طرفداری | هری کین می‌تواند به انتظار ۴۵ ساله بایرن مونیخ برای داشتن یک برنده توپ طلا پایان دهد؛ کارل هاینتس رومنیگه آخرین بازیکن این باشگاه بود که در سال ۱۹۸۱ جایزه را گرفت. با این حال، پرسش فقط شانس کین برای بردن نیست. در مونیخ، حتی میان هوادارانی که برای او احترام زیادی قائل‌اند، درباره اهمیت خودِ جایزه اتفاق‌نظر وجود ندارد.
یک صبح جمعه، در کافه‌ای نزدیک سندلینگر تورِ مونیخ، مردی محلی که شاید در اوایل دهه پنجاه زندگی‌اش یا مسن‌تر بود، از پرسش درباره معنای برد احتمالی کین متعجب شد. او اجازه نداد حرف‌هایش نقل شود و آن گفت‌وگو هم مصاحبه نبود؛ اما واکنشش، بی‌آنکه خصمانه باشد، نشان می‌داد پرسش برایش چندان معنادار نیست.
در گزارش میدانی اتلتیک، تصویر مشابهی از گفت‌وگو با چند هوادار کنار فروشگاه رسمی بایرن در خیابان نویهاوزر به دست می‌آید. آن روز، روز مسابقه نبود و فروشگاه رفت‌وآمد همیشگی چنین روزی را نداشت. هوادارانی که برای صحبت توقف کردند، از دستاوردهای کین برای باشگاه، شیوه زندگی و رفتار حرفه‌ای‌اش قدردانی می‌کردند و او را شایسته تقدیر فردی می‌دانستند؛ با این همه، برای پی بردن به ارزش او نیازی به توپ طلا نمی‌دیدند.
۴۵ سال انتظار، حتی با سه قهرمانی اروپا
این بی‌اعتنایی در نگاه اول عجیب است. بایرن طی ۴۵ سال گذشته تیم‌های برجسته‌ای ساخته و میزبان برخی از بهترین بازیکنان تاریخ بوده است. این باشگاه در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۱۳ و ۲۰۲۰ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد، اما هیچ بازیکنی از آن تیم‌ها به‌عنوان بهترین بازیکن جهان انتخاب نشد و هیچ‌کدام در رأی‌گیری توپ طلا بالاتر از رتبه سوم قرار نگرفتند.
بخشی از این وضعیت را می‌توان با سلطه لیونل مسی و کریستیانو رونالدو توضیح داد: از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۱، تنها لوکا مودریچِ رئال مادرید میان آن دو قرار گرفت. استثنای مهم برای بایرن، سال ۲۰۲۰ بود. روبرت لواندوفسکی پس از کسب سه‌گانه بوندسلیگا، جام حذفی آلمان و لیگ قهرمانان، با ۵۵ گل در ۴۷ بازیِ همه رقابت‌ها، بخت اصلی توپ طلا محسوب می‌شد؛ اما جایزه به دلیل اختلالات ناشی از کووید-۱۹ لغو شد.
به ارزیابی اتلتیک، اگر لواندوفسکی را کنار بگذاریم، بایرن احتمالاً از زمان رومنیگه نامزدی به قدرت کین نداشته است. الیور کان در سال ۲۰۰۱ پشت سر مایکل اوون سوم شد؛ جایگاهی بحث‌برانگیز که با سوگیری تاریخی علیه دروازه‌بان‌ها نیز قابل توضیح بود. فرانک ریبری و آرین روبن هم بازیکنانی برجسته بودند، اما هرگز به اندازه مسی و رونالدو بر فوتبال سلطه نداشتند. کین اکنون پربازده‌ترین گلزن فوتبال است و می‌توان او را از مهم‌ترین بازیکنان باشگاه و تیم ملی‌اش دانست؛ ویژگی‌هایی که با معیارهای معمول رأی‌دهندگان توپ طلا همخوانی دارد.
مدعی‌ای بدون کارزار گسترده
با وجود این موقعیت، نه باشگاه بایرن، نه مجموعه فوتبال آلمان و نه رسانه‌های آلمانی و بریتانیایی، کارزار گسترده‌ای برای کین به راه انداخته‌اند. کارشناسان آلمانی، بازیکنان پیشین بایرن و هم‌تیمی‌های او در تیم ملی انگلیس از نامزدی‌اش حمایت کرده‌اند، اما هیچ‌کدام هدایت یک کارزار را بر عهده نگرفته‌اند. خود کین نیز عمدتاً به عملکردش اشاره کرده و چیز زیادی فراتر از آن نگفته است.
برد احتمالی کین برای بوندسلیگا هم اهمیت خواهد داشت. ماتیاس سامر، بازیکن بوروسیا دورتموند، در سال ۱۹۹۶ آخرین بازیکن شاغل در فوتبال آلمان بود که توپ طلا گرفت؛ فاصله‌ای که در میان لیگ‌های بزرگ اروپا طولانی‌ترین است. چنین موفقیتی می‌تواند از نظر تجاری و اعتباری برای لیگ مطلوب باشد، هرچند بوندسلیگا درباره این احتمال نسبتاً محتاطانه موضع گرفته است. مارک لنتس، مدیرعامل بوندسلیگا، در این باره گفت:
هری کین فصل فوق‌العاده‌ای داشته و همچنان، هم با عملکردش و هم با شخصیتش، اثری چشمگیر بر بوندسلیگا می‌گذارد. او برنده‌ای بسیار شایسته برای توپ طلا خواهد بود. تعجبی ندارد که هری از مدعیان قدرتمند بوندسلیگا برای جایزه امسال است.
این رویکرد با فضای پیرامون بعضی مدعیان دیگر تفاوت دارد؛ رسانه‌های محلی و اینفلوئنسرها کارزار قابل توجهی برای لامین یامال به راه انداخته‌اند. هواداران بایرن در شبکه‌های اجتماعی نیز به تبلیغات برای بازیکنان دیگر واکنش مثبتی نشان نداده‌اند، اما به نظر می‌رسد این واکنش بیشتر از وفاداری به کین و باشگاه ناشی شده باشد تا علاقه به خودِ جایزه.
هواداران بایرن برای چه چیزی ارزش قائل‌اند؟
اتلتیک برای سنجش فضای آنلاین، در یک نظرسنجی ساده و غیررسمی از کاربران هوادار بایرن در ردیت پرسید توپ طلا برایشان چه اندازه اهمیت دارد. پاسخ قاطع اکثریت این بود: اصلاً. برخی به این نکته اشاره کردند که برد کین می‌تواند نشان دهد بازیکن بایرن هم قادر به کسب جایزه است و شاید در آینده به جذب بازیکن کمک کند؛ اما شمار بیشتری با اهمیت دادن به آن مخالفت کردند. تعداد شرکت‌کنندگان در گزارش مشخص نشده است.
انتقاد از یک جایزه فردی در ورزشی تیمی، یا ناخشنودی از فرهنگ پیرامون توپ طلا، غیرمعمول نیست. با این حال، شدت این بی‌میلی پرسش‌برانگیز است. کیت هولدن، روزنامه‌نگار بریتانیایی-آلمانی شاغل در روزنامه «در تاگس‌اشپیگل»، نگاه هواداران را به ارزش‌های حاکم بر فرهنگ فوتبال آلمان مرتبط می‌داند. او به اتلتیک گفت:
برای هواداران، مخالفت با توپ طلا قطعاً بخشی از حال‌وهوای «مخالفت با فوتبال مدرن» است. بایرن هم خودش را در میان ابر‌باشگاه‌ها طرف عاقل ماجرا می‌بیند و برای همین تا حدی احساس می‌کند باید از این فضا فاصله بگیرد.
هولدن درباره جایگاه ستاره فردی در فوتبال آلمان ادامه داد:
اما در ارزش‌های فوتبال آلمان موضوع عمیق‌تری هم وجود دارد. این فوتبال همیشه به تیم بیش از ابرستاره فردی اهمیت داده است. حتی چهره‌های بزرگ آن، مثل فرانتس بکن‌باوئر، گرد مولر، اووه زلر و فریتس والتر، عموماً تیم‌محور، فروتن و خاکی بودند. در مقابل، فردگراهای بزرگی مثل گونتر نتزر و برند شوستر به چهره‌های خاص و محبوبی تبدیل شدند که هرگز در تیم ملی کاملاً جا نیفتادند.
او این نگاه را به الگوی موفقیت بایرن و جایگاه کین در این باشگاه پیوند زد:
احتمالاً می‌شود پا را فراتر گذاشت و گفت تقدم جمع بر فرد، چه خوب و چه بد، ویژگی گسترده‌تری در آلمان است. اما اگر در چارچوب فوتبال بمانیم، ترجیح تیم به ستاره الگویی برای موفقیت هم هست. تیم‌های بزرگ بایرن هرگز به یک نفر متکی نبوده‌اند و حتی وقتی چنین بوده، آن بازیکن معمولاً بیشتر در قالب «خدمت به تیم» قرار داشته است. این یکی از دلایلی است که کین تا این حد با باشگاه تناسب دارد.
نخستین سال حضور کین در آلمان با تردید رسانه‌های محلی همراه بود: بحث‌ها عمدتاً به تعداد گل‌هایش و تیم‌هایی که مقابلشان گل زده بود محدود می‌شد. با بهتر شدن بایرن و گسترده‌تر شدن نقش او، لحن رسانه‌ها تغییر کرد؛ به روایت گزارش، در فصل‌های اخیر دست‌کم در آلمان انتقادی از او نوشته یا گفته نشده است. گل‌ها او را به ستاره تبدیل کردند، اما تکل‌ها، پاس‌ها و دوندگی‌های طولانی‌اش حتی در دهه سی‌سالگی، او را به ایده بازیکن تیم‌محور نزدیک‌تر کرده‌اند؛ همان ویژگی‌ای که، به شکلی متناقض، به مدعی شدنش برای جایزه‌ای جهانی کمک کرده که در محیط خود باشگاه با چنین بدبینی‌ای روبه‌رو است.
دیدگاهها