تازه و جنجالی در جریان رقابتهای انتخابی تیم ملی زنان خبر داده است؛ اتفاقی که با توجه به تصاویر منتشر شده، یکی از عجیبترین حوادث سالهای اخیر ورزش ایران به شمار میرود.
فدراسیون ووشو در بیانیهای رسمی اعلام کرد پس از پایان مرحله دوم رقابتهای انتخابی تیم ملی ساندا زنان و شکست سهیلا منصوریان مقابل دیانا رحیمی، خواهران منصوریان با حضور در محل فدراسیون، وارد دفتر ریاست شدند و حاشیههایی گسترده را رقم زدند.
فدراسیون ووشو با انتشار ویدئوی این اتفاق، میگوید خواهران منصوریان با شکستن درب دفتر ریاست فدراسیون وارد اتاق شده و با استفاده از الفاظ توهینآمیز علیه رئیس فدراسیون، کارکنان و ملیپوشان، فضای متشنجی را ایجاد کردند. فدراسیون همچنین مدعی شده الهه منصوریان با استفاده از یک چاقوی میوهخوری موجود در اتاق ریاست اقدام به خودزنی کرده تا مسئولیت ضرب و جرح را متوجه رئیس فدراسیون کند.
فدراسیون ووشو در ادامه بیانیه خود اعلام کرده است که مسئول حراست فدراسیون و ناظران وزارت ورزش و جوانان در زمان وقوع این اتفاقات در محل حضور داشتهاند و شهربانو منصوریان نیز حاضران را تهدید کرده است.
این فدراسیون همچنین یادآوری کرده که شهربانو منصوریان پیشتر با رأی کمیتههای انضباطی و استیناف از حضور در اماکن ووشو محروم شده بود و سهیلا منصوریان نیز پس از عذرخواهی مورد بخشش قرار گرفته بود. فدراسیون ووشو در پایان تأکید کرده حق هرگونه پیگیری قانونی و قضایی را برای خود محفوظ میداند.
البته در این میان، تمام نگاهها نباید فقط به سمت خواهران منصوریان باشد. اگر امروز فدراسیون ووشو مدعی است با رفتاری بیسابقه و غیرقابل قبول مواجه شده، باید یک سؤال جدی را هم پاسخ دهد؛ این اتفاقات محصول چه فضایی است و چه کسانی زمینه شکلگیری آن را فراهم کردهاند؟
خواهران منصوریان یک روزه به این نقطه نرسیدهاند. سالهاست که نام آنها در متن انواع درگیریها، اختلافات، پروندههای انضباطی و حاشیههای رسانهای دیده میشود. با این حال، تقریباً هر بار ماجرا با یک محرومیت کوتاهمدت، یک عذرخواهی یا یک مصالحه موقت به پایان رسیده و دوباره از نقطه اول آغاز شده است. نتیجه این رویکرد هم امروز مقابل چشم همه قرار دارد.
اگر ورزشکاری به خودش اجازه میدهد وارد ساختمان فدراسیون شود، در اتاق رئیس را بشکند، به مسئولان توهین کند و فضای مجموعه را به آشوب بکشد، این فقط شکست یک ورزشکار در کنترل رفتار خود نیست؛ این شکست یک سیستم مدیریتی است که طی سالها نتوانسته مرزهای اقتدار و انضباط را تعریف و اجرا کند.
رئیس فدراسیون ووشو باید توضیح دهد در نزدیک به شش سال مدیریت خود چه برخورد بازدارندهای با حاشیههای تکراری این خانواده داشته است؟ چگونه کار به جایی رسیده که هر چند ماه یک بار شاهد قسمت جدیدی از سریال اختلافات میان فدراسیون و خواهران منصوریان هستیم؟ اگر این رفتارها واقعاً تا این اندازه غیرقابل قبول بودهاند، چرا زودتر جلوی تکرار آنها گرفته نشد؟
واقعیت این است که ماجرای امروز، صرفاً یک رسوایی برای خواهران منصوریان نیست؛ بلکه کارنامهای است که بخشی از آن مقابل نام مدیرانی نوشته میشود که سالها مسئول اداره ووشوی ایران بودهاند و نتوانستهاند به این چرخه فرسایشی و تکراری پایان دهند.