‍ زلاتان ایبراهیموویچ در کتاب زندگی نامه اش در توصیف کاپلوی بزرگ می نویسد: فابیو کاپلو هر وقت سر تمرین یوونتوس صدایت می کرد، ترس برت می داشت که این دفعه چه گندی زده ای؟! کاپلو می توانست هر کسی را استرس زده کند. وین رونی یک بار حرف جالبی درباره اش زده بود: «وقتی کاپلو از کنارت رد می شود، حس می کنی مرده ای.» واقعا همین طور بود. حتی ستاره های یاغی ایتالیا هم رو به روی او شانسی ندارند. یک بار در پاسخ روزنامه نگاری که از او پرسیده بود چطور چنین احترامی به شما می گذارند؟ جواب داده بود: «احترام گذاشتنی نیست، گرفتنی است...» مدام ستاره های یووه مثل دل پیرو، ترزگه، ویرا، ندود و من را تهدید می کرد که اگر از شانسی که به شما می دهم استفاده نکنید، پرتتان می کنم بیرون استادیوم دل آلپی که هات داگ بفروشید. کاپلو یک دستیار داشت به نام ایتالو گالیبانی، کاپلو و ایتالو یک جورهایی پلیس بد و پلیس خوب بودند. کاپلو همه چیز را نابود می کرد و ایتالو با حالتی پدرانه، سعی می کرد از دلت بیرون بیاورد. فلسفه کاپلو مشخص بود؛ او رفیق بازیکنان نبود و با هیچ ستاره ای گپ نمی زد و مذاکره نمی کرد. آژاکس در برابر یوونتوس یک مهدکودک بود و کاپلو پتک آهنی ای بود که ستاره ها را خرد می کرد و دوباره از نو می ساخت.