طرفداری- ما هم مثل شما بودیم. دومین بازی یک تورنمنت مهم را مقابل یک تیم مدعی برگزار می کردیم. تک تک ثانیه ها را شمردیم. هر توپی که روی دروازه می آمد نفس در سینه هامان حبس می شد. هر بار نیم خیز می شدیم که این یکی دیگر گل شد. هر بار که حمله می کردیم بذر امید در دلمان جوانه می زد که شاید ما هم تاریخ ساز شویم. هر بار که بازیکنمان پا به توپ می شد و بازیکن حریف را جا می گذاشت، هر قدمی که به دروازه حریف نزدیکتر می شدیم، هر چند بار که دروازه بان را مجبور به واکنش کردیم انگار حقمان از فوتبال گرفته بودیم. انگار داشتیم نگاه ها را برای خودمان می خریدیم.
اضطراب داشتیم که هر لحظه این سرخوشی از بین برود. همان لحظه که بازیکنتان در دقیقه 80 به بعد نیم نگاهی به اسکور برد انداخت یاد خودمان افتادم، همان لحظه هایی که چشم به زمان مسابقه دوختیم تا سوت پایان بازی زده شود اما انگار قرار بود بازی تمام نشود، ثانیه ها کش می آمدند. همه چیز به نفع حریف بود. همه امکانات، همه روزهای خوب، همه آرزوهای خوب برای حریف بود. حتی همه چشم ها منتظر دیدن گل حریف بودند. حتی زمان هم به نفع حریف بود. مگر چند نفر در دنیا طرفدار ایران هستند غیر از خود مردم ایران؟ مگر در دنیا چند نفر طرفدار آلبانی هستند به جز خود مردم آلبانی؟ ما هم مثل شما بودیم. حس می کردیم حالا که ستاره های یک تیم مدعی مانند آرژانتین را زمین گیر کرده ایم، اسممان بیشتر روی زبان ها می افتد. حس می کردیم تمام چشم های دنیا با حیرت به بازیکنان ماست.
ما هم مثل خود خود شما بودیم. حالا به فرض که شما دو سه دقیقه زودتر از ما گل خوردید. گیرم که تعداد گل ها یکی نبود. اصلا به جای مسی هم گریزمان را قرار دهیم. در اصل ماجرا که تفاوتی نمی کند. شما هم مثل ما نود دقیقه خیره شدید به ساق پای بازیکنانتان. شما هم مثل ما نود دقیقه عشق و غرور و افتخار را مزه مزه کردید. این 90 دقیقه را قدر بدانید. این مربی را. این بازیکنان را. تک تک لحظه هایی که به عشق شما دویدند را قدر بدانید. نمی دانید بار دیگر کی فوتبال چنین ارمغانی را برایتان هدیه می آورد. شاید شما هم مثل ما دقایق پایانی آماده بودید که بازی تمام شود و در خیابانهای شهرتان جشن بگیرید. می فهمیم.... ما ایرانی ها خوب می فهمیم فوتبال چگونه در لحظه ای تمام غرور یک ملت را در هم می شکند و شادی را به بغض تبدیل می کند. ما خوب می فهمیم بعد از 90 دقیقه جنگیدن، بازی را باختن یعنی چه....ما می فهمیم که لحظه چسبیدن توپ به تور یعنی فرو ریختن آرزوهای یک ملت... شما هم جنگیدید...مثل ما...با دستهای خالی...ما خوب خوب می فهمیم جنگیدن با دستهای خالی یعنی چه.... هیچ کس به اندازه ما ایرانی ها حال امشب شما را نمی فهمد.
