یک لحظه فکر کنید اگر کشور ایران اندازه کشورهای چون کرواسی و ولز و بوسنی و یا چک و قطر بود ! و این کشور ها از نظر وسعت اندازه استان تهران بودند. بازی ها چگونه برگزار میشد. مطابق همین تصویر اپلود شده بالا
اگر تمام تیمهای لیگ برتر فوتبال ایران در محدوده استان تهران مستقر باشند:
- حتی اگر دو تیم در دورترین نقاط این محدوده باشند، سفر زمینی رفتوبرگشت میتواند در مقایسه با سفرهای بینشهری فعلی بسیار کوتاه باشد.
- مثلاً در فرض شما، **گلگهر در تجریش** و **نساجی در ترمینال جنوب** قرار گرفتهاند؛ با احتساب ترافیک، کل رفتوبرگشت حدود ۳ ساعت فرض شده است.
- در مثال دیگر، **تراکتور و ملوان** را هر دو در شرق تهرانپارس فرض میکنیم؛ بنابراین سفر برای بازی تقریباً ناچیز حدود ۴۰ دقیقه خواهد بود.
در چنین شرایطی، مسئله اصلی دیگر **سفر طولانی** نیست؛ بنابراین برگزاری مسابقات با فاصله کمتر، مثلاً **هر ۳ تا ۴ روز یک مسابقه**، از نظر زمانی بسیار قابلتحملتر میشود.
اما در لیگ برتر فوتبال ایران اکنون اوضاع واقعی، مسئله کاملاً متفاوت است.
فرض کنیم پرسپولیس از تهران برای مسابقهای به خوزستان برود. اگر سفر زمینی رفتوبرگشت شاید حدود ۲۴ ساعت در نظر بگیریم، یک مسابقه فقط ۹۰ دقیقه نیست؛ بلکه یک چرخه بزرگتر ایجاد میکند:
**سفر → مسابقه → بازگشت → ریکاوری → تمرین → مسابقه بعدی**
بنابراین اگر فاصله بین دو مسابقه فقط ۳ یا ۴ روز باشد، بخش قابلتوجهی از این فاصله ممکن است صرف جابهجایی و بازیابی بدن بازیکنان شود.
### بنابراین نکته اصلی این است
مسئله فقط این نیست که:
> «هر چند روز یکبار میتوان یک مسابقه برگزار کرد؟»
بلکه سؤال مهمتر این است:
> **«بازیکنان بعد از مسابقه قبلی، با توجه به مسافت سفر، چه مقدار زمان واقعی برای ریکاوری، خواب، تمرین تاکتیکی و آمادهشدن برای مسابقه بعدی دارند؟»**
به همین دلیل، در مدل فرضی که ۱۸ تیم در محدودهای بسیار کوچک قرار گرفتهاند، فاصله **۳ تا ۴ روزه** بین مسابقات میتواند بسیار متفاوت از همین فاصله در لیگ واقعی ایران باشد.
و اگر هدف، داشتن یک لیگ با کیفیتتر و کاهش فشار ناشی از سفر باشد، میتوان فاصله مسابقات را مثلاً در محدوده **۴ تا ۷ روز** طراحی کرد تا علاوه بر امکان برگزاری منظم مسابقات، زمان بیشتری برای ریکاوری و تمرین وجود داشته باشد.