طرفداری | جیمز فیگ (James Figg)، تاریخ تولد مشخصی ندارد اما بسیاری از مورخان، تولد او را در حدود سال 1700 میلادی می‌دانند. جیمز در خانواده‌ای هفت نفره و فقیر، چشم به جهان گشود و با رفت و آمدهایش به نمایشگاه‌های محلی، در جستجوی راهی برای رسیدن به درآمدی قابل توجه بود. «ارل پیتربورو»، فردی بود که حامی سرسخت ورزش‌های شجاعانه و مردانه بود و با شرط‌بندی بر روی همین مسابقات، درآمد خوبی را به دست می‌آورد؛ پیتربورو، پس از مشاهده توانایی‌های فیگ، او را حمایت کرد تا در مسابقات قدرتی شرکت کند. فیگ با قد 168 سانتی‌متری خود، مهارت‌های بالایی را در شمشیربازی، جنگ با چماق و بوکس بدون دستکش داشت. مسابقات بوکس بدون دستکش در زمان فیگ، چیزی شبیه مسابقات MMA امروزی بود که استفاده از پا را نیز مجاز می‌دانست. فیگ توانست تا در مسابقات بوکس مختلفی با افرادی متفاوت شرکت کرده و همگی را بدون استثنا، شکست دهد.

جیمز فیگ

او در طول زندگی خود، بیش از 279 مبارزه را با دستانی بدون دستکش بوکس، انجام داد و در همگی آن‌ها به جز یک مسابقه، پیروز شد. این مسابقات، شامل راندهایی ترکیبی از بوکس، مبارزه با چوب و شمشیربازی می‌شدند. در روزهای که محدودیت راند وجود نداشت و بوکسورها تا آخرین انرژی خود، می‌جنگیدند، ند ساتون، تنها کسی بود که توانست تا فیگ را به چالش بکشد. در نخستین مبارزه، ساتون به تنها بوکسوری تبدیل شد که موفق به پیروزی برابر فیگ شده است. با این وجود، جیمز در مسابقات بعدی توانست تا این شکست را جبران کرده و بر ساتون، غلبه کند. فیگ در سال 1719، تصمیم گرفت تا با افتتاح یک آمفی‌تئاتر و یک مدرسه آموزش مبارزه در لندن، بوکس بدون دستکش، شمشیربازی و مبارزه با چماق، چوب و گرز را به مراجعین خود، آموزش دهد. او یکی از نخستین افرادی بود که به ترویج هنرهای رزمی می‌پرداخت و شاگردان مرد و زن داشت. او در 20 ژانویه 1725، نخستین مبارزه بوکس بین‌المللی در تاریخ مدرن جهان را میان آلبرتو دی کارنی، قایقرانی از ونیز و باب ویتاکر، قایقرانی از انگلستان، در حضور شاهزاده جورج از ولز، ترتیب داد.

یکی از مبارزات فیگ در روزنامه ایپسویچ ژورنال، به رشته تحریر درآمده بود؛ در این مبارزه که میان فیگ و فردی به نام هولمز، صاحب مهمان‌خانه پائول در واترفورد برگزار می‌شد، فیگ آن‌قدر مسلط بود که علاوه بر دفاع جانانه از خود، مچ دست هولمز را شکست تا رقیب را به بدترین شکل، مجبور به تسلیم کند. او پس از سال 1730، دیگر کمتر در مسابقات بوکس حضور می‌یافت اما با این وجود، یک مسابقه نمایشی با جک بروتون و سپس یک مسابقه شمشیربازی برابر جان اسپارکس در هی‌مارکت برگزار کرد. او در هشتم دسامبر 1734، درگذشت تا در کلیسای سنت مریلیون، به خاک سپرده شود. او در پایان دوران ورزشی خود، فردی شناخته‌شده در لندن بود که باعث می‌شد تا خانواده‌های سلطنتی، اشراف، سیاست‌مداران، نویسندگان، هنرمندان و بازیگران در مبارزاتش، حاضر شوند. او در نوشته‌های جان بایروم، هنری فیلدینگ و الکساندر پوپ و پرتره‌های جان الیس و جاناتان ریچاردسون، حضور داشته است تا بدین‌گونه، میراثش در طول تاریخ، حفظ شود. او در سال 1992، با لقب «پدر بوکس»، به تالار مشاهیر این ورزش، راه یافت. 

جیمز فیگ

از سری خاطرات ورزشی