اگر برای ابد هوای دیدن تو نیوفتد از سر من چه کنم

رفیقی داشتم که می گفت موسیقی وادبیات سنتی ایران، حزن انگیزترین چیزهای دنیا هستند و فکر کردم به تک تک موسیقی هایی که گوش دادم و شعرهایی که خواندم و باعث شدند اشک از گونه هایم سرازیر شوند، وقت هایی که حالم خوب بود، خیلی خوب ولی یک قطعه موسیقی یا یک غزل روح و روانم را دریدند و اندوهگین شدیم. ادبیات و موسیقی سنتی ایران واقعا نماد حزن هستند. حزن واقعی، حزنی که ناشی از چیزی نیست، درونی است و شما رو درهم می فشارد، من سعی میکنم همیشه شاد باشم و شادی گاها همان لبخندی است که پس از شنیدن چنین اثری و ساعتها گریه کردن سبک میشوی و آن وقت دنیا زیباتر است.

سینا سرلک از آن خیلی محبوب های من نیست.اما این اثر خصوصا دقایق ابتداییش آن چیزی است که شما در حزن به آن نیازمندید.

پ.ن: ناتالی پورتمن در قابی از Closer 2004