ای غم! نمی دانم روز رسیدن روزی گام که خواهد بود ؛ اما در این کابوس خون آلود ، در پیچ و تاب این شب بن بست ، بنگر چه جان های گرامی ، رفته اند از دست! دردی ست چون خنجر ، یا خنجری چون درد؛ این من که در من پیوسته می گرید؛ در من کسی آهسته می گرید.