طرفداری | در جریان بازی امروز آلمان مقابل کوراسائو، مانوئل نویر با قرار گرفتن در ترکیب اصلی مانشافت به مسن‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال این کشور در جام جهانی تبدیل شد. او همچنین در بین مسن‌ترین بازیکنان تاریخ این جام قرار گرفت. به همین مناسبت، نگاهی داریم به ده بازیکن مسن تاریخ جام جهانی:

  1. عصام الحضری - مصر مقابل عربستان (25 ژوئن 2018) - 45 سال و 161 روز
  2. فرید موندراگون - کلمبیا مقابل ژاپن (24 ژوئن 2014) - 43 سال و 3 روز
  3. روژه میا - کامرون مقابل روسیه (28 ژوئن 1994) - 42 سال و 39 روز
  4. پت جنینگز - ایرلند شمالی مقابل برزیل (12 ژوئن 1986) - 41 سال
  5. پیتر شیلتون - انگلیس مقابل ایتالیا (7 ژوئیه 1990) - 40 سال و 292 روز
  6. دینو زوف - ایتالیا مقابل آلمان (11 ژوئیه 1982) - 40 سال و 133 روز
  7. مانوئل نویر - آلمان مقابل کوراسائو (14 ژوئن 2026) - 40 سال و 79 روز
  8. علی بومنیجل - تونس مقابل اوکراین (23 ژوئن 2006) - 40 سال و 71 روز
  9. جیم لیتون - اسکاتلند مقابل مراکش (23 ژوئن 1998) - 39 سال و 334 روز
  10. دیوید جیمز - انگلیس مقابل آلمان (27 ژوئن 2010) - 39 سال و 330 روز

عصام الحضری

پس از شکست در دو بازی ابتدایی جام جهانی 2018 که بازگشتی ناامیدکننده پس از 28 سال دوری از این رقابت‌ها را برای مصر رقم زد، این تیم دلیل خاصی برای اشتیاق نشان دادن نسبت به تقابل آخر مرحله گروهی با عربستان نداشت؛ تا این که ترکیب تیم مشخص شد.

عصام الحضری که یکی از بازیکنان حاضر در موفقیت سه‌گانه مصر در جام ملت‌های آفریقا از 2008 تا 2012 بود، درون چارچوب دروازه قرار گرفت تا به مسن‌ترین بازیکن تاریخ جام جهانی تبدیل شود. او همچنین به مسن‌ترین بازیکنی تبدیل شد که اولین بازی خود را در جام جهانی انجام می‌دهد.

روز دقیقاً آرامی برای الحضری نبود. او در نیمه اول یک پنالتی را مهار کرد و تبدیل به اولین دروازه‌بان آفریقایی تاریخ جام جهانی شد که موفق به مهار یک ضربه پنالتی می‌شود. سپس در دقیقه پایانی وقت‌های اضافه، در مقابل دومین پنالتی مغلوب شد. در نهایت، مصر با نتیجه 2-1 شکست خورد. الحضری که اولین بازی ملی خود را در سال 1996، ده ماه قبل از به دنیا آمدن جوان‌ترین بازیکن تیم ملی مصر در جام جهانی 2018، انجام داده بود، در کل 159 بازی برای کشورش انجام داد. او 4 بار قهرمان جام ملت‌های آفریقا شد و سه بار به عنوان بهترین دروازه‌بان تورنمنت برگزیده شد.

فرید موندراگون

با توجه به تضمین شدن پیروزی و صعود کلمبیا به مراحل حذفی در آخرین بازی مرحله گروهی این تیم مقابل ژاپن، ژوزه پکرمن به فرید موندراگون این فرصت را داد تا برای آخرین بار با پیراهن کلمبیا به میدان برود. 

در فاصله پنج دقیقه به پایان بازی، این دروازه‌بان به جای داوید اوسپینا به میدان آمد تا رکورد مسن‌ترین بازیکن تاریخ جام جهانی در آن زمان را بشکند. البته که این رکورد چهار سال بعد توسط الحضری شکسته شد.

البته این دروازه‌بان کلمبیایی هنوز یک رکورد کلیدی دارد. موندراگون که در جام جهانی 1998 فرانسه بخشی از تیم کلمبیا بود و در هر سه بازی گروهی در ترکیب این تیم قرار گرفت، مجبور شد 15 سال و 363 روز صبر کند تا دوباره برای کلمبیا در جام جهانی به میدان برود. این طولانی‌ترین انتظار برای یک بازیکن بین دو بازی جام جهانی خود است. برای موندراگون، این آخرین رقص بود. پس از حذف کلمبیا در یک چهارم نهایی توسط برزیل، او از فوتبال خداحافظی کرد. موندراگون اولین بازی ملی خود را مقابل ونزوئلا در سال 1993 انجام داده بود.

روژه میا

دو رکورد در یک زمان. روژه میا نه تنها در آن زمان تبدیل به مسن‌ترین بازیکن تاریخ جام جهانی شد، بلکه نام خود را به‌عنوان تنها گلزن کامرون در شکست 6-1 مقابل روسیه نیز ثبت کرد تا مسن‌ترین گلزن تاریخ جام جهانی شود؛ رکوردی که هنوز هم پابرجاست. این تبدیل به آخرین گل ملی روژه میا شد که شش سال قبل به نظر می‌رسید دوران فوتبال ملی‌اش در 36 سالگی به پایان رسیده باشد.

فقط رئیس جمهوری کامرون می‌توانست باعث شود روژه میا از خداحافظی خود صرف نظر کرده و برای جام جهانی 1990 ایتالیا به لیست شیرها بازگردد. با این بازگشت، او توجه جهان را با گل‌های خود و خوشحالی مشهورش با پرچم کرنر، به خود جلب کرد و به تیمش کمک کرد تا به اولین کشور آفریقایی تبدیل شود که به یک‌چهارم نهایی جام جهانی صعود می‌کند.

میا که در سال 1973 اولین بازی ملی‌اش را انجام داد، در نهایت 77 بار برای کامرون به میدان رفت و 43 گل به ثمر رساند. اولین بازی او در جام جهانی در سال 1982 رقم خورد، جایی که او در هر سه بازی مرحله گروهی فیکس بود. پس از جام جهانی 1994، میا دو فصل دیگر در اندونزی بازی کرد و سپس بازنشسته شد.

پت جنینگز

عجب راهی برای جشن گرفتن تولد 41 سالگی خود؛ بازی در جام جهانی برای آخرین بار و ثبت رکورد مسن‌ترین بازیکن تاریخ رقابت‌ها. تنها مشکل برای پت جنینگز این بود که مقابل برزیلی به میدان رفت که در حال و هوای جشن بود و سه گل به او زد.

عجیب این که جنینگز پس از فصل 85-1984، از فوتبال لیگ خداحافظی کرد و جان لوکیچ جای او را به‌عنوان دروازه‌بان شماره یک آرسنال گرفت اما جنینگز برای حفظ آمادگی خود، به بازی برای تیم ذخیره باشگاه سابقش، تاتنهام، ادامه داد.

جنینگز در طول دوران حرفه‌ای درخشان خود که او را به عنوان یکی از بهترین دروازه‌بان‌های تاریخ معرفی می‌کرد، بیش از 1000 بازی در بالاترین سطح انجام داد. او 119 بازی برای ایرلند شمالی انجام داد که این بیشترین تعداد بازی برای این کشور پس از استیون دیویس بود. جالب اینجاست که جنینگز همچنین در جام خیریه 1967، زمانی که برای تاتنهام بازی می‌کرد، با یک ضربه بلند از محوطه جریمه خودی که از بالای سر الکس استپنی، دروازه‌بان منچستریونایتد، عبور کرد، نام خود را در فهرست گلزنان تاریخ تیمش قرار داد.

پیتر شیلتون

پس از این که پیتر شیلتون مجبور شد تا 32 سالگی صبر کند تا اولین بازی خود را در جام جهانی انجام دهد، مسیری طولانی را سپری کرد. آخرین بازی از 17 دیدار او در این تورنمنت در بازی رده‌بندی سال 1990 بود که با شکست انگلیس همراه شد. شیلتون پس از این بازی با رکورد 125 بازی برای انگلیس، از فوتبال ملی خداحافظی کرد؛ رکوردی که هنوز هم پابرجاست.

وقتی به لحظات برجسته شیلتون در جام‌های جهانی فکر می‌کنیم، شاید تمرکز همه بیشتر به سمت تجربیات منفی او برود؛ مثلاً گل «دست خدا» توسط دیگو مارادونا برای آرژانتین یا تلاش شیلتون برای مهار پنالتی‌ها در ضربات پنالتی نیمه‌نهایی جام جهانی 1990 مقابل آلمان غربی (مهار پنالتی جزو مهارت‌های شیلتون در دوران ملی خود نبود - او فقط یک پنالتی در 125 بازی ملی خود مهار کرد). اما باید به یاد داشت که شیلتون در طول سه جام جهانی آخر خود، 10 کلین شیت ثبت کرد؛ آماری که یک رکورد مشترک با فابین بارتز از فرانسه است.

البته جام جهانی 1990 پایان دوران فوتبال شیلتون نبود. او تا فصل 97-1996 به بازی باشگاهی ادامه داد. او در نهایت برای تیم دسته سومی لیتون اورینت بازی کرد، جایی که در 47 سالگی به آمار 1000 بازی در لیگ‌های فوتبال انگلیس رسید و پس از آن در پایان فصل، از فوتبال خداحافظی کرد. متاسفانه، شیلتون هرگز موفق نشد در لیگ برتر انگلیس بازی کند، هر چند سابقه نشستن روی نیمکت تیم‌های وست هم و کاونتری سیتی را داشت.

با توجه به این که در مورد مسن‌ترین بازیکنان تاریخ جام جهانی صحبت شد، جا دارد اشاره خلاصه‌ای هم به مسن‌ترین قهرمان تاریخ این رقابت داشته باشیم. این افتخار به دینو زوف تعلق دارد که در جریان قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 1982 اسپانیا، با 40 سال و 133 روز، کاپیتان آتزوری بود.

ترجمه شده از سایت OptaAnalyst