اکوادور با نام رسمی جمهوری اکوادور کشوری در شمال غربی آمریکای جنوبی است. پایتخت آن کیتو و بزرگترین شهر این کشور گوایاکیول است. جمعیت این کشور ۱۵ میلیون نفر و زبان رسمی آن اسپانیایی است. نظام سیاسی اکوادور جمهوری ریاستجمهوری است. این کشور از سال ۱۸۳۰ مستقل شدهاست. اکوادور پیش از این تاریخ بخشی از مستعمرات اسپانیا و جمهوری کلمبیای بزرگ بود. در شمال آن کلمبیا، در شرق و جنوب آن پرو و در غرب آن اقیانوس آرام قرار دارد. این کشور همچنین شامل جزایر گالاپاگوس در اقیانوس آرام در حدود ۹۶۵ کیلومتری غرب کشور میباشد. اکوادور دارای مساحتی برابر با ۲۷۲٬۰۴۵ کیلومتر مربع است. ایرانیان اکوادور یکی از گروههای مهاجر این کشور هستند و سابقه حضور آنها در اکوادور به سالهای قبل از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بازمیگردد و آمار رسمی از تعداد ایرانیان مقیم اکوادور وجود ندارد.
این کشور بر خط استوا قرار دارد و نام (اسپانیائی) آن به همین واقعیت اشاره دارد. نام رسمی آن «جمهوری اکوادور» (اسپانیایی: República del Ecuador) است.
بومیها مدتها پیش از فتح منطقه توسط امپراتوری اینکا در این ناحیه سکونت یافتند. به دلیل جنگها و ازدواجها با ملل مختلفی که ساکن درههای رشته کوه آند بودند، این ناحیه بخشی از قلمروی امپراتوری اینکاها شد. آتاهوالپا یکی از پسران امپراتور اینکا هواینا کاپاک در شهر کیتو متولد شد. با این وجود از آنجا که امپراتور پسر دیگری بنام هاسکار داشت که در کوسکو پایتخت امپراتوری اینکا متولد شده بود، تاج پادشاهی به وی نرسید؛ بنابراین امپراتوری به دو قسمت تقسیم شد: آتاهوالپا فرمانروایی قسمت شمالی را که مرکز آن کیتو بود دریافت کرد و هاسکار قسمت جنوبی را که مرکز آن کوسکو بود به ارث برد. در سال ۱۵۳۱ فاتحان اسپانیایی با فرمانروایی فرانسیسکو پیزارو وارد امپراتوری اینکاها شدند که به دلیل چنگهای داخلی بسیار ضعیف شده بود. آتاهوالپا به دنبال اتحاد با اسپانیاییها برای غلبه بر هاسکار بود تا فرمانروایی کل امپراتوری اینکاها را بدست گیرد. اما اسپانیاییها خود قصد تصرف داشتند و بنابراین در قلعهای نظامی در کاخامارکا استقرار یافتند و در نبرد کاخامارکا آتاهوالپا را اسیر کرده و وی را گروکان گرفتند. وی در سلولی پر از طلا که مانع فرار او میشدند اسیر بود. در مدت اسارت، آتاهوالپا برنامهای برای کشتن نابرادری خود در کوسکو طرح کرد. صحنه برای غلبهٔ اسپانیاییها بر کل امپراتوری اینکاها آماده بود. با وجود اینکه اسپانیاییها در محاصرهٔ اینکاها بودند؛ آتاهوالپا را اعدام کردند. اسپانیاییها برای فرار از محاصرهٔ قلعه، تمامی توپهای خود را شلیک کردند و از میان اینکاها گریختند. در سالهای بعدی اسپانیاییها در پرو به قدرت رسیدند. عده افراد بومی در دهههای اولیهٔ حکومت اسپانیاییها به دلیل بیماری رو به کاهش نهاد؛ زمانی که بومیها مجبور به کار کردن در سیستم کاری «انکومیاندا» برای اربابان اسپانیایی بودند. در سال ۱۵۶۳، کیتو بخشی از ناحیهٔ دولتی "audiencia" اسپانیا و محل حکومت نایب پرویی شد که پایتخت آن لیما بود. پس از حدود ۳۰۰ سال از استعمارگری اسپانیاییها، کیتو شهری با حدود ده هزار نفر جمعیت بود و در سال ۱۸۲۲ بود که اکوادور به جمهوری گرن کلمبیایی سیمون بلیوار ملحق شد و در سال ۱۸۳۰ جمهوریای مستقل شد. در سدهٔ نوزدهم، اوضاع ناحیه ناآرام بود و فرمانروایان یکی پس از دیگری به سرعت میآمدند. گابریل گارسیا مورنو در دههٔ ۱۸۶۰ با پشتیبانی کلیسای کاتولیک رم کشور را متحد ساخت. در اواخر دههٔ ۱۸۰۰، تقاضای جهانی برای کاکائو باعث وابستگی اقتصاد به صادرات کالا شد و این شرایط باعث مهاجرت به مناطق حاصلخیز ساحلی شد. یک انقلاب آزادیخواه در نواحی ساحلی تحت رهبری الوی الفارو در سال ۱۸۹۵ باعث کاهش قدرت روحانیت شد و این حزب آزادیخواه تا زمان کودتای نظامی سال ۱۹۲۵ همچنان قدرت داشت. در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ سیاستمداران مردمی مانند رئیسجمهور خوسه ماریا ولاسکو ایباررا که در پنج دوره رئیسجمهور بود نقشی پراهمیت داشتند. اختلاف بر سر حکومت بر قلمرویی در آمازون باعث ایجاد اختلافی طولانی مدت بین اکوادور و پرو شدهاست. در سال ۱۹۴۱، یا تشدید اختلافات بین دو کشور جنگ درگرفت. پرو ادعا میکرد که حضور نظامی اکوادور در قلمرویی که پرو مدعی آن است در واقع حمله به خاک پرو است و اکوادور نیز همین ادعا را در مورد پرو داشت. در ژوئیه سال ۱۹۴۱ سربازان به حرکت درآمدند. پرو دارای نیروی نظامی متشکل از یازده هزار و ۶۸۱ سرباز بود، در حالیکه اکوادور تنها پنج هزار و ۳۰۰ نیروی نظامی غیر ماهر و گسسته داشت که هزار و ۳۰۰ تن از آنها در نواحی جنوبی کشور استقرار یافته بودند. در پنج ژوئیه سال ۱۹۴۱، با عبور نیروهایی پرو از برخی محلهای مرزی اکوادور برای بررسی توان نظامی نیروهای مرزی این کشور درگیری بالا گرفت. در نهایت در ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۱، نیروهای پرو از مرز اکوادور در رودخانهٔ زارومیلا گذشتند و رسماً حملهٔ خود را به ناحیهٔ الاوروی اکوادور آغاز کردند. در این جنگ پرو تمامی نواحی مورد ادعای اکوادور و همچنین ناحیهٔ الاورو و قسمتهایی از ناحیهٔ لوخا (حدود ۶٪ کشور) را تصرف کرد و خواستار صرفنظرکردن اکوادور از نواحی مورد ادعایش شد. نیروی دریایی پرو بندر گوایاکیول را در اختیار گرفت و بدینترتیب مانع تأمین تجهیزات مورد نیاز نیروهای اکوادور شد. پس از چندین هفته از جنگ، با فشار آمریکا و چندین کشور آمریکای لاتین جنگ متوقف شد. اکوادور و پرو در ۲۹ ژانویهٔ سال ۱۹۴۲ رسماً تفاهمنامه ریو را به نفع اتحاد نیمکره در مقابل نیروهای کشورهای محور در جنگ جهانی دوم امضاء کردند. در نهایت به دلیل پیروزی پرو نواحی مورد اختلاف به این کشور داده شد. پیش از اتمام کامل اختلافات دو جنگ دیگر اتفاق افتاده بودند.(جنگ پاکیوشا و جنگ سنپا) .
رکود اقتصادی و نارضایتی عمومی باعث بازگشت به سوی سیاستهای مردمی در دههٔ ۱۹۶۰ شد، در حالیکه شرکتهای خارجی در ناحیهٔ آمازون اکوادور منابع نفتی کشف کرده و آنها را توسعه میدادند. در سال ۱۹۷۲، ساخت لولهٔ نفتی آندیان که نفت را از شرق به ساحل میآورد به اتمام رسید و بنابراین اکوادور به دومین تولیدکنندهٔ بزرگ نفت در آمریکای جنوبی تبدیل شد. در همان سال یک گروه نظامی ملی جونتا دولت را مغلوب کرد و تا سال ۱۹۷۹ همچنان بر قدرت ماند، تا اینکه در آن سال فشارهای نهادهای مردمیدموکراتیک بسیار افزایش یافت. در سال ۱۹۸۲، دولت با بحران اقتصادی ناشی از تورم بالا، کسری بودجه، کاهش ارزش پول کشور، افزایش بدهی و مشکل از صنایع غیررقابتی مواجه شد که منجر به بیثباتی دولت شده بود. سالهای متمادی بیکفایتی در ادارهٔ کشور که با ناتوانی در رسیدگی به بدهیهای کشور در زمان حکومت نظامی آغاز شده بود، در واقع کنترل و ادارهٔ کشور را غیرممکن کرده بود. در اواسط دههٔ ۹۰، دولت اکوادور دارای نهاد اجرایی بسیار ضعیفی بود که برای راضی کردن دولتمردان در هیئت قانونگذاری و قضایی تقلا میکرد. سه رئیسجمهور آخر منتخب مردم هیچکدام تا آخر دورهٔ ریاست جمهوری خود بر سر کار نماندند. از جمله مهمترین عوامل در بیثباتی دموکراتیک اکوادور ظهور جمعیت بومی به عنوان جزئی فعال در دولت بود. این افراد به دلیل ناتوانی دولت در تحقق وعدههایش در مورد اصلاحات ارضی، بیکاری و استثمار مالکان زمین نسبت به دولت بدبین بودند. نهضت آنها به همراه حرکتهای مشابهِ چپگراها و طبقهٔ ممتاز باعث کاهش توان نهاد اجرایی شد. بخش عمومی و سایر بخشهای دولت سرمایهٔ سیاسی کمی در اختیار رئیسجمهور قرار میدادند، همانطوریکه در زمان عزل رئیسجمهور لوسیو گوتیِرس در آوریل ۲۰۰۵ در کنگرهٔ اکوادور اتفاق افتاد. الفردو پالاسیو معاون رئیسجمهور جای او آمد و تا زمان انتخابات عمومی اکوادور ۲۰۰۶ در ۲۰۰۶ روی کار ماند، که در ابتدا برندهای نداشت، تا زمانی که در ۲۶ نوامبر در انتخابات نهایی رافائل کورئا بر آلوارو نوبا پیروز شد.
اکوادور عمدتاً تأکید بسیاری بر رویکردهای چندجانبه در مورد مسائل بینالمللی داشتهاست. اکوادور عضو سازمان ملل و اغلب آژانسهای تخصصی آن است و همچنین عضو بسیاری از گروههای منطقهای است که از آن جمله گروه ریو، سیستم اقتصادی آمریکای لاتین، سازمان انرژی آمریکای لاتین، انجمن اتحاد آمریکای لاتین و معاهده آند میباشد. اکوادور ارتباطی نزدیک با آمریکا دارد. در سال ۲۰۰۶، فسخ یک قرارداد توسط شرکت اکسیدنتال، یک شرکت نفتی آمریکای شمالی، باعث ایجاد تنش در روابط آمریکا و اکوادور شد. دولت اکوادور اعلام کرد که قرارداد با این شرکت فاقد اعتبار است که این شرایط باعث کندی روند مذاکرات قراردادهای تجارت آزاد بین دو کشور شد. مدت زمان معاهدهٔ Atpdea بزودی به پایان میرسد و این بدین معنا است که روابط تجاری اکوادور با آمریکا کاهش خواهد یافت و بنابراین اکوادور مجبور خواهد شد که به دنبال بازارهای بینالمللی دیگری باشد. دورنمای صنعت گل ناخوشایند است. آمریکا بیش از ۷۵٪ از صادرات گل اکوادور را مصرف میکند. بر اساس تخمینها شکست سیاست خارجی اکوادور سالانه بیش از ۳۰ هزار فرصت شغلی را در این کشور از بین میبرد.
اکوادور دارای سه منطقهٔ جغرافیایی عمده به همراه یک ناحیهٔ جزیرهای در اقیانوس آرام است.
La Costa، یا ساحل، شامل منطقهٔ ساحلی در قسمتهای غربی کشور شامل خط ساحلی اقیانوس آرام است.
La Sierra، نوار مرتفعی است که از شمال به جنوب کشور کشیده شده و در زمینهای کوهستانی آن کوههای آند قرار دارند.
El Oriente، (شرق) شامل جنگل آمازون در قسمتهای شرقی کشور است که حدود کمتر از نیمی از مساحت کشور را شامل میشود ولی کمتر از ۵٪جمعیت در این ناحیه زندگی میکنند.
Región Insular، شامل جزایر گالاپاگس و حدود ۱۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ mi) از غرب اقیانوس آرام است.
کیتو پایتخت اکوادور است و در استان پیچینچا در ناحیهٔ سیِرا واقع است. گوای اکیل بزرگترین شهر اکوادور است که در استان گوایاس در کُستا واقع است. در مورد شهر کوتوپکسی که در جنوب کیتو در استان مجاور همنام قرار دارد به اشتباه گفته شده که فعالترین و بلندترین آتشفشان جهان در آنجا قرار دارد، اما در حقیقت چندین قله در شمال شیلی و جنوب پرو بلندتر و فعالتر از آن هستند. در عین حال آتشفشان چیمبوراسو با ارتفاعی بین ۶٬۲۶۷ تا ۶٬۳۱۰ متر، بلندترین قلهٔ اکوادور است.
اکوادور دارای منابع نفتی غنی و زمینهای کشاورزی پرمحصول است. از آنجا که اکوادور کالاهای اصلی مانند نفت، موز و میگو صادر میکند، نوسانات در بازارهای جهانی میتواند تأثیر بسیاری بر اوضاع داخلی این کشور داشته باشد. صنعت اکوادور عمدتاً در راستای ارائهٔ خدمات در بازارهای داخلی است. وخیم شدن شرایط اقتصادی اکوادور در سالهای ۹۸–۱۹۹۷ باعث شد که این کشور دچار بحرانهای مالی و اقتصادی شدیدی در سال ۱۹۹۹ بشود. برخی عوامل خارجی مانند پدیدهٔ جوی النینیو در سال ۱۹۹۷، کاهش شدید قیمت نفت در بازارهای جهانی در ۹۸–۱۹۹۷ و بیثباتی بازار بینالمللی در همان دوران این بحرانها را قابل پیشبینی کرده بود. این عوامل سیاست اقتصادی دولت اکوادور را که تلفیقی از کسریهای مالی بزرگ و سیاستهای مالی انبساطی بود بیشتر برجسته ساخت و باعث کاهش ۳/۷ درصدی تولیدات خالص داخلی سالانه، تورم ۲/۵۲٪ و کاهش ۶۵درصدی ارزش پول ملی کشور در سال ۱۹۹۹ شد که این عوامل منجر به ناتوانی بیشتر اکوادور در پرداخت بدهیهای خارجی در آن سال شد. در ۹ ژانویه، ۲۰۰۰، دولت رئیسجمهور جمیل مهواد اعلام کرد که برای مقابله با این بحرانها ازین پس دلار آمریکا به عنوان پول رایج کشور مورد استفاده قرار میگیرد. استفاده از دلار آمریکا به عنوان پول رایج کشور به جای تثبیت پول ملی به آن بدین معنا است که فواید ضرب پول به اقتصاد آمریکا تعلق میگیرد، چه آن را جبران کند یا نکند. اعتراضات در پی این قضیه باعث عزل رئیسجمهور شد و معاون وی نوبوئا به جای وی سر کار آمد. دولت نوبوئا نیز استفاده از دلار را به عنوان هستهٔ اصلی راهکار خود برای بهبود اوضاع اقتصادی برگزید. دولت در این زمینه وارد مذاکره با صندوق بینالمللی پول (IMF) شد و نتیجهٔ مذاکرات ترتیب یک دورهٔ ۱۲ ماهه برای آمادهسازی شرایط توسط IMFبود. سایر راهکارهای اقتصادی دولت اکوادور شامل تلاش برای کاهش کسری مالی دولت، اجرای اصلاحات ساختاری برای تقویت سیستم بانکی و بدست آوردن دوبارهٔ کنترل بر بازارهای خصوصی سرمایه بود. با گرانی نفت در بازارهای جهانی اقتصاد اکوادور اندکی بهبود یافت و در سال ۲۰۰۰ تولیدات خالص داخلی به سقف ۹/۱٪ رسید. با این وجود، ۷۰٪ مردم اکوادور زیر خط فقر بهسر میبرند که بیش از دو برابر آمار ۵ سال پیش از آن است. تورم در سال ۲۰۰۰ معادل ۱/۹۶٪ بود، اما نرخ تورم رو به کاهش است. تورم ماهانه در اکوادور در فوریهٔ ۲۰۰۱ برابر با ۹/۲٪ بود. امروزه صنعت توریسم و جهانگردی یکی از اصلیترین درآمدهای اکوادور است و از امنیت، جاذبههای طبیعی و مقرون به صرفه بودن این کشور میتوان به عنوان عوامل رونق جهانگردی نام برد.
نژاد مردم اکوادور متنوع است. بزرگترین گروه نژادی در اکوادور مستیزوها هستند که تلفیقی از اجداد اسپانیایی و سرخپوستان هستند و بیش از ۶۵٪ جمعیت را تشکیل میدهند. سرخپوستان اکوادور از لحاظ جمعیتی دوم هستند و حدوداً یک سوم جمعیت فعلی اکوادور معادل ۲۵٪ را تشکیل میدهند. سفیدپوستان اغلب از کسانی هستند که به ایشان کریولو گفته میشود؛ کسانی که نیاکانشان، خالص اسپانیاییها بودهاند و حدود ۷٪ جمعیت را شامل میشوند. اندک افراد اکوادوریهای آفریقاییتبار، شامل دورگههای سیاهپوست-سفیدپوست و نیز زامبوها (دورگههای سیاهپوست-سرخپوست) که عمدتاً در اسمرالداس و ایبرا قرار دارند و مهاجرین بقیهٔ جمعیت را تشکیل میدهند. خارجیهای بسیاری در اکوادور زندگی میکنند. همچنین اکوادوریهای بسیاری در کشورهای اسپانیا، ایتالیا و آمریکا بهسر میبرند. منطقهٔ جنگلی گرمسیری در شرق منطقهٔ کوهستانی تقریباً خالی از جمعیت است و تنها حدود ۳٪ جمعیت در آنجا ساکن هستند. اگرچه بر اساس قانون اساسی اکوادور باید بیش از ۳۰٪ درآمد خالص صرف آموزش شود، اما دولت اعلام کرده که هدف دولت تخصیص ۱۱٪ از بودجه برای آموزش است. بر اساس تخمینها مصارف تولیدات خالص ملی (GDP) اکوادور در سال ۲۰۰۳ به ۴٪ میرسد. بر اساس گزارشها بخش هزینههای کودکان سازمان ملل (یونیسف) سطح سواد در اکوادور بالای ۹۰٪ است، اما بیش از ۱۰ سال است که تغییری در این رقم به وجود نیامدهاست. سازمان فرهنگی، آموزشی و فرهنگی سازمان ملل (UNESCO) در گزارشها خود اعلام کرده که تنها ۸۷٪ از معلمان مدارس ابتدایی و ۷۲٪ از معلمان دبیرستانها در اکوادور آموزش دیده هستند. سیستم آموزش همگانی در اکوادور رایگان است و تحصیل برای افراد ۵ تا ۱۴ سال اجباری است. با این وجود بر اساس گزارشها وزارت آموزش و پرورش اکوادور تنها ۱۰٪ از بچههای بالای ۵ سال در این کشور به صورت روزانه به آموزش دسترسی دارند و تنها ۶۶٪ از دانشآموزان دورهٔ ۶ سالهٔ تحصیل را تکمیل میکنند. در مناطق روستایی تنها ۱۰٪ از نوجوانان وارد دبیرستان میشوند. بر اساس گزارشها وزارت آموزش و پرورش میانگین دورهٔ تحصیل در این کشور ۷/۶ سال است. اکوادور دارای شصت و یک دانشگاه است که بسیاری از آنها در حال حاضر مدرک کارشناسی ارشد یا دکتری ارائه میکنند، اما تنها ۱۸٪ دانشکدههای دانشگاههای دولتی این کشور مدرک کارشناسی ارشد یا دکتری میدهند. ۳۰۰ انستیتوی عالی نیز در اکوادور دورههای آموزشی تخصصی و حرفهای ارائه میکنند. لایحهٔ اصلاح تحصیلات عالیه نظارت بر این انستیتوهای فاقد قانون مناسب را از وزارت آموزش و پرورش سلب و به CONESUP واگذار کرد.
تقریباً ۸/۶۹٪ از اکوادوریها کاتولیک هستند. عمدهٔ مردم اکوادور مذهبی هستند و در آیینها شرکت میکنند. در مناطق روستایی اکوادور برخی مواقع، عقاید بومی و مسیحیت نیز وجود دارد. تعداد مسلمانان در اکوادور بسیار کم و در حدود چند هزار است. تعداد یهودیان در این کشور تنها ۱۰۰۰ تن است که اغلب از ریشهٔ آلمانی یا ایتالیایی هستند. همچنین تعدادی یهودی سفاردیک (یهودیان جودوی اسپانیایی) نیز وجود دارند. تعداد کمی از آنها در حال حاضر اعتقادات جودوی دارند و بیشتر مسیحیانی هستند که اجدادشان کاتولیک شدهبودند. فرهنگ اصلی اکوادور با اکثریت مستیزوی اکوادور تعریف شدهاست و مانند نیاکانشان تلفیقی از اروپا، عوامل سرخپوستی و نیز متأثر از آفریقا است که از اجداد برده خود به ارث بردهاند. جوامع بومی اکوادور در ابعاد مختلف این فرهنگ غالب را پذیرفتهاند، اما برخی خود فرهنگی ویژهٔ خود نیز دارند، خصوصاً در جوامع دورتر منطقه آمازون. آفریقایی-اکوادوریهایی که کمتر به این فرهنگ غالب پیوستهاند، در واقع قربانیان بیکاری و تبعیضنژادی هستند.
متداولترین ورزش در اکوادور و اغلب کشورهای آمریکای جنوبی فوتبال است. از جمله تیمهای حرفهای مشهور اکوادور «بارسلونا اس. سی» و «سی.اس. اِمِلک» از شهر گوایاکیول، Liga Deportiva Universitaria de Quito و El Nacional (تیم نیروهای مسلح اکوادور) از شهر کیتو و تیم «المدو» از شهر ریوبامبا و Deportivo Cuenca از شهر کوئنکا است. مسابقههای اکوادور پربینندهترین وقایع ورزشی در اکوادور است. اکوادور در ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ به دورهای نهایی راه پیدا کرد. اکوادور در جام جهانی ۲۰۰۶ با شکست دادن لهستان و کاستارایسا در گروه A پس از آلمان جای گرفت و برای اولین بار به دور دوم راه پیدا کرد که در این دور یک بر صفر در مقابل انگلیس متوقف شد. فوتسال نیز خصوصاً به صورت جمعی در اکوادور متداول است. طبقه متوسط و اشراف تحصیلکردگان اکوادور همچنین علاقهٔ بسیاری به ورزش تنیس دارند و بسیاری از این میان به دستاوردهای بینالمللی قابلتوجهی دست یافتهاند که از آن جمله فرانسیسکو سگورا، آندرس گومس و در دههٔ ۱۹۹۹۰ نیکولاس لاپنتی میباشد. بسکتبال نیز در اکوادور متداول است و «اکواوالی» که ورزش سه نفری مشابه والیبال است از جمله ورزشهای مخصوص اکوادور است. گاوبازی تنها در سطحی حرفهای در کیتو در طی فستیوالهای سالیانه که یادآور ساخت این شهراست برگزار میشود، اما صورت خطرناک این ورزش rodeos montubios طی جشنهای محلی در بسیاری از مناطق روستایی همچنان برگزار میشود. ورزشهای المپیک نیز در اکوادور متداول هستند، خصوصاً از زمانی که در سال ۱۹۹۶ اکوادور اولین مدال طلای خود را در بارزیهای المپیک توسط جفرسون پرس در مسابقات راهپیمایی ۲۰ کیلومتر دریافت کرد. در اکوادور علاقهٔ بسیاری به ورزشهای جدید مانند دوچرخهسواری در کوهستان، کوهنوردی، موتورسواری، موجسواری، پینتبال (اکوادوریها در قارهٔ خود جزء شش تای اول قرار دارند) وجود دارد.
غذا در اکوادور بسیار متنوع است و در مناطق مختلف با شرایط کشاورزی مختلف متفاوت است. خوک، مرغ، گوشت گاو یا خوکچه هندی در نواحی کوهستانی بسیار پرطرفدار هستند و با انواع غلات، سیبزمینی یا برنج مصرف میشوند. از جمله غذاهایی که پخت آن در خیابانهای اکوادور در مناطق کوهستانی بسیار رایج است، سیب زمینی با گوشت خوک است. Fanesca نیز از غذاهای رایج در اکوادور است که در واقع یک نوع سوپ است که درچله روزه تهیه میشود و در آن انواع گوناگون لوبیا (لوبیا سبز، باقالای لیما و chochos) و شیر است و معمولاً با ماهی مصرف میشود. در اکوادور انواع گوناگون میوههای تازه، در همه فصول در دسترس مردم است و خصوصاً در ارتفاعات پایینتر میوهها بیشتر و متنوع تر هستند. غذاهای دریایی در مناطق ساحلی بسیار متداول هستند، خصوصاً شاهمیگو. میگو در اکوادور بسیار متداول و تازه میباشد. بارهنگ و بادام زمینی مواد اصلی بسیاری از غذاها در مناطق ساحلی هستند که عموماً به دو صورت سرو میشوند: به صورت «کالدو» یا سوپ که ممکن است یه صورت "aguado" (سوپی رقیق، معمولاً با گوشت) یا «caldo de leche» سوپ خامهای سبزیجات باشد. صورت دوم غالباً با برنج، گوشت یا ماهی در یک «منسترا» (خورش)، سالاد یا سبزیجات است. Patacones از جمله غذاهای مکمل در نواحی ساحلی است. از جمله غذاهای رایج در مناطق ساحلی عبارتاند از: سِویچه، پند آلمیدون، کورویش، گواتیتا، انسبویادو و امپاناداس، در مناطق کوهستانی غذاهای رایج عبارتاند از: هورنادو، فریتادا، هیومیتاس، تامالس، لاپینگاشس و غیره . سِویچه اکوادوری، نوعی غذای سرد است که از میگو، کوسه یا ماهی و لیمو، پیاز و سس گوجه فرنگی تهیه میشود. مرزهای امپراطوری اینکا تا اکوادور نیز کشیده شده است. در گوشه و کنار این کشور نیز می توانید یادگاری های اینکاها را ببینید. مرکز فرهنگی اینکاها در کوئنکا که پوماپونگو نام دارد در یک پارک باستان شناسی قرار دارد. ویرانه های تودوس لوس سانتوس هم در کوئنکا که در طی یک جریان حفاری کشف شده است مکان مقدسی برای اینکاها بوده و به معنای تمام مقدسین است. رومیکوچو در نزدیکی پایتخت که قبلا مکانی نظامی برای اینکاها بوده اما بعدها به عنوان عبادت گاه مورد استفاده قرار گرفته است. دیواره اینکاها هم به سبک ساختمان سازی حیرت انگیز اینکاها در ماچوپیچو ساخته شده است و البته به لطف استعمار اسپانیایی ها آسیب فراوانی دیده است.
مجمع الجزایر گالاپاگوس
مجمعالجزایر گالاپاگوس گروه-جزیرهای آتشفشانی در اقیانوس آرام، در ۹۲۶ کیلومتری غرب اکوادور میباشد. این گروه-جزیره بر روی خط استوا قرار گرفته و از لحاظ جغرافیای سیاسی بخشی از اکوادور محسوب میشود. جزایر گالاپاگوس و آبهای اطراف آن یکی از استانهای اکوادور و همچنین یک پارک ملی و یک منطقه محافظت شده دریایی را تشکیل میدهند. زبان رسمی در این جزایر اسپانیایی است و جمعیت آنها کمی بیش از ۲۵٬۰۰۰ نفر میباشد. شهرت این جزایر بخاطر گونههای جانوری و گیاهی منحصر بفردی است که در این جزایر یافت میشوند. این گونهها توسط چارلز داروین و طی سفر دریایی بیگل (بر عرشه کشتی بریتانیائی به همین نام متعلق به نیروی دریایی سلطنتی) مورد مطالعه قرار گرفتند. مشاهدات و نمونه برداریهای وی در طول این سفر نقش اصلی را در شکلگیری نظریه مشهور داروین به نام مقدمهای بر نظریه فرگشت بوسیله انتخاب طبیعی بودهاست. اولین ورود ثبت شده به این جزایر مربوط به سال ۱۵۳۵ میلادی و زمانی است که یک کشیش اهل دومینیکن به نام فری توماس دو برلانگا برای حل یک اختلاف ما بین فرانسیسکو پیزارو و افسران تحت فرمانش به پرو رفت. دوبرلانگا در ابتدا مسیر خود را گم کرد ولی در نهایت به مناطق تحت سیطره اسپانیا بازگشت و وضعیت جزایر و موجودات زنده ساکن آنها را برای دیگران توصیف کرد. اولین نقشه این جزایر بوسیله آمبروس کولی در سال ۱۶۸۴ ترسیم شد. او که دزدی دریایی بود، از نام دوستان خود و یک نجیبزاده انگلیسی که به آنها کمک میکرد، برای نامگذاری جزایر استفاده کرد. در حال حاضر دولت اکوادور از نامهای اسپانیایی برای نامگذاری اکثر آنها استفاده میکند. هرچند با وجود داشتن نامهای رسمی، بسیاری افراد، مخصوصاً دانشمندان، همچنان از نامهای قدیمی انگلیسی که نامهای مورد استفاده توسط چارلز داروین بودهاند، استفاده میکنند. این جزیره از نظر عجائب طبیعی یکی از جالبترین نقاط دنیا میباشد. این جزیرهها به عنوان یکی از میراث جهانی توسط سازمان یونسکو انتخاب شدهاند.
فکت های اکوادور
1- فیلم Proof of Life (۲۰۰۰) با بازی مگ رایان و راسل کرو نیز در اکوادور فیلمبرداری شدهاست. با این حال داستان این فیلم در واقع مربوط به کشوری افسانهای در آمریکای جنوبی به نام «تکالا» میباشد. نهضت چریکی که در این فیلم به تصویر کشیده شدهاست در واقع یادآور جاده درخشان پرو یا نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (FARC) میباشد.
2- ساکنان این کشور به خاطر توجه دقیق به طبیعت مشهور هستند. در ماه می سال 2015، در طول جاده سمیبرتون، 13 میلیون اکوادوری، 650 هزار درخت کاشته بودند. این رکورد در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد.
3- گران ترین شکلات جهان در اکوادور تولید می شود. وزن 45 گرم آن 169 یورو است.
4- گوآیاکیل پرجمعیت ترین شهر اکوادور است. شهری که در همسایگی اقیانوس آرام است و تنها راه رسیدن به مجموعه نوزده جزیره اسرار آمیز اقیانوس آرام است. یک مسیر پیاده روی نسبتا طولانی در امتداد رودخانه گویاس که امتداد خط ساحلی سیمون بولیوار است محله هایی پر از خانه های رنگی، کافه ها و گالری های هنری و کلیسای بزرگ شهر است که یک زندگی سر تا پا اکوادوری را برای شما ترسیم می کنند.
5- انبه سبز با نمک یکی از خوراکی های خیابانی این کشور است. از آنجا که در این نمونه انبه ها کال سرو می شوند، بسیار ترش هستند. فقط با اضافه کردن اندکی نمک و آب لیمو، این غذای خیابانی به میان وعده ای بسیار ترش و خوشمزه تبدیل می شود.
6- در اکوادور تاب های مخصوصی برای گردشگران وجود دارد که می توانید در منظره ای بسیار جالب تاب بخورید.
7- داستان جذابی مربوط به نماد شهر کیتوست، مجسمه ای غول پیکر که ویرجین نامیده می شودو صورت آن رو به شمال است. مردمان کیتو اعتقاد دارند که رو به شمال بودن صورت این مجسمه نوید رونق و آبادانی بخش شمالی است و قرار گرفتن پشت مجشمه به سوی جنوب نوید تقسیم ثروت مابین شمال و جنوب است. حرکتمان را ادامه داده و به سمت کلیسای جامع و مشهور کیتو حرکت می کنیم. آنچه از دور پیداست ساختمانی با سنگ های سفید رنگ است که دو برج ناقوس هیبتی خاص به آن بخشیده اند.
.................................................