طرفداری | لوئیس فیگو (Luís Figo) زاده چهار نوامبر 1972 در شهر آلمادای پرتغال است. او در پست‌های وینگر راست، وینگر چپ و هافبک نفوذی بازی می‌کرد. لوئیس، تنها فرزند آنتونیو کایرو فیگو و ماریا جوانا پستانا بود که در منطقه کووا داپیداد شهر آلمادا بزرگ شد. علاقه لوئیس به فوتبال با فوتبال خیابانی و بازی در لیگ فوتسال محله جدی شد و او در 9 سالگی به تیمی با نام اوس پاستیاس پیوست. یک سال پس از حضور در این باشگاه که نامش را مدیون حامی مالی خود که پخش‌کننده قرص‌های گوارشی بود، فیگو راهی آکادمی اسپورتینگ لیسبون شد و بدین‌گونه، ماجراجویی خود را شروع کرد. پس از حضور در تیم‌های زیر 17 سال و زیر 19 سال، فیگو در سال 1991 راهی تیم اصلی اسپورتینگ لیسبون شد.

 

نخستین بازی او برای تیم اصلی اسپورتینگ، دیدار هفته 26 لیگ برتر پرتغال برابر ماریتیمو بود که این بازیکن با نظر رائول آگواس به زمین بازی آمد. او تنها در سه بازی تا پایان فصل به میدان رفت و در فصل بعدی یعنی 91-1990، به صورت کامل نیمکت‌نشین بود. استعداد فیگو در فصل 92-1991 شکوفا شد؛ جایی که او پس از یک پاس گل در دیدار افتتاحیه برابر فامالیکائو، خود را به ترکیب اصلی تیمش تحمیل کرده و در 38 بازی کل فصل، یک گل برابر تورنسه در لیگ پرتغال زد. پس از 39 بازی فصل 93-1992، فیگو به ستاره دو فصل بعدی اسپورتینگ تبدیل شد و آمارهای 42 بازی و 11 گل در فصل 94-1993 و 36 بازی، 11 گل و 12 پاس گل در فصل 95-1994 را به ثبت رساند. او در سال 1995 به عنوان بازیکن سال تیمش انتخاب شد و از همین رو، شاهد پیشنهادات فراوانی برای خود بود. توافق مخفیانه اسپورتینگ و یوونتوس برای انتقال فیگو باعث شد تا این بازیکن به شدت خشمگین شده و به تنهایی با دیگر باشگاه ایتالیایی یعنی پارما، قرارداد امضا کند. تبعات این اتفاقات، محرومیت دوساله تمامی باشگاه‌های ایتالیا از عقد قرارداد با فیگو بود که این بازیکن را به مرد محبوبی برای لیگ‌های دیگر تبدیل کرد.

 

بارسلونا در سال 1995، از فرصت پیش‌آمده، کمال بهره را برد و این ستاره نوظهور پرتغالی را جایگزین مایکل لادروپ، با مبلغی معادل 2.5 میلیون یورو کرد. نخستین بازی او برای تیم جدیدش در هفته دوم لالیگا برابر مریدا رقم خورد که با پاس گلش همراه بود. فیگو خیلی زود با نمایش‌های جذاب در ترکیب بارسلونا که به گلزنی در ال کلاسیکوی هفته 26 رسید، جای خود را در دل هواداران بارسلونا باز کرد. او در نخستین بازی بارسلونا در جام یوفا برابر هاپوئل بئرشبع بریس کرد تا شروعی طوفانی در مسابقات اروپایی تیمش داشته باشد. پایان این فصل برابر با آمار 52 بازی، هشت گل و 14 پاس گل از فیگو بود. او در جام برندگان این فصل که به قهرمانی بارسلونا منتهی شد، یک گل و یک پاس گل را برابر ستاره سرخ در مرحله یک‌هشتم نهایی ثبت کرد. فیگو در این فصل، گربه سیاه اتلتیکو مادرید بود و به جز نمایش درخشان در جام حذفی که به حذف این باشگاه منجر شد، یک گل و دو پاس گل را در هفته 33 برابر همین باشگاه  ثبت کرد. بریس او در دیدار فینال کوپادل‌ری برابر بتیس، بارسلونا را پس از سوپرکاپ و جام یوفا، به سومین قهرمانی فصل رساند. حاصل کار این بازیکن در این فصل، 50 بازی، هشت گل و 16 پاس گل بود.

 

محبوبیت شدید فیگو در میان طرفداران بارسلونا، او را به بازوبند کاپیتانی این باشگاه و یکی از سمبل‌های ایالت کاتالونیا تبدیل کرده بود. در فصل 98-1997، بالاخره قهرمانی در لالیگا به افتخارات مشترک این ستاره پرتغالی و آبی‌اناری‌پوشان اضافه شد. فیگو در راه رسیدن به این قهرمانی، دروازه کومپوستلا، رئال مادرید، وایادولید، مریدا و اسپانیول را باز کرد و به آمار کلی 50 بازی، هشت گل و 16 پاس گل دست یافت. او در فصل 99-1998، دومین قهرمانی متوالی لالیگا را با آمار کلی 45 بازی، هشت گل و 20 پاس گل به دست آورد و به یکی از موفق‌ترین بازیکنان فصل تیمش تبدیل شد. اوج درخشش فیگو با پیراهن بارسلونا به فصل 00-1999 بازمی‌گردد که او با آمار فوق‌العاده 51 بازی، 14 گل و 25 پاس گل، توپ طلای سال 2000 میلادی را به نام خود کرد. فیگو در تمامی پنج فصل همکاری خود با بارسلونا، بازیکن سال این باشگاه شد تا با احتساب آخرین فصل حضورش در اسپورتینگ لیسبون، شش عنوان متوالی مرد سال باشگاهش را به دست بیاورد.

 

در حالی که فیگو به یکی از اسطوره‌های کل ایالت کاتالونیا تبدیل شده بود، بی‌مهری از سوی مدیران بارسلونا، در کنار فصلی موفق اما پر از تنش با لویی فن خال، این ستاره پرتغالی را به فکر تغییر باشگاه، پس از پنج فصل رویایی انداخت. فیگو که با گلزنی برابر آرسنال و چلسی، تیمش را به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسانده بود، پس از شکست برابر والنسیا، آخرین حضورش در نیوکمپ، با پیراهن بارسلونا را با تلخی به پایان برد. در کنار این امر، رسیدن فلورنتینو پرز به ریاست رئال مادرید که با وعده خرید ستاره‌ها صورت گرفته بود، جرقه یک انتقال تاریخی و بمب خبری را زد. با هزینه 60 میلیون یورویی رئال مادرید که بند فسخ قرارداد فیگو با بارسلونا بود، این بازیکن به گران‌ترین انتقال وقت فوتبال تبدیل شد و به شدت مورد غضب هواداران تیم سابقش قرار گرفت. او که محبوبیتی غیرقابل تصور در بارسلونا داشت، حال با انتخاب تیم بعدی خود، از «یهودای اسخریوطی» نیز مغضوب‌تر شده بود. او با بارسلونا به دو قهرمانی لالیگا و کوپادل‌ری و یک قهرمانی جام برندگان اروپا، سوپرکاپ اروپا و اسپانیا رسید و با کوله‌باری از افتخارات راهی تیم رقیب شد. این بازیکن در نخستین بازی برای رئال مادرید برابر والنسیا قرار گرفت و انتقام شکست سال گذشته خود از این باشگاه را با گلزنی گرفت.

 

طولی نکشید که فیگو در هفته ششم لالیگا، این بار با پیراهن رئال مادرید به نیوکمپ قدم گذاشت تا با سر و صدایی کر کننده، ناسزاهای بی‌انتها، بنرهایی توهین‌آمیز و فریادهای «یهودایی» روبه‌رو شود. بعدها هواداران بارسلونا، کله بریده‌شده یک خوک را به سمت فیگو پرتاب کردند تا خشم خود از انتقال ستاره‌شان به رقیب را تاریخی‌تر کنند. فیگو در نخستین فصل همکاری با رئال، قهرمانی لالیگا و رسیدن به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا، با گلزنی برابر لورکوزن، اندرلخت، لاتزیو، لیدز و بایرن مویخ را تجربه کرد و به آمار کلی 50 بازی، 14 گل و 27 پاس گل رسید. در فصل 02-2001، رئال در حالی که فیگو موفق به ثبت دو گل برابر رم و یک گل برابر لوکوموتیو مسکو شده بود، قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد تا جای خالی پررنگ افتخارات این ستاره پرتغال نیز پر شود. او در لالیگا و هفته 11 موفق شد تا دروازه بارسلونا را در یک مسابقه سخت باز کرده و بیش از پیش در میان طرفداران سابقش مغضوب شود. 47 بازی، 11 گل و 18 پاس گل در این فصل فیگو ثبت شد. در فصول بعدی همکاری او با رئال، آمارهای 51 بازی، 12 گل و 19 پاس گل در فصل 03-2002، 54 بازی، 14 گل و 17 پاس گل در فصل 04-2003 و 43 بازی، هفت گل و 13 پاس گل در فصل 05-2004 به ثبت رسید. او در طول دوران همکاری با رئال به افتخاراتی چون دو قهرمانی لالیگا و سوپرکاپ اسپانیا و یک قهرمانی لیگ قهرمانان و سوپرکاپ اروپا و جام میان‌قاره‌ای، دست یافت.

 

 حضور واندرلی لوکزامبورگو در رئال باعث شد تا فیگو از این باشگاه دور شده و سرانجام در سال 2005، با پایان قراردادش، راهی اینتر شود. نخستین بازی او برای تیم جدیدش در هفته نخست سری‌آ برابر ترویسو انجام شد. او در طول فصل دروازه پارما، امپولی، پالرمو، لچه و لاتزیو را در سری‌آ و آرتمدیا براتیسلاوا در لیگ قهرمانان اروپا را باز کرد تا با آمار 45 بازی، شش گل و 10 پاس گل، قهرمانی سری‌آ و جام حذفی ایتالیا را تجربه کند. فیگو، فصل 07-2006 را با یک گل و یک پاس گل که نقشی مهم در قهرمانی سوپرکاپ اینتر داشت، آغاز کرد و در ادامه با آمار کلی 47 بازی، سه گل و 15 پاس گل، دومین قهرمانی متوالی سری‌آ را به دست آورد. در دو فصل بعدی همکاری با اینتر، علاوه بر دو اسکودتوی دیگر، آمارهای 22 بازی، یک گل و شش پاس گل در فصل 08-2007 و 26 بازی، یک گل و سه پاس گل در فصل 09-2008، در کارنامه این بازیکن ثبت شد. او در سال 2009، پس از چهار اسکودتوی پیاپی، تصمیم گرفت تا از دنیای فوتبال خداحافظی کرده و به دوران پرافتخار خود در این ورزش خاتمه دهد. او در آخرین بازی خود برای اینتر برابر آتالانتا، با اصرار خاویر زانتی، کاپیتان نخست اینتر، بازوبند کاپیتانی این باشگاه را در آخرین لحظات فوتبالی‌اش بر بازو بست.

 

فیگو از ستاره‌های تیم‌های پایه پرتغال در تمامی رده‌های سنی بود و پس از کسب رتبه سوم جام جهانی زیر 17 سال 1989، با حضور در شش بازی و ثبت دو پاس گل، قهرمانی جام جهانی زیر 20 سال 1991 را با حضور در تمامی مسابقات به دست آورد؛ فیگو یکی از پنالتی‌های ضیافت پنالتی‌های دیدار فینال برابر برزیل را به گل تبدیل کرد تا نقش خود در کلیدی‌ترین لحظه جام را نشان دهد. او قهرمانی مسابقات یورو زیر 20 سال را نیز کسب کرده بود. نخستین بازی ملی او برای تیم ملی بزرگسالان پرتغال در سال 1991 برابر لوکزامبورگ به ثبت رسید. نخستین تورنمنت ملی این بازیکن، یورو 1996 بود که با گلزنی برابر کرواسی در چهار بازی از او، همراه شد. پس از چهار بازی، یک گل برابر انگلستان و ثبت سه پاس گل در یورو 2000، فیگو نخستین جام جهانی خود را در سال 2002، به میزبانی کره جنوبی و ژاپن تجربه کرد و در سه بازی آن، یک پاس گل برابر لهستان داد. فیگو بازوبند کاپیتانی پرتغال را در یورو 2004، به جز بازی افتتاحیه، بر بازو داشت و به همراه کشورش به نایب قهرمانی آن رسید.

 

او در سال 2006 و پرتغالی که به رتبه چهارم جام جهانی رسید، بازوبند کاپیتانی کشورش را بر بازو داشت و در هر هفت بازی پرتغال به میدان رفت. دو پاس گل برابر ایران و یک پاس گل برابر آنگولا و آلمان، حاصل کار فیگو در آخرین ماجراجویی‌اش با پیراهن پرتغال بود. او پس از شکست از آلمان در رده‌بندی این جام جهانی، دیگر در رده ملی دیده نشد و با 127 بازی، 32 گل و 44 پاس گل، به ماجراجویی خود خاتمه داد. هت‌تریک سال 2001 برابر مولداوی، مهم‌ترین لحظه فیگو، از نظر فردی با پیراهن پرتغال بود. سرعت بالای بازی، خلاقیت در عبور از یار روبه‌رو، دریبلینگ عالی، پاس‌های هوشمندانه و قدرت رهبری بالا، فیگو را به یکی از بهترین هافبک‌های نسل خود تبدیل کرده بود. فیگو در دوران بازنشستگی، سرمایه‌گذاری روی تیم پرتغال در گرندپری اتومبیل‌رانی، مبارزه انتخاباتی برای ریاست فیفا در حضور سپ بلاتر، بازی در فیلم سینمایی «زندگی دوم (2009)» و حضور در مسابقات خیریه را تجربه کرده است. او به پنج زبان پرتغالی، اسپانیایی، انگلیسی، ایتالیایی و سوئدی مسلط بوده است.

 

از سری خاطرات فوتبالی