🇰🇼 کویت؛ آبیای که روزگاری آسیا را فتح کرد
اگر بخواهیم از یکی از جذابترین نسلهای فوتبال آسیا در اواخر قرن بیستم حرف بزنیم، نمیشود از کویت گذشت؛ تیمی که در اواخر دهه ۱۹۷۰ آرامآرام خودش را به سطح اول آسیا رساند و در دهه ۱۹۸۰ به اوج رسید.
کویت در جام ملتهای آسیا ۱۹۷۶ نایبقهرمان شد؛ اما چهار سال بعد، در جام ملتهای ۱۹۸۰ که خودش میزبان بود، دیگر کسی نمیتوانست آن را یک پدیده موقت بداند. کویت در نیمهنهایی ۲–۱ ایران را شکست داد و به فینال رسید. در فینال نیز با گلهای سعد الحوطی و دو گل فیصل الدخیل، کره جنوبی را ۳–۰ شکست داد و برای نخستین بار قهرمان آسیا شد.
آن تیم مجموعهای از ستارههای فراموشنشدنی داشت:
احمد طرابولسی دروازهبان بزرگ و چهره شاخص آن نسل، جاسم یعقوب مهاجم تکنیکی و گلزن، فیصل الدخیل، سعد الحوطی، عبدالعزیز العنـبری، ناصر الغانم و چند بازیکن دیگر که کویت را به یکی از قدرتهای اصلی فوتبال آسیا تبدیل کردند. جاسم یعقوب در نیمهنهایی برابر ایران گل زد و الدخیل نیز گل دوم را به ثمر رساند؛ در فینال هم الحوطی و الدخیل نام خود را در تاریخ فوتبال کویت ثبت کردند.
و فقط دو سال بعد، همان نسل یک اتفاق تاریخی دیگر رقم زد: کویت برای نخستین بار به جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا رسید. آنها در جام جهانی از مرحله گروهی صعود نکردند، اما مقابل چکسلواکی به تساوی ۱–۱ رسیدند و نام کویت را برای نخستین بار در بزرگترین صحنه فوتبال جهان ثبت کردند. فدراسیون فوتبال کویت همچنان سال ۱۹۸۲ را تنها حضور این کشور در جام جهانی میداند.
اما داستان آن نسل در دهه ۸۰ تمام نشد. کویت هنوز در جام ملتهای ۱۹۸۴ سوم و در ۱۹۸۸ پنجم شد؛ یعنی همچنان در جمع تیمهای مطرح قاره بود.
🌟 نسل دوم؛ کویت هنوز زنده بود
دهه ۹۰ برای کویت شروع یک دوره تازه بود. دیگر ستارههایی مثل جاسم یعقوب و الدخیل در مرکز داستان نبودند و چهرههایی تازه ظهور کردند.
در جام ملتهای ۱۹۹۶ امارات، کویت دوباره تا نیمهنهایی رسید. در یکچهارم نهایی، کویت با درخشش جاسم الهویدی ژاپن را ۲–۰ شکست داد؛ الهویدی هر دو گل را زد. در همان تیم، بشار عبدالله هم از چهرههای مهم نسل جدید بود. کویت سرانجام در بازی ردهبندی مقابل ایران به تساوی ۱–۱ رسید و در ضربات پنالتی شکست خورد و چهارم شد.
چهار سال بعد، در جام ملتهای ۲۰۰۰ لبنان، کویت باز هم به نیمهنهایی رسید. در آن نسل، نامهایی مثل جاسم الهویدی و بشار عبدالله بیش از همه به چشم میآمدند. کویت در نیمهنهایی مقابل عربستان ۳–۲ پس از وقت اضافه شکست خورد؛ الهویدی و بشار عبدالله هر دو برای کویت گل زدند.
پس حتی اگر از دوران طلایی ۱۹۸۰ فاصله گرفته بود، کویت هنوز میتوانست در آسیا تا مراحل پایانی برود.
📉 اما بعد، ورق برگشت
یکی از نقاط عطف عجیب، مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ بود؛ جایی که کویت در رقابت با بحرین از صعود به مرحله بعد بازماند. برای تیمی با سابقه قهرمانی آسیا و حضور در جام جهانی، این اتفاق نشانهای از تغییر موازنه قدرت در فوتبال منطقه بود.
پس از آن، مشکلات ساختاری و مدیریتی نیز به فوتبال کویت ضربه زد. نقطه بسیار مهم، تعلیق فدراسیون فوتبال کویت توسط FIFA در سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ بود؛ اتفاقی که باعث شد فوتبال ملی کویت از بسیاری از رقابتهای بینالمللی کنار بماند و به نسلهای جوان این کشور نیز آسیب برسد.
و شاید همینجا بتوانیم داستان کویت را در چند خط خلاصه کنیم:
۱۹۷۶ → نایبقهرمانی آسیا
۱۹۸۰ → 🏆 قهرمانی آسیا
۱۹۸۲ → 🌍 نخستین حضور در جام جهانی
دهه ۸۰ → یکی از قدرتهای اصلی فوتبال آسیا
۱۹۹۶ → نیمهنهایی آسیا
۲۰۰۰ → نیمهنهایی آسیا
۲۰۰۲ → حذف غیرمنتظره در مسیر جام جهانی
۲۰۱۵–۲۰۱۷ → تعلیق FIFA و ضربه جدی به فوتبال کشور
کویت شاید امروز دیگر آن «آبیِ ترسناک دهه ۸۰» نباشد، اما خاطره آن نسل همچنان یکی از زیباترین فصلهای تاریخ فوتبال آسیاست؛ نسلی با طرابولسی، جاسم یعقوب، فیصل الدخیل، سعد الحوطی و العنـبری که در خانه قهرمان آسیا شد و دو سال بعد راهی جام جهانی شد؛ و سالها بعد، با الهویدی و بشار عبدالله، دوباره تا نیمهنهایی آسیا برگشت.
کویت فوتبال را در یک دوره کوتاه به قله رساند؛ و شاید زیبایی داستانش همین باشد که آن قله هنوز هم در حافظه فوتبال آسیا باقی مانده است. 🇰🇼⚽