طرفداری | یواخیم دکارم (Joachim Deckarm) زاده 19 ژانویه 1954 در شهر زاربروکن آلمان است. او در پست دفاع چپ هندبال بازی می‌کرد. دکارم به لطف حضور پدرش در کمیته داوری فدراسیون دو و میدانی زارلند آلمان، استعداد خود در ماده‌های مختلف این ورزش را کشف کرد. پس از کسب مهارت در ژیمناستیک، او در بخش «پرش ارتفاع» تمرینات خود را شروع کرد و در 13 سالگی، پرشی به ارتفاع 1.45 متر را انجام داد. قرارداد با باشگاه دو و میدانی زار زاربروکن باعث شد تا این ورزشکار در ماده‌های مختلف خود را سنجیده و رکوردهای قابل قبولی را به ثبت برساند. او در سن 16 سالگی توانست تا یکی از بهترین‌های آلمان در گروه سنی خود، در ماده‌های پرش ارتفاع، پرتاب دیسک، پرتاب وزنه، دوی 110 متر با مانع، پرش با نیزه، پرتاب نیزه، مواد پنج‌گانه و هشت‌گانه شود. قهرمانی جوانان آلمان با دو تن از دوستانش، افتخار بزرگی در سال 1971، برای این ورزشکار بود.

 

با وجود تمامی پیشرفت‌های محسوس و رسیدن به عنوان بهترین دونده و پرنده ارتفاع زارلند، دکارم آینده‌ای بدون دو و میدانی داشت زیرا با قد 194 سانتی‌متری خود، خیلی زود در رشته هندبال به شهرت رسید. او که تا سال 1970، در کنار دو و میدانی، رشته هندبال را با باشگاه تلویزیون مالاشتات دنبال می‌کرد، با نظر ورنر هوتر، در سن 17 سالگی به بازیکن تیم بزرگسالان اف‌سی زاربروکن تبدیل شد. در سال 1979، این هندبالیست راهی گامرزباخ شد و به دلیل حرفه‌ای‌شدن در هندبال، دو و میدانی را کنار گذاشت. در نتیجه حضور او در این سطح هندبال، روزنامه‌ها به تمجید از عملکردش در زمین که با انصاف و متانت همراه بود، پرداختند. سه قهرمانی لیگ هندبال آلمان و یک قهرمانی در جام قهرمانی اروپا و جام برندگان این قاره، افتخارات دکارم با باشگاه گامرزباخ بود.

 

این بازیکن آن‌قدر مورد توجه قرار گرفت تا در سال 1973، نخستین بازی ملی خود برای تیم ملی هندبال آلمان را برابر رومانی انجام دهد. حضور در المپیک 1976 مونترال باعث شد تا رتبه چهارم این آوردگاه در کارنامه دکارم به ثبت برسد. او هم‌چنین از جمله بازیکنانی بود که به همراه آلمان غربی به قهرمانی مسابقات هندبال جهان دست یافت. آخرین بازی ملی او برای کشورش در سال 1979 و در چهارچوب فینال جام بالتیک برابر آلمان شرقی انجام شد؛ او در این مسابقه شش گل زد تا با آمار 104 بازی و 384 گل، ماجراجویی ملی‌اش را به پایان برساند.

 

در حالی که همه‌چیز برای این هندبالیست خوش استایل آلمانی به خوبی پیش می‌رفت، حادثه‌ای تلخ انتظار او و هندبال آلمان را می‌کشید. تیم گامرزباخ در نیمه نهایی جام باشگاه‌های اروپا با شش گل از دکارم، موفق به پیروزی برابر بانیاش تاتابانیای مجارستان شد و منتظر دیدار برگشت در خاک مجارها بود. برای دیدار برگشت، در حالی که دکارم با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کرد، توانست تا خود را به این مسابقه مهم برساند. در این مسابقه، ابتدا این بازیکن به دلیل برخورد صورتش با توپ، مجبور شد تا به مدت 10 دقیقه از زمین بازی بیرون رفته و خود را مداوا کند؛ با این حال قرار نبود تا بدشانسی‌ها و بازدارندگی‌ها باعث شود تا او از ادامه حضور در این بازی خودداری کند. در بازگشت به زمین، برخورد شدیدی میان دکارم و لایوش پانوویچ، مدافع تیم مجار صورت گرفت؛ این دو بازیکن با سر به یکدیگر برخورد کردند تا در ادامه آن، دکارم با شدت به زمین سفت سیمانی که تنها پوشش نازک PVC، آن را نرم‌تر می‌کرد، برخورد کند.

 

این صدمه باعث شد تا دکارم به مدت 131 روز به کما رفته و در نتیجه، دوران ورزشی‌اش را پایان‌یافته ببیند. او 20 دقیقه پس از برخورد و در نبود هیچ پزشکی در سالن به بیمارستان منتقل شد تا در اثر شکستگی دوطرفه جمجمه، پارگی سخت‌شامه و کوفتگی مغز، مجبور به تحمل جراحی مغزی شود. در حالی که پزشکان شانس زنده ماندن او را 50-50 می‌دانستند، در نهایت او از خطر مرگ، جان به در برد. حادثه دکارم باعث شد تا بسیاری از هم‌تیمی‌هایش به ترک هندبال فکر کنند. او پس از هوشیاری و در حالی که خانواده‌اش با فردی متقلب دست و پنجه نرم می‌کردند که ادعای دروغین شفای او را تا کریسمس 1979 داشت، توانایی حرکت و تکلم‌اش را از دست داد. او سپس در یک کلینیک توان‌بخشی بستری شد و با کمک بسیاری از نهادها و دوستانش، تحت درمان متخصصان قرار گرفت تا بتواند دوباره زندگی مستقلی را داشته باشد اما این تلاش‌ها به جایی نرسید تا او به عنوان موردی فراتر از درمان، به منزل بازگشته و تحت مراقبت پدر و مادرش قرار گیرد.

در اواسط دهه 80 بود که سرمربی کاشف استعدادش یعنی ورنر هوتر، او را زیر بال و پرش گرفت تا به صورت تخصصی‌تری برای بهبودش تلاش کند. هوتر با موسسات توان‌بخشی زیادی در آلمان و آمریکا تماس گرفت تا درک بهتری از بهبود بازیکن سابقش داشته باشد. مهم‌ترین توصیه متخصصان به هوتر و خانواده دکارم، مطالعه کتاب جامع «آن‌چه باید با کودک آسیب‌دیده مغزی خود انجام دهید»، نوشته گلن دومان بود که برای تمامی سنین کاربرد داشت. هوتر تا زمان فوتش در سال 1995، به مدت 13 سال با شاگردش کار کرد تا بتواند به مرور توانایی‌هایش را بازگرداند. در ادامه بنیاد کمک‌های ورزشی آلمان، کمیته‌ای اداری با نام «صندوق دکارم» تأسیس کرد تا کمک‌هایی برای این ورزشکار و سایر آسیب‌دیدگان فراهم شود. زندگی‌نامه دکارم با عنوان «Teamgeist» در سال 2009 منتشر شد تا با فروش 150 هزار یورویی آن، مبالغ موردنیاز دکارم تأمین شود. سرانجام دکارم در دیدار سال 2019 آلمان و ایسلند، پس از مدت‌ها در ورزشگاه هندبال لانکسس آرنا حاضر شد تا حاضرین، تولد 65 سالگی بازیکن سابق هندبال آلمان را جشن بگیرند. در ادامه، یک سالن ورزشی در زاربروکن به نام او نامش نام‌گذاری شد و هم‌چنین او توانست تا به تالار مشاهیر ورزشی آلمان راه یافته و نشان لیاقت زارلند را دریافت کند. دکارم با نام مستعار «جو» در میان طرفداران شناخته می‌شد و شماره 11 تیمش را همواره برتن می‌کرد.

 

از سری خاطرات ورزشی