با پایان بازی‌های ملی والیبال، مسابقات باشگاهی آغاز شده و تنور داغ این رقابت‌ها، بار دیگر عاشقان والیبال را سرگرم کرده است. در این میان، مثل هر سال، حضور لژیونرها و ستاره‌های تیم ملی ایران در لیگ‌ها و باشگاه‌های بزرگ دنیا، جذابیت دوچندانی برای علاقه‌مندان والیبال دارد.

در مهم‌ترین لیگ والیبال جهان، یعنی سری A ایتالیا، چهار نماینده داریم: پوریا حسین‌خانزاده، عرشیا به‌نژاد، امیرمحمد گلزاده و سید متین حسینی. میلاد عبادی‌پور و علی حق‌پرست در لیگ یونان حضور دارند و امین اسماعیل‌نژاد و مبین نصری نیز در لیگ ژاپن هم‌تیمی هستند. در چین، روسیه و چند کشور دیگر هم نمایندگانی داریم که در لیگ‌های خارجی به میدان می‌روند.

اما در میان نام‌های غایب از فهرست لژیونرهای والیبال ایران، بی‌شک نام علی حاجی‌پور بیش از همه به چشم می‌آید؛ پشت‌خط‌زن تیم ملی که در سال‌های اخیر بارها شایستگی و توانایی‌هایش را به نمایش گذاشته است. با این حال، او همانند سال‌های گذشته ترجیح داده در فولاد سیرجان به فعالیت خود ادامه دهد. مبلغ قرارداد این فصل او نیز، به گفته رسانه‌ها، ۳۵ میلیارد تومان است.

اما پرسش اینجاست: آیا بهتر نبود حاجی‌پور، حضور در لیگ‌های معتبر خارجی، بازی در تیم‌های مطرح جهان و هم‌تیمی شدن با ستاره‌های بزرگ والیبال را انتخاب می‌کرد؟

بی‌شک هر بازیکنی حق دارد با توجه به شرایط زندگی و اولویت‌های شخصی‌اش درباره آینده حرفه‌ای خود تصمیم بگیرد. نمی‌توان بدون آگاهی از شرایط و ملاحظات یک ورزشکار درباره انتخاب‌هایش به‌سادگی قضاوت کرد. با این حال، برای علاقه‌مندان والیبال ایران، ادامه حضور حاجی‌پور در لیگ داخلی و دور ماندنش از تجربه بازی در لیگ‌های معتبر جهان، جای پرسش و البته حسرت دارد.

حاجی‌پور از آن دسته بازیکنانی است که می‌تواند با کسب تجربه در لیگ‌های معتبر اروپایی، ابعاد تازه‌ای به بازی خود اضافه کند و به یکی از کامل‌ترین پشت‌خط‌زن‌های والیبال جهان تبدیل شود. پیشرفتی که نه‌تنها به سود خودش، بلکه برای تیم ملی ایران نیز ارزشمند خواهد بود؛ چراکه می‌تواند سال‌های طولانی، خیال والیبال ایران را از داشتن یک پشت‌خط‌زن توانمند آسوده کند.

شاید انتخاب ماندن در ایران از نظر مالی و شرایط شخصی تصمیمی منطقی باشد، اما در مسیر پیشرفت حرفه‌ای، گاهی تجربه‌های تازه و رقابت در بالاترین سطح ممکن، ارزشی فراتر از قراردادهای چشمگیر دارند.

و باز هم همان جمله‌ای که شاید حرف دل بسیاری از علاقه‌مندان والیبال ایران باشد:

کاش جاه‌طلب‌تر بودی، پسر!