طرفداری- دقیقا یک سال و 15 روز قبل، یعنی روز 13 آبان اتفاقی افتاد که امروز با شنیدن یک اسم ناخودآگاه ذهن مان به آن سو رفت. آن اسم این بود: رضا شکاری.
13 آبان 1394، حدود ساعت 16:45 دقیقه، وقتی که طرفداران خوشبین سرخ، آماده معجزه پرسپولیس بودند و دیگران آماده اعتراض به تصمیم اشتباه و سرنوشت ساز داور، پسری 17 ساله بهت و سکوت را در میان آنها حکمفرما کرد. بعد از یک سوت کر کننده و کارت قرمزی که به اشتباه از جیب داور در آمد و بعد از یک تیر دروازهای که لرزید، این بازی فقط یک توپ سرگردان را کم داشت تا یک پسربچهی مدرسه ای، جذابیت های بازی را کامل کند. میان ساق های بی رمق 5 مدافع مشکی پوش، میان نفس های خسته از بی عدالتی و میان 5 روح افسرده در فراق کاپیتان، پسری جوان و تازه نفس، توپ را برداشت و شکلیک کرد به قلب امیدوار پرسپولیس، قلبی با آرزوی فتح جام و تقدیم آن به روح کاپیتان.
یک سال و 15 روز و 2 ساعت گذشت. باز هم جام حذفی، باز هم ذوب آهن و باز هم پسری جوان به نام رضا شکاری. این بار ماشین سازان تبریزی قربانی شلیک سهمگین او شدند. دقیقه 118 درست در همان لحظه ای که بازی گره خورده بود، این بار هم رضا شکاری به داد ذوب آهن رسید و تیمش را از مهلکه فراری داد.
ذوب آهن بعد از دو بار پیاپی که این جام را فتح کرده است این بار نیز امیدوار است که با درخشش در این رقابتها، ناکامی خود در لیگ را به دست فراموشی بسپرد.
بین دو گل رضا شکاری در جام حذفی 1 سال و 15 روز و 2 ساعت فاصله بود، حال باید دید فاصله زمانی قهرمانی ذوب آهن در جام حذفی چه مدت طول خواهد کشید.