طرفداری | حذف غیرمنتظره برزیل از جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل نروژ، باعث شده روند بررسی دلایل این شکست بهطور جدی آغاز شود. واقعیت این است که سلسائو در طول مسابقات هرگز نتوانست به فرم مطلوب برسد؛ تیمی که با ترکیبی سالخورده و ناهماهنگ وارد رقابتها شد و در بسیاری از مسابقات تنها به درخشش وینیسیوس جونیور امید داشت.
حالا که گرد و غبار این حذف تلخ در مرحله یکهشتم نهایی فرو نشسته، پرسشهای جدی درباره عملکرد کارلو آنچلوتی مطرح شده است. مربی ایتالیایی قرار بود یک سال پیش برزیل را دوباره به قله فوتبال جهان بازگرداند، اما اکنون آینده او روی نیمکت سلسائو با تردیدهای جدی روبهرو شده و در برزیل خواهان برکناریاش روزبهروز بیشتر میشوند؛ هرچند خود او معتقد است این شکست «پایان نیست، بلکه آغاز یک چرخه جدید است.»
با نگاهی دوباره به اتفاقات جام جهانی، مشخص میشود که آنچلوتی در چند تصمیم مهم اشتباهات بزرگی مرتکب شده است. اشتباهاتی که در ادامه، آنها را به طور موشکافانه مورد بررسی قرار دادهایم:
اسکلت پیر و فرسوده
از همان ابتدا انتقادهای زیادی به فهرست بازیکنان دعوتشده توسط آنچلوتی وارد شد. یکی از مهمترین ایرادها، اعتماد بیش از حد او به نسل سالخورده فوتبال برزیل بود؛ تصمیمی که به اعتقاد بسیاری نتیجه کمبود استعدادهای آماده در فوتبال این کشور بود. سه دروازهبان برزیل به ترتیب ۳۳، ۳۲ و ۳۸ سال سن داشتند و میانگین سنی مدافعان دعوتشده نیز به ۳۱ سال میرسید. دنیلو و الکس ساندرو، دو مدافع سابق یوونتوس، همچنان در ترکیب حضور داشتند؛ بازیکنانی که بسیاری آنها را متعلق به نسل گذشته فوتبال برزیل میدانند.
در خط میانی نیز کاسمیروی ۳۴ ساله همچنان مهره اصلی بود و فابینیوی ۳۲ ساله نیز دقایق زیادی به میدان رفت. البته حضور رایان ۱۹ ساله و دنیلوی ۲۵ ساله از بوتافوگو، کورسوی امیدی برای آینده ایجاد کرد، اما آنچلوتی پس از حذف تیمش نیز پذیرفت که برزیل بیش از هر زمان دیگری به نسل جدید نیاز دارد. او گفت:
به استعدادهای جوان نیاز داریم. باید بازیکنان سطح بالای بیشتری وارد فوتبال برزیل شوند. این تیم ملی هسته قدرتمندی از بازیکنان باتجربه دارد، اما باید چهرههای جدید هم به آن اضافه شوند.
قمار شکستخورده روی نیمار
یکی از جنجالیترین تصمیمهای آنچلوتی، دعوت دوباره نیمار بود. سرمربی ایتالیایی تحت فشار رسانهها و بخشی از هواداران، ستاره ۳۴ ساله سانتوس را به فهرست نهایی اضافه کرد؛ بازیکنی که به دلیل مصدومیتهای پیاپی از اکتبر ۲۰۲۳ دیگر برای تیم ملی بازی نکرده بود. همان اتفاقی که بسیاری از آن نگران بودند، رخ داد. نیمار درست در آستانه شروع جام جهانی از ناحیه ساق پا دچار مصدومیت شد و پزشکان اعلام کردند دو تا سه هفته از میادین دور خواهد بود. به همین دلیل، او دو بازی نخست مرحله گروهی را از دست داد و تنها ۱۴ دقیقه مقابل اسکاتلند به میدان رفت؛ حضوری که بیشتر شبیه یک مراسم خداحافظی بود تا بازگشت قهرمان برزیل.
آنچلوتی حتی در دیدار مرحله یکشانزدهم نهایی مقابل ژاپن نیز از نیمار استفاده نکرد و در بازی برابر نروژ، زمانی که برزیل به دنبال جبران نتیجه بود، دقایق بیشتری به او فرصت داد. با این حال، نیمار نتوانست تأثیرگذار باشد و تنها گلش در این جام را از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند؛ گلی که صرفاً اختلاف را کمتر کرد و نتوانست مانع حذف برزیل شود. این مسابقه به احتمال خیلی زیاد آخرین بازی ملی نیمار بود.
نادیده گرفتن یک مهره مهم
در کنار ماجرای نیمار، تصمیم بحثبرانگیز دیگر آنچلوتی، کنار گذاشتن ژائو پدرو بود. مهاجم ۲۴ ساله چلسی که به دلیل دعوت دوباره نیمار از فهرست نهایی خط خورد، فصل درخشانی را پشت سر گذاشته بود و در نخستین سال حضورش در استمفوردبریج روی ۲۹ گل تیمش (گل و پاس گل) تأثیر مستقیم داشت. بسیاری انتظار داشتند ژائو پدرو مهاجم اصلی برزیل در جام جهانی باشد و حتی به دلیل توانایی بازی در چند پست هجومی، یکی از مهمترین مهرههای آنچلوتی محسوب شود. حتی خود سرمربی ایتالیایی هنگام اعلام فهرست نهایی اعتراف کرده بود:
احتمالاً او شایسته حضور در این فهرست بود.
پس از حذف برزیل، این تصمیم بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین رفت. رونالدو نازاریو، اسطوره فوتبال برزیل، درباره این موضوع گفت:
اگر صادق باشم، فکر میکنم حذف برزیل از تصمیمهای نیمکت آغاز شد. هنوز هم متوجه نمیشوم چرا ژائو پدرو در این تیم حضور نداشت. او فصل فوقالعادهای را پشت سر گذاشت، آماده بود و برزیل دقیقاً به مهاجمی نیاز داشت که بتواند تفاوت ایجاد کند.
خط هافبکی آشفته
ترکیب انتخابشده توسط آنچلوتی باعث شد خط میانی برزیل نیز به یکی از بزرگترین نقاط ضعف تیم تبدیل شود. در عمل، تمام بار خلاقیت و دوندگی روی دوش برونو گیمارش قرار گرفت. در ابتدا تنها پنج هافبک تخصصی در فهرست برزیل حضور داشتند و پس از مصدومیت وسلی، ادرسون به تیم اضافه شد. لوکاس پاکتا نیز بیشتر یک هافبک هجومی محسوب میشد. گیمارش با ثبت چهار پاس گل عملکرد قابل قبولی داشت، اما حمایت کافی از او وجود نداشت. از سوی دیگر، آنچلوتی نیز اعتماد چندانی به گزینههای دیگر نشان نداد و ادرسون و دانیلو تنها دقایق محدودی فرصت بازی پیدا کردند. سرمربی برزیل پس از شکست مقابل نروژ نیز به این ضعف اشاره کرد و گفت:
باید به آینده فکر کنیم، اما کاملاً مشخص است که در خط میانی نیاز به تغییراتی داریم و باید بازیکنان جدیدی وارد این بخش شوند.
انتخاب اشتباه پشت ضربه پنالتی؟
یکی از بحثبرانگیزترین اتفاقات دیدار مقابل نروژ، پنالتی از دست رفته برونو گیمارش در نیمه نخست بود؛ اتفاقی که بسیاری آن را نقطه عطف مسابقه میدانند. بسیاری انتظار داشتند وینیسیوس جونیور، که بهترین گلزن برزیل در این جام بود، پشت توپ قرار بگیرد، اما برخلاف انتظار، برونو گیمارش مسئول زدن پنالتی شد. آنچلوتی بعد از بازی توضیح داد که این انتخاب صرفاً بر اساس آمار و دادههای آماری انجام شده است و وینیسیوس حتی جزو گزینههای اصلی نبوده است. او گفت:
ما آمار پنالتیزنها را بررسی کرده بودیم. بر اساس این آمار، بهترین گزینه رافینیا بود. بعد از او نیمار قرار داشت، اما هیچکدام در زمین نبودند. بنابراین نفر بعدی برونو گیمارش بود. بعد از او هم مارتینلی قرار داشت. به همین دلیل تصمیم گرفتیم برونو پنالتی را بزند، چون فکر میکردیم بهترین گزینه موجود است.
مصدومیتهایی که کمر برزیل را شکست
هرچند آنچلوتی به خاطر برخی تصمیمهایش مورد انتقاد قرار گرفته، اما نمیتوان تأثیر مصدومیتهای پرتعداد را در ناکامی برزیل نادیده گرفت. پیش از آغاز جام جهانی، چند مهره کلیدی سلسائو از دسترس خارج شده بودند؛ اتفاقی که باعث شد گزینههای آنچلوتی برای ایجاد تغییر در ترکیب به شدت محدود شود. ادر میلیتائو، رودریگو و استوائو ویلیان همگی پیش از اعلام فهرست نهایی دچار مصدومیت شدند و جام جهانی را از دست دادند؛ غیبتهایی که به معنای از دست دادن مدافع اصلی سمت راست و دو مهره مهم هجومی بود. بدشانسی برزیل پس از شروع مسابقات نیز ادامه پیدا کرد.
مصدومیت نیمار که از قبل قابل پیشبینی بود، تنها مشکل نبود. رافینیا و لوکاس پاکتا، دو مهره مهم دیگر تیم، نیز در جریان مسابقات با آسیبدیدگی همسترینگ مواجه شدند. رافینیا در نیمه نخست دیدار دوم مرحله گروهی مقابل هائیتی احساس درد کرد و دیگر نتوانست در ادامه مسابقات به میدان برود. پاکتا نیز در دیدار مرحله حذفی برابر ژاپن، بین دو نیمه تعویض شد و ادامه جام را از دست داد. تمام این اتفاقات باعث شد آنچلوتی در مراحل حساس مسابقات عملاً از نظر گزینههای هجومی و خلاقیت در خط میانی با کمبود شدیدی روبهرو شود.
«این پایان نیست؛ آغاز یک چرخه جدید است»
از نگاه کارلو آنچلوتی، این شکست سنگین میتواند نقطه شروع بازسازی فوتبال ملی برزیل باشد. او پس از حذف تیمش گفت:
هر شکست، آغاز یک ماجراجویی جدید است. باید به پیشرفت ادامه دهیم، ایدههای تازه پیدا کنیم. این پایان نیست، بلکه آغاز یک چرخه جدید است.
سرمربی ایتالیایی ادامه داد:
باید این شکست را مدیریت کنیم؛ با انگیزهای تازه به کارمان ادامه دهیم و بازیکنان را دوباره ارزیابی کنیم. تلاش خواهیم کرد پیشرفت کنیم و ایدههای جدیدی پیدا کنیم؛ همان کاری که در طول این یک سال انجام دادیم.
او در پایان نیز تأکید کرد:
فکر میکنم کاری که انجام دادهایم، خوب بوده است. فوتبال همین است؛ گاهی باید تلخی شکست را بپذیری. من به چنین لحظاتی عادت دارم.
- ترجمه از گل