طرفداری | دیرسیو ژوزه گیمارش (Dirceu José Guimarães) زاده 15 ژوئن 1952 در شهر کوریتیبای برزیل است. او در پستهای هافبک بازیساز، مهاجم دوم و وینگر چپ بازی میکرد. او توسط ارنستو مارکز، مربی برزیلی کشف شد و خیلی زود به تیمهای پایه کوریتیبا رسید و در این باشگاه رشد کرد. دیرسیو از همان کودکی بسیار سریع بود و مهارش، کار بسیار سختی برای هر مدافعی بود؛ از همین رو، او به لقب «فورمیگینیا» یا «مورچه کوچک» معروف شد. او در سال 1970 به تیم اصلی کوریتیبا رسید و پس از دو سال بازی برای این باشگاه با آمار 26 بازی و یک گل که به دو قهرمانی کمپئوناتو پاراننزه ختم شد، راهش را به سمت بوتافوگو کج کرد. سه سال حضور در بوتافوگو و دستیابی به 9 گل در 52 بازی، ثمرهای چون پوشیدن پیراهن تیم ملی برزیل را برای دیرسیو به همراه داشت.
این بازیکن در سال 1976 راهی فلومیننزه، باشگاه سهرنگ برزیلی شد تا در کنار روبرتو ریولینو، کارلوس آلبرتو تورس و پائولو سزار کاجو، اسکواد قدرتمندی را تشکیل دهد. با 22 بازی و دو گل از این بازیکن، فلومیننزه به قهرمانی کمپئوناتو کاریوکا یا لیگ برتر برزیل (ریودوژانیرو) دست یافت. خیلی زود، دیرسیو به واسکودوگاما منتقل شد تا با 25 بازی و دو گل از خود، قهرمانی دیگری را به کارنامهاش اضافه کند. عملکرد درخشان دیرسیو در بازیهای ملی و جام جهانی 1978، او را برای نخستین بار، پس از این تورنمنت، راهی ماجراجویی فوتبالی، خارج از سرزمین قهوه کرد. او در سال 1978 به آمهریکای مکزیک ملحق شد تا با 45 بازی و دو گل، بهترین بازیکن این باشگاه باشد. باشگاه مکزیکی برای خرید دیرسیو، 600 هزار دلار هزینه کرده بود که توسط این بازیکن برای خرید زمین فوتبال زمان کودکیاش، مصرف شد. بازی خشن مکزیکیها که شامل کشیدن موی دیرسیو، یارگیریهای عصبی و ترفندهای غیرفوتبالی باعث شد تا پس از یک سال، دیرسیو از فوتبال این کشور زده شده و به پیشنهاد اتلتیکو مادرید، پاسخ مثبت دهد.
نخستین بازی دیرسیو برای اتلتیکو، دیدار هفته 10 لالیگا برابر رایو وایکانو بود. او در نخستین فصل خود در فوتبال اسپانیا، دروازه هرکولس، سویا، لاس پالماس و آلمریا (بریس) را باز کرد و به آمار 27 بازی و پنج گل رسید. در دو فصل بعدی همکاری این بازیکن با اتلتیکو، آمارهای 28 بازی و 9 گل در فصل 81-1980 و 39 بازی و شش گل در فصل 82-1981 به ثبت رسید. یک گل برابر رئال مادرید، سه گل شامل یک بریس برابر والنسیا و بریس برابر بوآویشتا در جام یوفا، از مهمترین گلهای دیرسیو با پیراهن اتلتیکو بود. در حالی که دیرسیو پس از جدایی از اتلتیکو، به شدت به رم نزدیک شده بود، در نهایت به عقد قرارداد با هلاس ورونا راضی شد تا بدینگونه وارد فوتبال ایتالیا شود. در یکی از بهترین تیمهای تاریخ ورونا که به رتبه چهارم (بهترین رتبه وقت) سریآ و نایب قهرمانی جام حذفی (شکست از یوونتوس در فینال) رسید، دیرسیو آمار 47 بازی و شش گل را به ثبت رساند. او در راه رسیدن تیمش به فینال جام حذفی ایتالیا، دروازه کومو، آسکولی و میلان را باز کرد.
پیشنهاد تمدید قرارداد ورونا که شامل پرداخت مبلغ قرارداد به ازای هر بازی میشد، چندان به مذاق این بازیکن برزیلی خوش نیامد تا او در سال 1983، با 450 هزار دلار راهی ناپولی شود. دیرسیو در ناپل نیز عملکرد خوبی داشت و در 35 بازی، شش گل به ثمر رساند. ورود دیگو آرماندو مارادونا به ناپولی که به سختی با دیریسیو در لیگ مانده بود، باعث شد تا این هافبک برزیلی، شماره 10، خانه و محل زندگی خود در ناپل و سهمیه محدود بازیکنان خارجی را به فوق ستاره آرژانتینی تحویل دهد. این بازیکن سپس راهی آسکولی شد و در فصلی که این باشگاه به سطح پایینتر فوتبال ایتالیا سقوط کرد، آمار 27 بازی و پنج گل را به ثبت رساند. دیرسیو پس از این اتفاق در تیمهای کومو (31 بازی و پنج گل) و آولینو (23 بازی و پنج گل) بازی کرد و سپس به واسکودوگاما بازگشت. دو گل از روی ضربه کاشته و رسیدن به رتبه هشتم سریآ با آولینو، نام دیرسیو را در تاریخ این باشگاه ماندگار کرد. او پس از بازگشت به واسکو، روزهای زیادی را در این باشگاه حضور نداشت و خیلی زود به میامی شارکز در لیگ آماتور فوتبال آمریکا (سطح دوم) پیوست.
دیرسیو که در باشگاه آمریکایی به آمار 17 بازی و پنج گل رسیده بود، در سال 1989، تصمیم جالبی گرفت و با باشگاه ابولیتانا در سطوح پایینتر فوتبال ایتالیا، قرارداد بست. حضور او در این باشگاه ناشناخته، بسیار برای ژورنالیستها جذاب بود و توجهات را به سوی ابولیتانا جلب کرد. 39 بازی و 14 گل از این بازیکن در دو سال حضورش در ابولیتانا به ثبت رسید؛ دستاورد بزرگ دیرسیو در این باشگاه ناشناخته، قرار گرفتن نامش روی ورزشگاه 15 هزار نفری باشگاه ابولیتانا در شهر ابولی شد و او را به نخستین برزیلی فوتبال ایتالیا تبدیل کرد نامش بر روی یک ورزشگاه گذاشته میشود. او در سال 1992 راهی بنونتو شد و پس از 11 بازی و چهار گل در این باشگاه، تصمیم به خداحافظی از دنیای فوتبال گرفت.
نخستین آشنایی فوتبال ملی با دیرسیو، حضورش در المپیک 1972 مونیخ بود. پس از ثبت دو گل در دو بازی نخست برابر دانمارک و مجارستان، دیرسیو در دیدار سوم برزیلیها در این دوره المپیک که به شکستشان از ایران منتهی شد، موفق به گلزنی نشد تا پس از سه بازی از آلمان خارج شود. نخستین بازی رسمی او برای برزیل، دیدار سال 1973 برابر اتریش بود. دیرسیو در دومین بازی خود، تکگل پیروزیبخش کشورش را برابر آلمان زد تا به مرور، خود را به کادرفنی تیم ملی کشورش ثابت کند. او پس از سه بازی نیمکتنشینی در جام جهانی 1974، در دومین مرحله گروهی به ترکیب ثابت برزیل رسید و تا پایان جام که به رتبه چهارم کشورش منتهی شد، در چهار بازی حضور داشت. اوج درخشش دیرسیو در فوتبال جهان به جام جهانی 1978 بازمیگردد که او در حد یک ستاره ظاهر شد. پس از درخشش در مرحله نخست گروهی برابر اتریش، دیرسیو در دومین مرحله گروهی برابر پرو بریس کرد تا نقش مهمی در صعود برزیل به دیدار ردهبندی داشته باشد. گل پیروزیبخش این بازیکن در ردهبندی برابر ایتالیا باعث شد تا برزیل به رتبه سوم جام جهانی برسد. پس از این جام جهانی بود که سیلی از تعریف و تمجیدها به سوی دیرسیو روانه شد و او به عضوی از تیم منتخب جام تبدیل شد. پس از تنها یک بازی در جام جهانی 1982، یک مصدومیت باعث شد تا تله سانتانا، دیرسیو را به جام جهانی 1986 دعوت نکرده و ماجراجویی ملی او پس از دیدار سال 1986 برابر شیلی به پایان برسد. 26 بازی، چهار گل و یک پاس گل در کارنامه ملی این بازیکن ثبت شده است.
در سال 1995، دیرسیو به باشگاه اتلتیکو یوکاتان مکزیک پیوست و مدت کوتاهی با این باشگاه به فوتبال بازگشت. پس از این ماجراجویی کوتاه، دیرسیو به برزیل بازگشت تا در مسابقات فوتبال خیابانی متعددی در کشورش حضور داشته باشد. در یکی از همین مسابقات خیابانی بود که دیرسیو در راه بازگشت به خانه، تصادف شدیدی را با ماشین پومای خود با یک اتومبیل مونتزا که از روبهرو به او برخورد کرد، متحمل شد؛ در نتیجه این تصادف بود که دیرسیو و دوستش، بلافاصله، دار فانی را وداع گفتند. دیرسیو در 43 سالگی، در حالی که همسرش چهارمین فرزندش را باردار بود، همسرش را با سه فرزند تنها گذاشت تا تنها خاطرات فوتبالی از او به جا بماند. این حادثه تنها چند متر دورتر از محل زندگی دیرسیو رخ داد تا همسرش در حالی که صدای آتشنشانها را میشنید، متوجه کشتهشدن بازیکن سابق ناپولی و اتلتیکو مادرید نشود. گفته میشود که مادر دیرسیو در روز حادثه، به صورت غیرمنتظره و سرزده به دیدار فرزندش آمده بود و با او ملاقات داشت. پوشش تمام نقاط زمین، خستگیناپذیری، توانایی گلزنی از روی ضربات ایستگاهی و سرعت بالا که در دوران سربازی دیرسیو باعث شد تا او به قهرمانی دوی 2000 متر ارتش دست یابد، از ویژگیهای بازی این بازیکن بود که او را به «مورچه کوچک» معروف کرد. دیرسیو از نظر اخلاقی نیز مثالزدنی بود زیرا دوران فوتبالش را بدون حتی یک کارت قرمز تمام کرد.
