انتقال آنتونی گوردون از نیوکاسل به بارسلونا فقط یک قدم به سمت یک تیم بزرگتر نبود، بلکه تغییر محیطی بود که در آن او ملزم به استفاده از تواناییهایش بود و این همان چیزی است که صحبتهای اخیر او در مورد تفاوت بین فوتبال انگلیس و اسپانیا را خاص میکند، به خصوص وقتی که او تجربه جدید خود را به توسعه درک خود از بازی ربط میدهد.
گوردون در نیوکاسل آشکارا به سرعت، قدرت و فشار مداوم تکیه داشت و در طول دوران حضورش در لیگ برتر انگلیس، 111 بازی انجام داد که در طی آن 24 گل به ثمر رساند و 17 پاس گل داد (طبق دادههای اوپتا)، اعدادی که نشان دهنده بازیکنی است که تأثیرش ارتباط نزدیکی با شدت، دویدن و درگیریهای مستقیم داشت.
اولین آمار در بارسلونا جنبه دیگری را آشکار میکند: در طول 6 بازی لالیگا در این فصل، گوردون 397 دقیقه بازی کرده و 4 گل ساخته است (طبق دادههای اوپتا)، به این معنی که او قادر بوده بدون اینکه همیشه هر حمله را به یک مسابقه یا درگیری فردی تبدیل کند، تفاوت ایجاد کند.
ارزش تجربه او با بارسلونا در همین نکته نهفته است. سرعت و قدرت از بین نرفتند، اما تصمیمگیری بهتر با توپ و درک بیشتر از فضاها و زمانبندی به آنها اضافه شد. شاید به همین دلیل است که گوردون خود را به عنوان کسی توصیف میکند که میتواند از طریق یک تجربه مستقیم در بارسا در مورد مالکیت و کنترل توپ صحبت کند.
ایده این نیست که گوردون به بازیکنی کاملاً متفاوت تبدیل شده است، بلکه بارسلونا شروع به نشان دادن جنبههایی کرده است که از قبل وجود داشتند، اما فضای کافی برای بروز آنها فراهم نمیشد. https://bitl.to/64o2
