طرفداری | رابرت شلینتس، بازیکن اشتوتگارت، بخش بزرگی از دوران فوتبالش را با یک دست گذراند و به یکی از چهره‌های ماندگار این باشگاه تبدیل شد. او در ۴۲۵ بازی برای اشتوتگارت ۱۴۶ گل زد و در دو قهرمانی این تیم در آلمان سهیم بود. مسیر رسیدن او به این افتخارات، از جنگ و مصدومیت گذشت و ادامه بازی‌اش حتی تحسین آلفردو دی‌استفانو را برانگیخت.
شلینتس پیش از آنکه برای اشتوتگارت بازی کند، مهاجم زوفن‌هاوزن بود. در سال ۱۹۴۲، وقتی ۱۸ سال داشت، برای حضور در جنگ جهانی فراخوانده شد و در جبهه شرقی بر اثر شلیک یک جنگجوی روس از ناحیه فک آسیب دید. او پس از بستری‌شدن به خانه برگشت و بعد از بهبودی، ابتدا به‌عنوان بازیکن مهمان برای اشتوتگارت به میدان رفت؛ امکانی که تلفات جنگ برای جابه‌جایی‌های کوتاه‌مدت بازیکنان ایجاد کرده بود. پس از جنگ، چون زوفن‌هاوزن بسیاری از بازیکنانش را از دست داده و دیگر قادر به رقابت نبود، او رسماً به اشتوتگارت پیوست. شلینتس در فصل ۴۶-۱۹۴۵، نخستین فصل حضورش در اوبرلیگای جنوب، در ۳۰ بازی ۴۲ گل زد.
به نوشته آس، حادثه‌ای که مسیر فوتبال شلینتس را تغییر داد، در اوت ۱۹۴۸ رخ داد. اشتوتگارت برای یک مسابقه جام در آلن برنامه داشت، اما شلینتس به‌دلیل درگذشت مادرش نتوانست همراه تیم سفر کند. او خودروی یکی از دوستانش را قرض گرفت تا جداگانه به مقصد برود. در راه تصادف کرد و دستش که بیرون از پنجره خودرو بود، به‌شدت آسیب دید. پزشکان ناچار شدند ساعد چپ او را قطع کنند؛ اتفاقی که بسیاری آن را پایان دوران بازی این مهاجم می‌دانستند.
بازگشت به زمین با پستی تازه
گئورگ وورزر، مربی اشتوتگارت، نخستین کسی بود که شلینتس را به تلاش برای بازگشت تشویق کرد. او ساعت‌های زیادی با بازیکنش کار کرد و برای دور نگه داشتنش از برخوردهای محوطه جریمه، پست او را از مهاجم به هافبک تغییر داد. شلینتس باید دویدن، پریدن و حتی زمین‌خوردن را دوباره می‌آموخت. سرانجام در دسامبر، کمتر از چهار ماه پس از عمل جراحی، با آستینی گره‌خورده زیر محل قطع دست به میدان برگشت.
این بازگشت تنها به ادامه حضور در فوتبال محدود نماند. شلینتس کاپیتان اشتوتگارت در قهرمانی‌های آلمان در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۲ و دو قهرمانی جام در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۸ بود. او با وجود تردیدها و بحث‌هایی که درباره بازی‌اش وجود داشت، برای تیم ملی آلمان نیز به میدان رفت. باشگاه اشتوتگارت همچنان به یاد می‌آورد که نمایش این بازیکن، آلفردو دی‌استفانو را هم تحت تأثیر قرار داد.
تمجید دی‌استفانو از شلینتس
در سال ۱۹۵۷، تیم ملی اسپانیا در دیداری دوستانه در ورزشگاه قدیمی متروپولیتانو به مصاف اشتوتگارت رفت. آلفردو دی‌استفانو، ملی‌پوش اسپانیا، درباره بازی شلینتس گفت:
بهترین بازیکن زمین، آن بازیکن یک‌دست بود. آنچه از او دیدم، تا آن زمان برایم تصورکردنی نبود.
شلینتس که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۰ برای اشتوتگارت بازی کرده بود، در سال ۱۹۶۱ کفش‌هایش را آویخت. او پس از پایان دوران بازی نیز هوادار و عضو باشگاه ماند و در سال ۱۹۹۵ درگذشت. اشتوتگارت برای گرامی‌داشت نام او، زمین محل بازی تیم دوم خود در کنار ام‌اچ‌پی آرنا را به نام شلینتس نام‌گذاری کرد.
دیدگاه‌ها