طرفداری | تاتنهام در جریان دیدار با ایپسویچ، با پخش صدای دنی کلی و تشویق ایستاده هواداران، از مجری محبوب و درگذشته‌اش تجلیل کرد. تاتنهام هنگام پخش این یادبود در نیمه نخست ۱-۰ پیش بود و در دقیقه ۶۹، وقتی نتیجه ۲-۰ بود، هواداران بار دیگر به احترام او ایستادند.

کلی هفته گذشته در ۶۹سالگی درگذشت. او طی پنج سال اخیر مجری پادکست «نمایی از لین» در اتلتیک بود و نویسنده او را صدای هواداران تاتنهام می‌داند. باشگاه در نیمه نخست، اجرای مشهورش با عنوان «۱۰۰ چیزی که تاتنهام را دوست‌داشتنی می‌کند» را از بلندگوهای ورزشگاه پخش کرد؛ اجرایی که خاطرات، چهره‌ها و لحظه‌های محبوب او را کنار هم می‌نشاند.

پل کویت، گوینده ورزشگاه، کلی را این‌گونه معرفی کرد:

عضوی از خانواده تاتنهام؛ مردی تاتنهامی از سر تا پا.

کلی این اجرا را سال گذشته در برنامه زنده پادکستش هم خوانده بود و با افزودن بیلبائو آن را به‌روز کرده بود. آن اجرا با استقبال پرشور روبه‌رو شد؛ نمایشی درخشان از مهارت او در کلام و پیوند عاطفی‌اش با باشگاه.

در بخشی از اجرای پخش‌شده در ورزشگاه، کلی چنین خواند:

وایت هارت لین. تنها تیم غیرلیگی که جام حذفی را برده. ظرافت دیوید ژینولا. ظرافت کریسی وادل.

بخش دیگری از اجرای او این‌طور پیش رفت:

حقه رابرت کین، بیل نیک بزرگ، ضربه آلن گیلزین.

کلی در ادامه به لحظه‌ها و بازیکنان محبوبش اشاره کرد:

شیرجه یورگن کلینزمن، ۴۹ گل برای کلایو، چرخش لوکا مودریچ، سرعت آتشین گرت بیل.

و در بخش دیگری از فهرست خاطراتش گفت:

کریستیان رومرو، قهرمان جام جهانی؛ شام در چیک کینگ؛ تاکسی برای مایکون؛ چیپس گلن هادل.

پخش صدای او در ورزشگاه هم غریب بود و هم به‌جا. سال‌ها شنونده‌ها همراه کلی در خانه، ماشین، قطار یا پشت تلفن و لپ‌تاپ بودند؛ اما این بار صدایش در سراسر ورزشگاه می‌پیچید. می‌شد چشم‌ها را بست و خیال کرد که خودش وارد زمین شده، میکروفن را برداشته و هواداران را به تشویق دعوت می‌کند.

کلی توانایی خاصی داشت: احساس هواداران تاتنهام را پیش از آن‌که خودشان به زبان بیاورند، بیان می‌کرد. هر شنونده حس می‌کرد با دوست صمیمی‌اش حرف می‌زند. او درباره هر موضوعی با تخیل، احساس و، بیش از هر چیز، صراحت حرف می‌زد. از زمان تأسیس تاتنهام در ۱۸۸۲، میلیون‌ها نفر درباره این باشگاه گفته‌اند و نوشته‌اند؛ اما کمتر کسی مثل کلی از آن حرف می‌زد.

هنگام پخش صدای او، چهره خندانش روی نمایشگرهای بزرگ ورزشگاه دیده شد. کنار تصویر، این عبارت‌ها به چشم می‌خورد:

دنی کلی، ۱۹۵۶ تا ۲۰۲۶؛ یکی از خودمان.

در پایان اجرا، هزاران هوادار سرودی برای او خواندند:

فقط یک دنی کلی هست.

تاتنهام از کودکی یکی از مهم‌ترین دلبستگی‌های کلی بود. عمویش ند در دهه ۱۹۶۰ برای نخستین بار او را به وایت هارت لین برد. با این حال، شکست‌های تیم چنان آزارش می‌داد که در دهه ۱۹۸۰ سه سال به ورزشگاه نرفت. تشویق ایستاده دیگری هم در دقیقه ۶۹ بازی با ایپسویچ برای او انجام شد؛ این بار تصویر خندانش دوباره روی نمایشگر رفت.

یک گل و پاس گل برای پسر تاتنهامی

تصور واکنش کلی به آن روز دشوار نبود. احتمالاً از این یادبود عمیقاً خوشحال و متأثر می‌شد؛ او هیچ‌وقت احساساتش را پنهان نمی‌کرد، به‌ویژه وقتی پای تاتنهام در میان بود. اما می‌شد حدس زد که از تیم هم می‌خواست روی اصل ماجرا تمرکز کند: بردن بازی. شاید هنگام تشویق نیمه دوم از بازیکنان می‌خواست حواسشان را جمع کنند و کرنر ایپسویچ را دفاع کنند.

کلی بارها می‌گفت اگر تاتنهام بازی را خوب شروع کند، خوب هم بازی خواهد کرد و برابر ایپسویچ تیم این حرف را ثابت کرد. البته پایان نیمه نخست هم لحظه‌ای داشت که تاتنهام به‌جای حمله دوباره، وقت را تلف کرد؛ چیزی که به‌گمان نویسنده حسابی عصبانی‌اش می‌کرد.

کلی درباره یکی دیگر از بخش‌های اجرای خود چنین خواند:

سر بزرگ مارتین یول، بیضه‌های بزرگ پوچتینو، گل کراوچی در منچسترسیتی، حرکت ریکی، چه زیبا.

در میان اتفاق‌های بازی، لوکا ویلیامز-بارنت می‌توانست بیش از همه خوشحالش کند. کلی جهان‌وطن بود و از بین‌المللی شدن تاتنهام لذت می‌برد؛ سون هیونگ‌مین را هم بسیار دوست داشت. با این حال، برای اهمیت محله و اجتماع در هویت باشگاه هم ارزش زیادی قائل بود. یک بازیکن ۱۸ساله از خانواده‌ای تاتنهامی، در نخستین حضور فیکسش در لیگ برتر گل زد و پاس گل داد.

کلی بخش دیگری از اجرای خود را با این عبارت‌ها پیش برد:

شبی در بیلبائو، سفر به جنوب، گلوی خشک، دل توی دهان، ۱۷ سال درد، دوباره جانسون، باز هم جانسون.

و سپس این بخش را خواند:

ممنون آنگه، آنگه اخراج شد، ممنون تاتنهام؛ تاتنهام، تاتنهام، تاتنهام شما برگشته است.

آخرین بازی تاتنهامی که کلی تماشا کرد، شکست ۱-۰ برابر لیدز در الند رود، در ۷ نوامبر بود؛ سه روز پیش از درگذشتش. او آن روز از بیمارستان برای نویسندگان پیام واتس‌اپ فرستاد و نظرش را درباره عملکرد تیم نوشت:

سرگین سربی.

شوخ‌طبعی یکی از ویژگی‌های برجسته کلی بود؛ در کنار مهربانی، کنجکاوی، تخیل، صداقت، شور و سخت‌کوشی. شاید اگر خوب گوش می‌کردی، می‌توانستی خنده‌اش را جایی در دوردست بشنوی: تاتنهام دوباره روی فرم، صدای او در ورزشگاه و نامش بر زبان هواداران. حیف که خودش آنجا نبود تا این صحنه را ببیند.