طرفداری | ایوان پاتزایچین (Ivan Patzaichin) زاده 26 نوامبر 1949 در شهر کریسان رومانی است. پدر ایوان ماهیگیر و مادرش، یک خیاط بود. ایوان نام خود را از یک قدیس حامی کلیسای روستایش گرفته است. روستای او، «میلا 23» نام دارد و بیشتر اهالی آن را لیپووانها (مهاجران قدیمی روسیه در رومانی) تشکیل میدهند. پاتزایچین نیز یکی از لیپووانها بود و در میان این قوم رشد کرد. خیاطی مادر باعث شده بود تا ایوان از کودکی، به حالت مانکن، بیحرکت بایستد تا مادرش هر لباس دوختهشده را رویش امتحان کند؛ از همین رو بود که عضلات کمر ایوان، بسیار صاف رشد کردند. پدربزرگ ایوان، نقشی مهم در زندگیاش داشت زیرا در اغلب موارد، او را به همراه خود سوار قایق میکرد و در روستایی که رفت و آمدش با وسایل نقلیه دریایی همانند قایق شکل میگیرد، او را به ماهیگیری و گردش میبرد.
ایوان در نخستین اقدام برای کسب روزی، تصمیم گرفت تا به عنوان دستیار پدرش در ماهیگیری مشغول به کار شود و برای نخستین بار با پارو زدن، قایق و آب، در جستجوی کسب درآمد و موفقیت باشد. حضور جدی در ورزش قایقرانی، تصمیمی بود که ایوان پس از دیدن قهرمانی دوبل همروستاییهایش یعنی ویکول کالابیسوف و سرگئی کووالیکوف گرفت. او که دوست داشت تا مایه افتخار روستایش شود، در سال 1967، با توصیه چند تن از اهالی روستا، به باشگاه ورزشی دینامو بخارست ملحق شد تا در تیم قایقرانی آن فعالیت کند. تنها یک سال فعالیت در دینامو بخارست لازم بود تا ایوان به تیم ملی قایقرانی رومانی ملحق شود. او تمام دوران ورزشی خود را در همین باشگاه گذراند و به یکی از اسطورههای آن تبدیل شد.
قهرمانی در مسابقات قهرمانی کایاک-کانوی جمهوریخواهان ارشد رومانی در رشتههای انفرادی 500 متر و 1000 متر باعث شد تا پاتزایچین، مسافر المپیک 1968 مکزیکوسیتی شود. او در نخستین حضورش در المپیک، نخستین طلای خود را در بخش کانوی دونفره، به همراه سرگئی کووالیکوف که الگویش بود، به دست آورد. این دو در مدت زمان چهار دقیقه، هفت ثانیه و 18 صدم ثانیه به خط پایان رسیدند. چهار سال بعد و در المپیک 1972 مونیخ، اتفاقی جالب و تاریخی برای پاتزایچین رخ داد؛ در حالی که این قایقران در بخش انفرادی کانوی 1000 متر، در هیت دوم در حال رقابت بود، به ناگاه پاروی خود را شکسته مییابد. پاتزایچین پارویش را بالا برد تا برگزارکنندگان متوجه این مهم شوند اما اثربخش نبودن این عمل باعث شد تا او طبق رولبوک رقابتها، مجبور به رسیدن به خط پایان، برای حضور در نیمه نهایی المپیک شود. در نتیجه، ایوان با کنده باقیمانده از پارویش، به عنوان آخرین نفر و حدود دو دقیقه فاصله با نفر پنجم، به خط پایان رسید.
حضور قهرمان پاروشکسته رومانیایی در نیمه نهایی المپیک 1972 مونیخ، پاتزایچین درگیر چالش با مسئولان برگزارکننده برای عدم رد صلاحیتش برای رسیدن به مرحله بعدی بود و سرانجام توانست تا به دلیل مشکل پارو، موفق به حضور در این مرحله شود. او پس از رتبه نخست نیمه نهایی، در فینال این بخش قایقرانی کانو، با ثبت زمان چهار دقیقه، هشت ثانیه و 94 صدم ثانیه، مدال طلای المپیک را این بار به صورت انفرادی به دست آورد. او در این دوره، مدال نقره بخش دونفره کانو را به همراه کووالیکوف، به دست آورد. پس از این موفقیت، پاتزایچین در المپیک 1976 مونترال، بدون هیچ مدال و افتخاری، به کشورش بازگشت تا در سومین دوره حضور در این آوردگاه، بدون دستاورد شود.
یک طلا در بخش کانوی دونفره 1000 متر با توما سیمونوف و یک نقره در بخش کانوی 500 متر با پیتر کاپوستا در المپیک 1980 مسکو و مدال طلای کانوی 1000 متر و نقره 500 متر المپیک 1984 لس آنجلس به همراه توما سیمونوف، افتخارات بعدی ایوان در قایقرانی المپیک بود. او هشت طلا، چهار نقره و 9 برنز را در مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان به دست آورد و در سال 1985، یک سال پس از چهارمین طلای المپیکش، از دنیای ورزش خداحافظی کرد. او پس از بازنشستگی، مربی قایقرانان رومانی در چندین دوره المپیک شد و در المپیک 2000 سیدنی، بهترین عملکرد تیمش را شاهد بود. او همچنین انجمنی با نام روستایش یعنی میلا 23 تأسیس کرد و با پروژه «رومانیا»، میزبان جشنواره بینالمللی قایقرانی بود.
او به عنوان یک اسطوره ورزشی کشور رومانی، نشان ملی «خدمت صادقانه»، «شایستگی ورزشی»، نشان سلطنتی «نیهیل سینه دئو»، «ستاره رومانی» و شهروندی افتخاری میلا 23، تولچا و بخارست را دریافت کرد. در سال 2002 نیز مجسمهای از او در مقابل در ورودی ورزشگاه باشگاه دینامو بخارست نصب شد تا نشانهای از قدرشناسی این باشگاه از او باشد. ایوان در سال 2020، صداپیشگی کاراکتر «اسکروپ» را در فیلم سینمایی «گنج سیاره»، به زبان رومانیایی، برعهده داشت. او همچنین در مستندها و تک اپیزود از سریالهایی همانند «کولتور» و فیلمهای «بیل مجارستانی» و «دانوب وحشی» نیز با نقش خودش ظاهر شد. بیماری سرطان معده باعث شد تا پاتزایچین در پنجم سپتامبر 2021، در سن 71 سالگی، دار فانی را وداع گوید.
از سری خاطرات ورزشی
- کین رابرتز، بدنسازی که با گیتار میدرخشید؛ از نواختن مسلسل تا آتشافروزی در کنسرت و لقب «رمبوی موسیقی»
- فابریسیو اوبرتو، موزیسین آرژانتینی بسکتبال؛ از آتناس و طلای آتن تا رسیدن به NBA در 30 سالگی
- بابی فیشر، معجون جنون و نبوغ شطرنج جهان؛ از پرتاب آبدهان به پرچم آمریکا و خوشحالی از حملات 11 سپتامبر تا قهرمانی جهان و پناه به ایسلند
- آرشیو مطالب مرتبط