مادری که بهترین دوست فرزند خود محسوب میشود، پیش از هر چیز شنوندهای امن و بدون قضاوت است. فرزند در کنار او احساس میکند میتواند افکار، ترسها و حتی اشتباهاتش را بدون ترس از تنبیه یا سرزنش بیان کند.
چنین مادری مرز میان صمیمیت و والدگری را بهخوبی میشناسد؛ او دوست فرزندش است اما اقتدار سالم خود را حفظ میکند. این تعادل باعث میشود کودک هم احساس امنیت عاطفی داشته باشد و هم چارچوبهای رفتاری را بیاموزد.
مادرِ دوستگونه، احساسات فرزند را جدی میگیرد و آنها را کوچک یا بیاهمیت نمیشمارد. او به کودک یاد میدهد که ناراحتی، خشم، ترس و شادی همگی طبیعی هستند و میتوان درباره آنها صحبت کرد.
او با همدلی پاسخ میدهد نه با واکنشهای تند؛ بهجای دستور دادن، گفتوگو میکند و بهجای تحقیر، راهنمایی میکند. همین رویکرد باعث شکلگیری اعتماد عمیق و پایدار میشود.
مادری که بهترین دوست فرزندش است، الگویی زنده از احترام، صداقت و محبت بهشمار میآید و ناخواسته به کودک میآموزد چگونه در آینده روابط سالم و امن بسازد.
