طرفداری | هانس اتمایر (Hans Ettmayer) زاده 23 ژوئیه 1946 در شهر وین اتریش است. او در پست‌های هافبک میانی و هافبک نفوذی بازی می‌کرد. اتمایر فوتبالش را از تیم‌های پایه آستریاوین شروع کرد و در سال 1963 به تیم اصلی آن ملحق شد. پس از تنها هفت بازی و یک گل در سه سال، اتمایر راهی واکر اینسبروک، دیگر باشگاه لیگ برتر اتریش شد تا دقایق بیشتری را در زمین حضور داشته باشد. او در اینسبروک با مربی مطرح مجار به نام لئوپولد اشتاسنی کار کرد و توسط این مربی، به دلیل چاق بودنش، لقب «بوفی» که در زبان چکی معنی «پسرک تپل» می‌دهد را دریافت کرد. او از سال 1966 تا 1971، عضویت اینسبروک را داشت و به آمارهای 28 بازی و 9 گل در فصل 67-1966، 32 بازی و 9 گل در فصل 68-1967، 38 بازی و 21 گل در فصل 69-1968، 36 بازی و 23 گل در فصل 70-1969 و 40 بازی و 23 گل در فصل 71-1970 رسید. او در این مدت با گل قهرمانی خود در فینال جام حذفی 70-1969 برابر لینزر، در میان هواداران تیمش محبوب شد. واکر و اتمایر به جز قهرمانی حذفی، یک قهرمانی در لیگ اتریش را کسب کردند تا آرام آرام، آوازه اتمایر چاقی که دوندگی بسیار بالایی در زمین داشت، به گوش آلمانی‌ها برسد.

 

در سال 1971، اتمایر راهی اشتوتگارت شد و در فوتبال آلمان به ماجراجویی‌اش ادامه داد. او در نخستین بازی خود برای اشتوتگارت، برابر هرتابرلین بریس کرد و سپس در دومین بازی برابر براونشوایگ نیز گلزنی کرد. 24 بازی، هشت گل و یک پاس گل که شامل یک بریس برابر فرانکفورت و گلزنی برابر دورتموند می‌شد، حاصل نخستین فصل همکاری اتمایر با اشتوتگارت بود. از همین فصل به بعد بود که چاق بودن اتمایر، سوژه فوتبالی‌های آلمان شد. اتمایر نیز با جملات قصاری چون «اگر بر روی باسکول قرار گیرم، روی آن می‌نویسند که لطفاً از این وسیله، گروهی استفاده نکنید»، «من یکی از افرادی هستم که به سرعت از صفر به صد می‌رسد، البته از نظر وزنی» و «من هر سال سعی می‌کنم 365 بار رژیم بگیرم اما در نخستین ماه متوجه اضافه‌وزنم می‌شوم»، به آن دامن می‌زد. اتمایر با وجود اضافه‌وزن خود، سرعت بسیار بالایی داشت و در یکی از موارد، با یکی از هم‌تیمی‌هایش که به سرعت بالا مشهور بود، مسابقه دو انجام داد و به پیروزی رسید. او در دو فصل بعدی خود نیز یکی از ستاره‌های سوابی‌ها بود و به آمارهای 32 بازی، 12 گل و دو پاس گل در فصل 73-1972 و 42 بازی، 15 گل و هفت پاس گل در فصل 74-1973 رسید.

 

او در فصل 74-1973، برای نخستین بار در جام یوفا حضور داشت و توانست با سه گل که برابر المپیاکوس نیکوزیا به ثمر رسید، تا نیمه نهایی آن پیش‌روی کند؛ علاوه بر این، اتمایر در دیدار ژانویه 1974 برابر فرانکفورت، 10 هزارمین گل تاریخ بوندسلیگا را به ثمر رساند و نامش را در این لیگ، جاودانه کرد. حضور آلبرت سینگ روی نیمکت اشتوتگارت باعث شد تا تعداد بازی‌های اتمایر برای این باشگاه کاهش یابد؛ سینگ اعتقاد داشت که دلیل بازی نکردن اتمایر، چاق‌تر شدن اوست. سینگ به اتمایر گفته بود که «عکس‌هایی از تو وجود دارد که لاغرتر بودی و به دلیل چاق‌شدنت، قصد بازی دادن به تو را ندارم»؛ با این حال، جواب طنز اتمایر به مربی‌اش، بدین‌گونه بود: «آن عکس‌ها احتمالاً با دوربین سوپر 8 (عکس‌های باریک) گرفته شده‌اند». اتمایر با سینگ، چالش‌ها و شوخی‌های بسیار زیادی را داشت و در فصلی که تنها چهار گل را در 16 بازی به ثمر رساند، در مصاحبه‌هایش خود را تنها اتریشی که کوله پشتی‌اش را از جلو حمل می‌کند (اشاره به اضافه‌وزن) نامید و اعتقاد داشت که از بسیاری از فوتبالیست‌های خوش هیکل که فوتبال بلد نیستند، بازی بهتری دارد. او هم‌چنین در فصلی که با مغضوب سینگ شده بود، پس از گلزنی در یکی از مسابقات، به کنایه به مربی گفت که احتمالاً چون یک بازیکن چاق گلزنی کرده، گل اشتوتگارت مردود حساب می‌شود!

 

در سال 1975، اتمایر که محبوبیت بسیار زیادی در میان طرفداران اشتوتگارت داشت، راهی هامبورگ شد و در نخستین بازی خود برای تیم جدید، برابر شالکه قرار گرفت. قهرمانی جام حذفی آلمان، گلزنی برابر ستاره سرخ و پیش‌روی تا نیمه نهایی جام یوفا و ثبت آمار کلی 34 بازی و شش گل، نتیجه نخستین فصل حضور اتمایر در هامبورگ بود. او در دومین فصل همکاری با دایناسورها، تنها در سه بازی به میدان رفت و با مشکلات اضافه‌وزن روبه‌رو شده بود. او سپس در لوگانوی سوئیس، فرایبورگر آلمان (67 بازی و 14 گل در سه سال) و گوپینگر (45 بازی و 13 گل در دو سال)، حضور داشت و در سال 1983 بازنشسته شد. نخستین بازی او برای تیم ملی اتریش در سال 1968 برابر تیم ملی سوئیس رقم خورد. اتمایر تا سال 1975 و دیدار برابر ولز، در 30 بازی ملی به میدان رفت و بدون حضور در تورنمنت ملی یا تأثیرگذاری در گل و پاس گل، از ماجراجویی ملی کنار کشید. اتمایر نبرد سختی با غذاهای پرکالری داشت و نتوانست تا برای فوتبال حرفه‌ای، از علاقه خود به خوردن خوراکی‌هایی همانند سوسیس و غذای محبوبی چون استیکی که آن‌قدر به سس برنیز آغشته شده که گوشت آن دیده نمی‌شود، بگذرد و به خوردن خوراکی‌های رژیمی و کم کالری بپردازد. اتمایر پس از فوتبال به فروش کتاب‌های جیبی روی آورد و سپس در حالی که آرزو داشت به جای رختکن، در رخت‌خواب بمیرد، در نخستین روز آوریل 2023، در سن 76 سالگی، جان خود را از دست داد.

 

از سری خاطرات فوتبالی