طرفداری | در صحنه‌ای استثنایی که خاطرات شیرین فوتبال را زنده کرد، رونالدینیو، اسطوره فوتبال برزیل، بار دیگر تمام توجه‌ها را به خود جلب کرد. او پس از بیش از ۱۱ سال دوری از میادین، به زمین فوتبال بازگشت و فصل تازه‌ای از داستان خود با این ورزش زیبا را رقم زد. برنده توپ طلای ۲۰۰۵ در دیداری با پیراهن تیم راونا ایتالیا در دسته سوم فوتبال این کشور به میدان رفت.
این بازگشت برای بازیکنی که در طول دوران حرفه‌ای خود با جادوی فوتبالش تماشاگران را به وجد می‌آورد، اتفاقی معمولی نبود. ماجرا خیلی فراتر از مرزهای ایتالیا رفت و هواداران فوتبال در سراسر جهان برای تماشای بازگشت ستاره‌ای پای تلویزیون نشستند که نشان داد رابطه‌اش با فوتبال، سال‌ها پس از آخرین بازی رسمی‌اش، هنوز به پایان نرسیده است.
دربی یکشنبه‌شب راونا و فورلی در چارچوب هفته چهاردهم لیگ دسته سوم ایتالیا، به پربیننده‌ترین مسابقه تاریخ این رقابت‌ها تبدیل شد. توجه‌ها تنها به ورزشگاه محدود نماند و حتی به میدان تایمز اسکوئر نیویورک نیز رسید؛ جایی که این مسابقه روی یکی از نمایشگرهای عظیم شهری پخش شد.
آنچه این مسابقه را تا این اندازه جذاب کرده بود، رقابت دو تیم نبود؛ بلکه بازگشت یکی از بااستعدادترین و محبوب‌ترین بازیکنانی بود که فوتبال به خود دیده است. رونالدینیو در ۴۶ سالگی تصمیم گرفت از طریق باشگاه راونا بار دیگر به رقابت‌های رسمی بازگردد؛ اتفاقی که روزنامه اسپانیایی «مارکا» به آن پرداخته است.
بازگشت پس از ۱۱ سال؛ رونالدینیو دوباره خاطرات حضور در مستطیل سبز را زنده کرد
راونا پیش از آغاز مسابقه ترکیب اصلی خود را اعلام کرد و نامی در میان بازیکنان اصلی دیده می‌شد که هواداران را به وجد آورد: رونالدینیو. حضور ستاره برزیلی در ترکیب اصلی، غافلگیری بزرگی برای تماشاگرانی بود که ورزشگاه برونو بنلی را پر کرده بودند تا بار دیگر بازی او را تماشا کنند.
رونالدینیو از سال ۲۰۱۵ و آخرین دوره حضورش در فلومیننزه، دیگر در مسابقات رسمی به میدان نرفته بود. حالا پس از گذشت بیش از ۱۱ سال، او در اتفاقی که کمتر کسی انتظارش را داشت، بار دیگر به فوتبال رسمی بازگشت.
آمار منتشرشده از سوی اوپتا، ابعاد این بازگشت را بهتر نشان می‌دهد. رونالدینیو در حالی برای نخستین بار پس از ۱۱ سال و ۵۰ روز در یک مسابقه رسمی به میدان رفت که ۴۶ سال و ۲۳۹ روز سن داشت. آخرین حضور رسمی او به ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۵ و زمانی بازمی‌گشت که پیراهن فلومیننزه را بر تن می‌کرد.
بسیاری از افراد در ابتدا با دیده تردید به این خبر نگاه کردند و آن را صرفاً اقدامی تبلیغاتی برای جذب تماشاگر دانستند. اما زمانی که اسطوره برزیلی وارد زمین شد، استقبال هواداران به‌خوبی نشان داد که این بازگشت چه معنایی برای آن‌ها دارد.
آندره‌آ ماندورلینی، سرمربی سابق اینتر، رونالدینیو را در سیستم ۴-۳-۳ به‌عنوان وینگر چپ کاذب به کار گرفت. او در فضاهای هجومی پشت مهاجم قرار می‌گرفت و با استفاده از توانایی همیشگی‌اش در پیدا کردن فضاهای بین خطوط، برای خلق موقعیت تلاش می‌کرد.
پاس گل‌ساز و تشویق گرم هواداران؛ ۴۵ دقیقه لذت‌بخش با رونالدینیو
برنامه اولیه این بود که رونالدینیو تنها ۳۰ دقیقه در زمین حضور داشته باشد، اما او از این زمان فراتر رفت و تا پایان نیمه نخست بازی کرد. ۴۵ دقیقه حضور او در زمین، لحظاتی را رقم زد که یادآور نسخه قدیمی و درخشان این ستاره برزیلی بود.
شروع کار چندان آسان نبود. رونالدینیو برای هماهنگ شدن با جریان مسابقه به زمان نیاز داشت و نخستین تماس او با توپ تا دقیقه ششم طول کشید؛ زمانی که یک ضربه کرنر ارسال کرد.
راونا در بخش دفاعی نیز با مشکلاتی مواجه بود. یکی از دلایل این مسئله آن بود که رونالدینیو از بخش زیادی از وظایف دفاعی معاف شده بود و همین موضوع فضای بیشتری برای حملات فورلی ایجاد می‌کرد.
با این حال، بهترین لحظه حضور ستاره برزیلی در دقیقه ۳۶ رقم خورد. رونالدینیو در حمله‌ای مشارکت داشت که در نهایت به گل منجر شد. او پاسی را در جریان این حرکت ارسال کرد و توپ پس از ادامه یافتن حمله به دوناتی رسید.
دوناتی نیز با یک ضربه زمینی و قدرتمند از پشت محوطه جریمه، دروازه‌بان فورلی را مغلوب کرد تا راونا با نتیجه یک بر صفر پیش بیفتد.
دوناتی که سابقه بازی در تیم‌های اینتر، بایر لورکوزن، مونتزا و لچه را در کارنامه دارد، با این گل به بازیکنی تبدیل شد که پیروزی را در شبی فراموش‌نشدنی برای تیمش به ارمغان آورد.
رونالدینیو با خوشحالی فراوان گل را جشن گرفت. هم‌تیمی‌هایش او را احاطه کردند و هواداران با شور و هیجان به تشویقش پرداختند؛ تصویری که به‌خوبی نشان می‌داد او چقدر از حضور دوباره در زمین لذت می‌برد و تا چه اندازه با این فضا احساس راحتی می‌کند.
نقشه حرارتی رونالدینیو نیز این موضوع را تأیید می‌کرد. او بیشتر اوقات در فضاهای بین خطوط و پشت مهاجم، یعنی محدوده‌ای که معمولاً بازی‌سازان در آن فعالیت می‌کنند، حضور داشت. ستاره برزیلی بیشتر در یک‌سوم هجومی زمین فعال بود و ترجیح می‌داد در اطراف محوطه جریمه بازی کند، نه اینکه مدام به عمق آن نفوذ کند.
او همچنین سه ضربه کرنر ارسال کرد که یکی از آن‌ها پس از ضربه سر دوناتی، موقعیتی خطرناک برای راونا ایجاد کرد. مهارت فنی و کیفیت لمس توپ رونالدینیو همچنان پابرجا بود.
با به صدا درآمدن سوت پایان نیمه نخست، رونالدینیو در میان تشویق گرم هواداران زمین را ترک کرد. تماشاگرانی که مشتاق بودند به شکلی شایسته از او استقبال کنند و بازگشتش را جشن بگیرند. این صحنه، فارغ از نتیجه مسابقه و مسائل تاکتیکی، به‌خوبی ارزش و اهمیت این لحظه را نشان می‌داد.
دیدا و سرژینیو در جایگاه تماشاگران؛ ادای احترام ویژه به اسطوره برزیلی
هواداران تنها کسانی نبودند که تحت تأثیر این اتفاق قرار گرفتند. ورزشگاه برونو بنلی میزبان چهره‌های آشنایی از دوران حرفه‌ای رونالدینیو نیز بود که در میان آن‌ها می‌توان به دیدا و سرژینیو، هم‌تیمی‌های سابق او در میلان و تیم ملی برزیل، اشاره کرد.
دیدا پیش از شروع مسابقه در گفت‌وگو با شبکه اسکای اسپورت، از بازگشت دوستش تمجید کرد و تأکید داشت که استقبال تماشاگران نشان‌دهنده محبوبیت عمیق رونالدینیو در میان هواداران فوتبال است.
دروازه‌بان سابق میلان گفت:
«فضای فوق‌العاده‌ای حاکم است. او شایسته تمام این اتفاقات است، چون بازیکنی شگفت‌انگیز بود که می‌توانست ما را سرگرم کند. همچنین به لطف اشتیاقش به زندگی، برای ما و هم‌تیمی‌هایش منبع الهام بود.»
دیدا سپس به صحبت‌های نیمار اشاره کرد که رونالدینیو را بزرگ‌ترین نمایشگر تاریخ فوتبال توصیف کرده بود. او بدون هیچ تردیدی با این نظر موافقت کرد و گفت:
«حق با اوست! من هم دقیقاً همین‌طور فکر می‌کنم.»
بنابراین، آن ۴۵ دقیقه حضور در یک مسابقه دسته سوم فوتبال ایتالیا، صرفاً یک حضور کوتاه و گذرا نبود؛ بلکه جشنی برای یکی از بازیکنانی بود که می‌توانست فوتبال را به خالص‌ترین شکل ممکن به لذت و سرگرمی تبدیل کند.
یک پاس که زمینه‌ساز گل شد، لبخندی که هرگز از چهره‌اش محو نشد و تشویق‌هایی که هنگام خروج از زمین بدرقه‌اش کردند؛ رونالدینیو بار دیگر نشان داد که برخی اسطوره‌ها برای بازپس‌گرفتن جایگاه خود در مرکز توجه، به زمان زیادی نیاز ندارند. گاهی تنها حضورشان کافی است تا داستان از نو آغاز شود.
دیدگاهها