اختصاصی طرفداری - جدا از بحث کیفیت و طراحی پیراهن های تیم ملی و مسائل قراردادیِ آن، بحثِ فروش پیراهن ها نیز همواره یک چالش بوده است.
در شرایطی که گرایش بازاریابی در ورزش به عنوان یکی از رشته های مدیریت ورزشی، از جایگاه ویژه ای در مسائلِ مدیریتیِ فوتبال جهان برخوردار است، این قضیه کمتر در ایران مشاهده می شود تا کماکان به حالت سنتی به کار خود ادامه دهیم.
تاج پیش تر از سودی بالغ بر 2 میلیون دلار از فروش پیراهن های تیم ملی سخن به میان آورده بود. ادعایی که از ابتدا نیز در بستر کنونی فوتبال ما، به دور از واقعیت و انتظار بود. با توجه به عدم رعایت کپی رایت و عدم اجرای قانون حمایت از حقوق علائم و نشانه ها، هیچ گاه نمی توان به سود زیادی در این زمینه برسیم.
هر تیم یا باشگاه توانایی فروش بیش از 100 مدل کالا را دارد که یکی از اصلی ترینِ آن ها همان پیراهن است. در هر صورت در شرایطی که فوتبال نقش تعیین کننده در مسائل اقتصادی دارد، انتظار می رود ابتدا بستر لازم برای درآمدزایی های این چنینی فراهم شود که این امر تنها با حضور نیروهای متخصص در این زمینه، اتفاق می افتد و سپس می توان روی سودهای اینچنینی حساب باز کرد!
در شرایطی که روز به روز جنبه های علمی مختلفی در فوتبال نمود پیدا می کند، کمترین انتظاری که می رود گام برداشتن در مسیر حرفه ای شدن است، حتی اگر این حرکت به طور آهسته باشد.