امیل گیللس (Emil Gilels)، پیانیست افسانه‌ای شوروی، یکی از ماندگارترین و قدرتمندترین اجراها را از سونات شماره ۲۳ بتهوون در فا مینور، اپوس ۵۷ معروف به "آپاسیوناتا" (Appassionata) به ثبت رسانده است. اجرای گیللس از این اثر (به‌ویژه ضبط مشهور او در سال ۱۹۷۳ برای کمپانی دویچه گرامافون) به دلایل زیر در تاریخ موسیقی کلاسیک تحسین شده است: کنترل ساختاری بی‌نظیر: گیللس بدون فدا کردن فرم و منطق موسیقی، هیجان و خشم نهفته در این اثر بتهوون را به نمایش می‌گذارد. کنتراست صوتی شدید: او تغییرات ناگهانی میان بخش‌های بسیار آرام (pianissimo) و فوران‌های ناگهانی و طوفانی (fortissimo) را با دقتی فوق‌العاده اجرا می‌کند. تکنیک پولادین: وضوح نت‌ها و قدرت انگشتان او در پاساژهای سریع و سنگین موومان اول، از ویژگی‌های بارز نوازندگی اوست. این موومان که با تمی مرموز و آرام آغاز می‌شود، به سرعت به یکی از دراماتیک‌ترین و پرانرژی‌ترین قطعات عهد کلاسیک و رمانتیک تبدیل می‌شود و گیللس به بهترین شکل ممکن این "احساسات آتشین" (معنی کلمه آپاسیوناتا) را منتقل می‌کند