اختصاصی طرفداری- داستان شکست پرسپولیس گل محمدی برابر الدحیل، آمیختهای از دیالوگهای فنی و صد البته روانی است. پرسپولیس گل محمدی، تیم خوبی است و میخواهد خوبتر هم باشد. اما مشخصاً راهش تا دلتان بخواهد دستانداز دارد.
همین ابتدای مطلب دندان لق و کرم خوردهی پرسپولیس برانکو و عبارتهای میراث کالدرون را دور بیاندازید. ما پیش تر شاهد شکست پرسپولیس برابر الریان در سال 2017، و زانو زدن سرمربی محبوب کروات در قطر بوده ایم. پس چرا این حق را از تیم گل محمدی در برابر صدرنشین قطری دریغ کنیم؟ توقعات ما از تیم گل محمدی و حتی مجیدی باید در حد انصافمان باشد. کاری به امکانات و زیرساخت و چنین کلیشهایهایی فعلاً نداریم، اما مطمئناً شما هم میدانید که نمیشود انتظار وضعیت گل و بلبل را با تمرینات چند روزه از سرمربیان سرخابی داشت.
1- بارها گفتهاند و بارها شنیدهاید که پرسپولیس به خاطر عدم تمرکز به الدحیل باخت. پس باز هم نیاز است که دوباره گفته شود؟ البته که هست. همین غفلتهای ما باعث شد آمال چند ساله ما در جام ملتهای آسیا با یک اشتباه نابود شود و پنج دقیقه بعد از شروع بازی با الدحیل، صدر نشین لیگ مان مثل آب خوردن گل بخورد. اما ظاهراً سریال سهل انگاریهای ما تا فصل بینهایت تمدید خورده است. چه فایده که به جای اصلاح خودمان، مدام به دلارهای نفتی کشورهای همسایه کنایه می زنیم و موفقیتهایشان زیر سوال می بریم. انگار که ثروت های نفتی و زیرساخت های شگرف بود که شجاع خلیل زاده، محمد حسین کنعانی زادگان و مرتضی پور علی گنجی را به سمت داور هل داد. یحیی گل محمدی کار سختی دارد و مطمئناً با من هم عقیده هستید که کنترل کسانی که پیشتر با پیرمرد کروات سه بار تاج پادشاهی فوتبال ایران را روی سر گذاشته بودند، همت بیش از حد میطلبد. صد البته سرمربی سرخپوشان باید قبول کند با فن پیجهای اینستاگرامی نمیشود یک تیم را راه انداخت.
2- گل محمدی برخلاف تیم کالدرون، سعی دارد بیشتر به بازی تیمش عرض بدهد. تاکتیک خوبی برای فضاسازی به نظر میرسد، اما تا این جای کار که بیشتر از رقبا، این خود پرسپولیس بوده که متضرر شده است. با این روش، مهرههای دفاعی پرسپولیس به طرز عجیبی از هم فاصله میگیرند و وجود مهرههای تکنیکی و سرعتی نظیر مهدی قائدی و یا همین ادمیلسون برزیلی برای تهدید کردن بیرانوند افت کرده به شدت کافی هستند. شاید بهترین مسکن برای این درد سید جلال حسینی باشد که در سختترین بازی مرحله گروهی پرسپولیس در آسیا به کار گرفته نشد و حتی در صورت استفاده نیز به علت افزایش سن او نمی شود به مانند گذشته از سد دفاع سرخ ها اطمینان کامل داشت.
3- از بازی عرضی پرسپولیس گفتیم. قاعدتاً یک مربی باید متناسب با ابزارش افکارش را پیاده کند. اما گل محمدی حداقل تا اینجای کار عکس این راه را رفته است. او دقیقاً از پرسپولیس همانی را می خواهد که با شهر خودرو پیاده کرده بود. بی توجه به این که تیم را خودش نبسته است و ابزار کاملی هم در اختیار ندارد. راستش را بخواهید توقع یک مدافع کناری درست و حسابی از محمد انصاری، محمد نادری و مهدی شیری افت کرده، بی جاست. پرسپولیس به مهرههایی نظیر صادق محرمی، رامین رضاییان و محمدی نادری فصل پیش نیاز دارد که به خوبی از جناحین عمق حریف را بشناسند و بتازند. در همین بازی با الدحیل چند حرکت ترکیبی از امیری و نادری به عنوان عناصر هجومی سمت چپ دیدید؟ کمیاب و یا شاید نایاب! این در حالی است که سمت راست الدحیل، ضعف جدی آن ها محسوب می شد.
4- اما شاید در حال حاضر جدیترین معضل پرسپولیس در خط میانی این تیم باشد. کمال کامیابینیا هیچ چشمهای از آن هافبک جنگنده گذشته ندارد. احمد نوراللهی خسته است و بیتمرکز. محسن ربیع خواه فایده تهاجمی چندانی ندارد. بشار رسن روندش به شدت سینوسی شده است و عملاً نمیشود به وی اطمینان کامل کرد. در آخر مهدی ترابی هم که ظاهراً با رفتن کالدرون، غارت شده است و دیگر مرد شماره یک سرخپوشان نیست. در چنین شرایطی ریکاوری اصولی از نان شب هم واجب تر است و سرمربی سرخپوشان باید هر چه زودتر آستین همت را بالا بزند.
5- الدحیل برابر پرسپولیس همان کاری را کرد که باید دو فصل پیش در ورزشگاه آزادی انجام میداد. آن ها دو گل زدند اما طمع نکردند و با دفاع فشرده خود امان پرسپولیس را بریدند. گل محمدی فکر این جای کار را نکرده بود. برای همین هم برنامهای نداشت و صرفاً با پاسهای بی هدف و بیبرنامگی محض، یک بازی کسالت بار را رقم زد. اما این را هم باید گفت که آن ها در نیمه دوم کاملاً تیم برتر میدان بودند و دقایق طولانی حتی اجازه خروج از محوطه جریمه را به رقیب خود نمی دادند.
6- اگر اشتباهات فنی را گلولههای یک تفنگ در نظر بگیریم، خستگیهای بازیکنان و نبود تمرکز، ماشه این تفنگ هستند. پرسپولیس مجازات شد اما شاید در بهترین جای ممکن. آنها همچنان صدرنشین لیگ برتر هستند و 5 بازی با صعود به مرحله بعد فرصت دارند.
