طرفداری | اوون هارگریوز (Owen Hargreaves) زاده 20 ژانویه 1981 در شهر کلگری کانادا است. او در پستهای هافبک دفاعی و هافبک راست بازی میکرد. اوون تنها فرزند خانوادهاش بود که پس از مهاجرت آنها به کانادا، در این سرزمین متولد شد. پدر اوون یعنی کالین هارگریوز، مهاجم تیمهای بولتون و ویگان بود و به همراه همسر ولزی خود، پیش از تولد اوون، به کشور کانادا مهاجرت کرد. پدر اوون در کانادا نیز به فوتبال پرداخت و در تیم کلگری مشغول به بازی شد. اوون که در کانادا به ورزشهایی چون بسکتبال، هاکی روی یخ و فوتبال آمریکایی با الگوهایی چون مایکل جردن (بسکتبال) و دیون سندرز (فوتبال آمریکایی و بیسبال)، علاقهمند بود، تصمیم گرفت تا راه پدر را دنبال کرده و فوتبالیست شود.
او در سال 1994 به کلگری فوتهیلز کانادا پیوست و تا سال 1997، در تیمهای پایه این باشگاه حضور داشت. یک مربی آلمانی در کادرفنی کلگری، هارگریوز را به همتایانش در بایرن مونیخ معرفی کرد تا استعداد این بازیکن، مورد توجه باواریاییها قرار گیرد. هارگریوز در 16 سالگی یعنی در سال 1997، راهی مونیخ شد تا در تستهای بایرن حضور پیدا کند. او خیلی زود مدیران بایرن را به عقد قرارداد راضی کرد و پس از رسیدن به فینال قهرمانی زیر 19 سال آلمان با تیم جوانان، در سال 1999 به تیم دوم بایرن رسید. 11 بازی و دو گل از هارگریوز باعث شد تا او یک سال بعد یعنی در سال 2000 به تیم اصلی بایرن برسد. نخستین بازی هارگریوز برای تیم اصلی بایرن در هفته نخست بوندسلیگا برابر هرتابرلین بود. اگرچه هارگریوز در این فصل، بازیکن باثباتی در ترکیب بایرن نبود اما در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا برابر رئال مادرید، 90 دقیقه رویایی را گذراند و با نمایش بسیار خوب خود، مدیران بایرن را به فصول بعدی امیدوار کرد. هارگریوز توانست تا با نمایش خوب خود، جای خالی اشتفان افنبرگ را پر کرده و در نهایت جام قهرمانی اروپا را با بازی در دیدار فینال، بالای سر ببرد. او با حضور در 20 بازی و ثبت یک پاس گل، قهرمانی سهگانه لیگ کاپ، بوندسلیگا و لیگ قهرمانان اروپا را با بایرن تجربه کرد.
فصل 02-2001، فصلی بود که باعث تثبیت اوون در ترکیب بایرن شد زیرا او در 49 بازی به میدان رفت و هشت پاس گل داد. او در فصل 03-2002، نخستین گلهایش برای بایرن را برابر کلن در جام حذفی و گلادباخ در بوندسلیگا زد. دو پاس گل هارگریوز در دیدار فینال جام حذفی برابر کایزرسلاترن، نقشی مهم در رسیدن بایرن به دوگانه قهرمانی، پس از فتح بوندسلیگا داشت. در همین فصل بود که نخستین جرقههای مصدومیت در هارگریوز ظاهر شد؛ او در ابتدا به دلیل پارگی عضله ران و سپس عضله ساق و مشکلات ماهیچه نزدیک کننده دراز، از ترکیب بایرن دور شد. او در فصول بعدی حضور در مونیخ، آمارهای 35 بازی، دو گل و دو پاس گل در فصل 04-2003، 38 بازی، سه گل و چهار پاس گل در فصل 05-2004، 24 بازی، سه گل و دو پاس گل در فصل 06-2005 و 17 بازی و یک پاس گل در فصل 07-2006 را به ثبت رساند. به جز یک قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در نخستین فصل، هارگریوز و بایرن به افتخارات مشترکی چون چهار قهرمانی بوندسلیگا، سه جام حذفی، یک لیگ کاپ و یک جام میانقارهای، دست یافتند. قهرمانی جام حذفی 06-2005 با درخشش چشمگیرتری از هارگریوز همراه بود؛ او در ابتدا تکگل پیروزیبخش مرحله یکهشتم نهایی برابر هامبورگ را زد و سپس در نیمه نهایی برابر سن پائولی، یک گل و یک پاس گل داد تا با بازیهای موثر و این گلها، نقشی مهم در این جام داشته باشد.
هارگریوز همواره دوست داشت تا برچسب «خارجی» را از خود در لحظاتی که برای تیم ملی انگلیس بازی میکرد، با حضور در لیگ فوتبال این کشور، بردارد. رسیدن پیشنهاد از سوی سر الکس فرگوسن، سرمربی وقت منچستر یونایتد باعث شد تا این بازیکن نیز هوای بازگشت به اصالت خود را در سر بپروراند. این انتقال با تأخیری قابل توجه در سال 2007 با پرداخت 25 میلیون یورو توسط شیاطین سرخ، نهایی شد. دربی هفته سوم منچستر، نخستین بازی اوون برای تیم جدیدش بود. او پس از نخستین گل با پیراهن منچستر در هفته 28 برابر فولام، گل پیروزیبخش تیمش در هفته 34 برابر آرسنال را به ثمر رساند و در پایان فصل، قهرمانی انگلستان را به افتخاراتش افزود. او در این فصل برای دومین بار به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رسید و این بار، نقشی محسوستر و کاملتر در این مهم داشت. پس از پاس تنها گل دیدار برگشت مرحله یکچهارم نهایی برابر رم، او در پیروزی منچستر در فینال اروپا برابر چلسی که در ضیافت پنالتیها به دست آمد، چهارمین پنالتی خود را به گل تبدیل کرد و بدین صورت، در جام قهرمانی سهیم شد.
اگرچه در فصل نخست، مشکلات زانو و تاندون، این بازیکن را برای 9 بازی از ترکیب تیمش دور کرد اما در فصل دوم، همان زانو به آفت فنی اوون تبدیل شد. ادامه مشکلات زانو باعث شد تا هارگریوز در 59 بازی فصل غایب بوده و تنها در سه بازی به میدان برود. او در ابتدا تلاش کرد تا با متخصصان زانو در انگلیس و سوئد، مصدومیت خود را زودتر حل کند اما پس از ناموفقیت در پیدا کردن بهترین راه در این کشورها، او تصمیم گرفت تا زانویش را زیرنظر بهترین جراح زانو در آمریکا یعنی ریچارد استیدمن، درمان کند. با این وجود، در دو فصل بعدی نیز مشکلات هارگریوز با مصدومیتهای زانویش حل نشد تا او در هر فصل، تنها یک بازی را به میدان برود. در دوران قراردادی هارگریوز با یونایتد، سه قهرمانی در لیگ به افتخارات این باشگاه اضافه شد که تنها یک مورد آن با کمک او بود. سرانجام در سال 2011، صبر فرگوسن لبریز شد تا هارگریوز از اولدترافورد، جدا شود. او پس از جدایی از منچستر، مدتها با پست کردن آمادگی بدنی و بهبود نسبی مصدومیتاش در یوتیوب، تلاش داشت تا تیم جدیدی را پیدا کند. در حالی که این بازیکن نزدیک به قرارداد با وست برومویچ بود، آشنایی اتفاقی با فیلیپ بتی، پزشک منچستر سیتی باعث شد تا او با نظر مثبت روبرتو مانچینی، قراردادی یک ساله را با منچستر سیتی امضا کند. این بازیکن پس از این انتقال غیرمنتظره، در دیدارهای تیمش در هفته هشتم لیگ برتر برابر استون ویلا، جام حذفی برابر منچستر یونایتد و دو بازی جام اتحادیه برابر بیرمنگام و آرسنال، بازی کرد. او در دیدار برابر بیرمنگام، تنها گلش با پیراهن سیتی را جشن گرفت. پس از تنها یک فصل حضور در سیتی، هارگریوز به دلیل ادامه مصدومیتها و ریکاوریهای فرسوده کننده، تصمیم گرفت تا در 31 سالگی، از دنیای فوتبال خداحافظی کند. او با این خداحافظی موفق نشد تا آرزوی پدرش که بازی او برای تیم سابق خود یعنی بولتون بود را تحقق ببخشد.
اوون مجوز لازم برای بازی برای سه تیم ملی کانادا، ولز و انگلیس را داشت. پس از انتقال به بایرن مونیخ و رد پیشنهاد تیمهای برتر کانادایی، حضور در تیم ملی این کشور برای هارگریوز، منتفی شد. او سپس تصمیم گرفت تا در چند بازی جام میلک برای تیم جوانان ولز، به صورت غیررسمی بازی کند اما در نهایت انتخاب او برای بازی در تیم بزرگسالان ملی، انگلستان بود. او پس از تجربه نخستین بازی ملی در رده بزرگسال برابر هلند در سال 2001، نخستین بازیکنی در تاریخ فوتبال ملی انگلستان بود که بدون زندگی در این کشور، پیراهن ملی را برتن میکند. او سپس به جام جهانی 2002 اعزام شد و تنها در دو بازی از پنج بازی ممکن آن به میدان رفت. حضور هارگریوز در یورو 2004 با حضور در سه بازی از چهار بازی ممکن به پایان رسید. او در جام جهانی 2006 هم حضور داشت و در مرحله یکچهارم نهایی آن که به حذف انگلیس منتهی شد، تنها گلزن آنها در ضیافت پنالتیها بود. او پس از دیدار سال 2008 کشورش برابر آمریکا، دیگر در رده ملی دیده نشد و با 42 بازی و یک پاس گل به این ماجراجویی خاتمه داد. هارگریوز با نظر فابیو کاپلو، شانس حضور در جام جهانی 2010 را نیز داشت اما به دلیل ادامه مصدومیت، نتوانست تا در آن حاضر شود. هارگریوز توسط بزرگان فوتبال آلمان همانند فرانتس بکن باوئر با برچسب استعداد بزرگ فوتبال و کارل هاینتز رومنیگه با برچسب بهترین هافبک جهان، مورد ستایش قرار میگرفت. رشد در فوتبال آلمان و اصالت انگلیسی نیز باعث شده بود تا سبک بازی هارگریوز، معجونی از این دو کشور باشد.
