بازی های کودکان در دهه ی ۶۰ تحت تأثیر جریانهای اون زمان ازجمله جنگ هشت ساله ی ایران و عراق بود. مثل بازی آزاد آزاد، که  بچه ها به دو گروه تقسیم میشدند. گروه ها از ۳ نفر تا ۶ نفر متغییر بود. بعد از گروه بندی بچه ها، هر گروه یه مکانی رو به عنوان قلعه ی خودش انتخاب میکرد. پالام پولوم پیلیم میکردن و یکی از دو گروه به عنوان آغازگر، بازی رو شروع میکرد. گروه آغازگر باید تک تک اعضای گروه مقابل رو به هر طریقی شده به قلعه ی خودش میکشوند و به اصطلاح اسیرش میکرد. یکی از اعضای گروه آغازگر هم در قلعه می موند تا بچه های اسیر شده فرار نکنن. گروه آغازگر باید تک تک اعضای گروه مقابل رو به قلعه می کشوندن و اسیر میکردن تا بازی رو میبردن وگرنه بازی همچنان ادامه پیدا میکرد. این مسئله باعث شده بود که کمی خشونت وارد بازی بشه بگونه ای که بچه های گروه آغازگر می تونستن دو نفری دست و پای یکی از بچه های گروه مقابل رو بگیرن و بکشوننش داخل قلعه! عضو گروه مقابل هم یا فرار میکرد یا دیواری رو میگرفت تا اونا موفق به گرفتنش نشن. حالا بچه های گروه مقابل هم باید هروقتی که میدیدن عضو گروهشون میخواد اسیر بشه باید ازش دفاع میکردن و آزادش میکردن. نمیدونم چرا تو این بازی انقد خشونت وجود داشت!