منچسترسیتی وارد دورهای تازه شده است. پس از سالهایی که خط میانی این تیم با نامهایی چون رودری و سیلوا شناخته میشد، حالا پروژه جدیدی در اتحاد در حال شکلگیری است؛ پروژهای که در مرکز آن نامی بزرگ قرار گرفته: انزو فرناندز.
سیتی برای به خدمت گرفتن ستاره آرژانتینی تا آخرین روز پنجره نقلوانتقالات منتظر ماند و در نهایت با پرداخت ۱۲۵ میلیون پوند، یکی از بزرگترین انتقالهای تاریخ فوتبال انگلیس و جهان را رقم زد. اما ارزش انزو برای سیتی تنها در رقم انتقالش خلاصه نمیشود؛ او بازیکنی است که میتواند چندین نیاز متفاوت خط میانی تیم را همزمان پاسخ دهد.
منچسترسیتی به چه چیزی نیاز داشت؟
وقتی قرار است یک تیم بزرگ وارد دورهای جدید شود، تنها اضافه کردن چند بازیکن کافی نیست؛ باید هویت جدیدی برای تیم شکل بگیرد.
سیتی به هافبکی نیاز داشت که بتواند در عمق زمین بازی را بسازد، توپ را از خطوط اول به مناطق هجومی برساند، با پاسهای عمقی خطوط دفاعی حریف را بشکند و در عین حال خودش نیز در حملات حضور داشته باشد.
اینجاست که انزو اهمیت پیدا میکند.
او قرار نیست نسخه دیگری از رودری باشد. قرار نیست وظیفهاش صرفاً کنترل فضای جلوی مدافعان و حفظ مالکیت توپ باشد. انزو میتواند بازی را از عقب شروع کند، جلوتر برود، در ساخت موقعیت نقش داشته باشد و با حرکتهایش به خط حمله نزدیک شود.
به زبان سادهتر، سیتی برای جایگزین کردن یک بازیکن، انزو را نخرید؛ سیتی برای ساختن خط میانی جدیدش انزو را خرید.
انزو؛ بازیکنی برای چند نقش
یکی از بزرگترین ویژگیهای انزو، انعطافپذیری اوست.
او میتواند از عمق زمین بازی کند و در ساخت بازی نقش داشته باشد، اما توانایی حضور در مناطق بالاتر زمین را نیز دارد. همین موضوع به مارسکا اجازه میدهد تا بسته به شرایط مسابقه، از انزو در نقاط مختلف خط میانی استفاده کند.
این انعطافپذیری برای سیتی اهمیت زیادی دارد؛ تیمی که قرار است در طول فصل با سبکهای مختلف و حریفان متفاوت روبهرو شود.
وقتی حریف عقب مینشیند، انزو میتواند با پاسهای عمقی و جابهجایی توپ به باز کردن دفاع کمک کند. وقتی بازی سرعت بیشتری پیدا میکند، توانایی او در گردش توپ و ارتباط با بازیکنان هجومی میتواند به سیتی اجازه دهد سریعتر از میانه زمین عبور کند.
در چنین سیستمی، انزو فقط یک هافبک نیست؛ او میتواند نقطه اتصال خط میانی با خط حمله باشد.
شروعی که از همان ابتدا خبر از کیفیت انزو داد
قرار بود انزو نخستین بازی خود را از روی نیمکت آغاز کند، اما مصدومیت نیکو اورایلی در گرمکردن، همه چیز را تغییر داد.
چند دقیقه پیش از شروع مسابقه، انزو متوجه شد که باید از ابتدا مقابل کاونتری به میدان برود.
با این حال، این تغییر ناگهانی مانع از آن نشد که او خیلی زود اثر خودش را روی بازی بگذارد.
انزو در دقیقه ۲۶ حرکت منجر به گل سیتی را با پاس خود آغاز کرد؛ توپی که در نهایت به آنتوان سمنیو رسید و ارسال او با ضربه سر ارلینگ هالند به گل تبدیل شد.
این تنها یک پاس در اولین بازی نبود؛ این صحنه تصویری از چیزی بود که سیتی از انزو میخواهد: گرفتن توپ در میانه زمین، پیدا کردن مسیر مناسب و رساندن آن به بازیکنان هجومی.
انزو و نسل جدید خط میانی سیتی
اما داستان انزو به تنهایی نوشته نمیشود.
در کنار او بازیکنانی مانند الیوت اندرسون و رایان چرکی نیز بخشی از چهره جدید خط میانی و بخش هجومی سیتی هستند؛ بازیکنانی با ویژگیهای متفاوت که میتوانند در کنار انزو مجموعهای متنوع و خلاق ایجاد کنند.
اندرسون میتواند به کنترل ریتم بازی کمک کند، چرکی با خلاقیت خود بین خطوط ظاهر شود و انزو ارتباط میان این بخشها را شکل دهد.
در چنین ترکیبی، انزو میتواند بازیکنی باشد که توپ را از مرحله ساخت بازی به مرحله خلق موقعیت منتقل میکند.
و این دقیقاً همان چیزی است که میتواند او را به یکی از مهمترین بازیکنان سیتی تبدیل کند.
چرا انزو میتواند قطعه گمشده باشد؟
تجربه بینالمللی، توانایی بازیسازی، پاسهای عمقی، قدرت گردش توپ، حضور در مناطق هجومی و توانایی بازی در چند نقش مختلف، مجموعهای از ویژگیها را در اختیار مارسکا قرار میدهد که میتواند شکل خط میانی سیتی را تغییر دهد.
از طرف دیگر، انزو بازیکنی است که در بالاترین سطح فوتبال باشگاهی و ملی تجربه کسب کرده و میداند حضور در تیمی با فشار و انتظارات سیتی چه معنایی دارد.
حالا او آمده است تا این تجربه را به اتحاد منتقل کند.
سیتی یک هافبک نخرید؛ سیتی روی یکی از مهمترین مهرههای آینده خط میانی خود سرمایهگذاری کرد.