طرفداری | ایران بارکلی (Iran Barkley) زاده شش می 1990 در شهر نیویورک سیتی آمریکا است. فرانک بارکلی، پدر ایران که عضوی از ارتش آمریکا بود، نام فرزندش را پس از یک مأموریت نظامی در کشور ایران انتخاب کرد. ایران در نوجوانی عضویت یک باند خیابانی به نام بلک اسپیدس را پذیرفت و هنگامی که در مراسم پذیرش این باند، از دو ردیف اعضا که با چوب بیسبال و زنجیر منتظرش بودند، رد شد، لقب «تیغه» یا «Blade» را دریافت کرد؛ او از آن زمان تا دوران ورزشی خود، این لقب را همراه خود داشت.
ایران با تشویق خواهرش، ایوونه بارکلی که یک بوکسور قدرتمند در عرصه بانوان بود، به این ورزش روی آورد. خواهر ایران بارها و بارها از ناامیدی او جلوگیری کرد و سرانجام توانست تا برادرش را به صورت جدیتری در این ورزش مشغول کند. او در مرکز تفریحی سنت مری برانکس، موفق شد تا با مربی خوشفکری چون دیوید واسکز کار کرده و با قدرت مشتش، این مربی را تحت تأثیر قرار دهد. بارکلی در ابتدا به بوکس آماتور ملحق شد و در مسابقات جهانی 1982، مدال برنز میانوزن را به ست آورد. نتیجه تلاشهای ایران در بوکس آماتور که شامل یک طلا، یک نقره و دو برنز میشد، حرفهایشدنش در سال 1982 با ناکاوت لری جردن بود. پس از پیروزی در چهار فایت نخست، او نخستین شکستش را در سال 1983 از اوسلی سیلاس متحمل شد.
پس از 16 پیروزی و سه شکست، ایران در بیستمین مبارزه خود برابر مایک تینلی، میبایست تا برای عنوان قارهای میانوزن آمریکا (WBA) میجنگید. پیروزی با امتیاز برابر تینلی، کمربند قهرمانی میانوزن قارهای را برای ایران کرد و این بوکسور در مبارزه بعدی با ناکاوت تونی هریسون در راند سوم، آن را در اختیار خود نگاه داشت. پس از یک سال و چهار پیروزی، بارکلی عنوان قهرمانی خود را پس از شکست از سومبو کالامبی کنگویی-ایتالیایی، از دست داد. دو پیروزی در دو مبارزه بعدی، بارکلی را برای رقابت بر سر دریافت عنوان میانوزن WBC، آماده کرد. بارکلی برای کسب این عنوان میبایست برابر رقیب سرسختی چون توماس هرنس قرار میگرفت. بارکلی از دیدگاه عموم شانس بالایی برای پیروزی در این مسابقه که در هتل لاس وگاس هیلتون (شهر وینچستر ایالت نوادا) برگزار میشد، نداشت؛ از همین رو بود که پس از شکافتهشدن ابروی بارکلی در راند نخست و درخشش هرنس در دو راند نخست، درستی این پیشبینی تأیید شد.
بارکلی که بوکسوری سرسخت بود، در یک دقیقه مانده به پایان مبارزه در راند سوم به خودش آمد و با هوک راست قدرتمندش، در حالی که صورتش غرق در خون بود، هرنس را به زمین کوفت و ناکاوت کرد. مجله «رینگ»، این مبارزه را شگفتی سال دانست و از پیروزی غیرمنتظره بارکلی تمجید کرد. پس از دریافت کمربند میانوزن WBC، حال نوبت به دفاع از آن رسید. در نخستین گام، روبرتو دوران 37 ساله، انتظار ایران را میکشید. بارکلی در برابر رقیب کهنهکارش شکست را با آرای داوران متحمل شد و عنوان قهرمانی خود را از دست داد. بارکلی در دو مبارزه بعدی خود برای دریافت کمربندهای قهرمانی میانوزن IBF و WBO نیز ناموفق بود و از مایکل نان و نایجل بن شکست خورد. پس از باخت به بن در یکی از وحشیانهترین نبردهای بوکس، بارکلی که مشکلاتی در شبکیه چشمش داشت، مورد جراحی قرار گرفت و به مدت یک سال، غیرفعال شد. در مبارزات بعدی، نکته قابل اشاره درباره بارکلی، پیروزیاش در اکتبر 1991 برابر خسوس کاستاندا بود که به دلیل برخورد سر دو بوکسور به یکدیگر و در نتیجه، بریدگی صورت کاستاندا، با نظر فنی داوران رقم خورد.
پس از پیروزی قدرتمندانه با سه بار زمینزدن رقیب در مبارزه برابر درین فن هورن که به دریافت کمربند سوپر میانوزن IBF منتهی شد، بارکلی برای کسب عنوان قهرمانی میانوزن WBA، مبارزه مجددی را برابر توماس هرنس داشت. مبارزه جانانه دو بوکسور که با آسیبهای شدیدشان همراه بود، در نهایت باز هم به سود بارکلی به پایان رسید تا این بوکسور به عنوان قهرمانی دیگری برسد. ساعاتی قبل از شروع این مبارزه بود که بارکلی خبر فوت پدر و برادرش به فاصله بسیار کم از یکدیگر را دریافت کرد. در ادامه ماجراجوییها، بارکلی در سال 1993، عنوان قهرمانی IBF را پس از شکست از جیمز تونی، به این رقیب واگذار کرد. یک سال بعد از این مبارزه، بارکلی تلاش کرد تا در مبارزه برابر هنری ماسکه، این عنوان را پس بگیرد اما شکست از این بوکسور، او را از این مهم بازداشت. آخرین تلاش بارکلی برای دریافت یک عنوان دیگر، با شکستش از تونی هالمه در سال 1999، نتیجهای نداشت.
ششمین شکست متوالی پس از ناکاوتشدن برابر کیث مک نایت در ژوئیه 1999 باعث شد تا ایران بارکلی از دنیای بوکس حرفهای خداحافظی کند. بارکلی که به دارایی قابل قبولی در دوران ورزشیاش رسیده بود، تمام سرمایه خود را در قمارهایش از دست داد و به مرور بیخانمان شد. حمایت سازمانهای مرتبط با بوکس حرفهای آمریکا بود که بارکلی را از این شرایط سخت نجات داد. بارکلی سبک بسیار تهاجمی، فیزیکی و خشن داشت و ضعف دفاعیاش باعث میشد مبارزاتش اغلب به جنگ تبدیل شوند. اما چانه بسیار مقاوم، قدرت ضربه و روحیه جنگندگی باعث میشد حتی وقتی از نظر فنی عقب است، همچنان خطرناک بماند. آمار نهایی او در بوکس حرفهای، 43 پیروزی، 19 شکست و یک تساوی بود.
از سری خاطرات ورزشی
- جکسون ریچاردسون، هندبالیست دردلاکی نسل برنزی فرانسه؛ از رئونیون تا پرچمداری فرانسه در المپیک
- دواین شینتزیوس، «مو خرچنگی» NBA؛ از تلاش برای جلوگیری از کوتاهی مو تا درخشش در مسابقات دانشگاهی
- تالانت دویشبائف، نیتروی قرقیزستانی هندبال جهان؛ از بازی در چهار تیم ملی مختلف تا رسیدن به عنوان دومین بازیکن برتر قرن هندبال
- آرشیو مطالب مرتبط