طرفداری | رودریگو پالاسیو (Rodrigo Palacio) زاده پنج فوریه 1982 در شهر باهیا بلانکای آرژانتین است. او با 176 سانتیمتر قد در پستهای مهاجم نوک، مهاجم دوم و وینگر چپ بازی میکرد. رودریگو فرزند خوزه رامون پالاسیو بود که پس از کوچ از اسپانیا به آرژانتین، در تیمهای مطرحی مثل بوکاجونیورز، هوراکان و المپیو بازی کرد. رودریگو از کودکی شیفته بسکتبال بود و در پایتخت بسکتبال آرژانتین، از هفت تا 16 سالگی برای باشگاه لافالدا بازی کرد. با این وجود، فوتبالیست بودن پدر باعث شد تا رودریگو نیز به یک فوتبالیست تبدیل شود. او فوتبال را از سال 1990 در باشگاه بلاویستا آغاز کرد و در سال 2002، توسط باشگاه هوراکان ده ترس آرویوس به سطح بزرگسالان رسید. او در دو فصل بازی برای این باشگاه به آمار 53 بازی و 15 گل رسید تا تیمش را به جمع تیمهای برتر بوینوس آیرس برساند. پس از درخشش در پریمیرا بی ناسیونال، این بازیکن در تستهای فنی باشگاه بتیس اسپانیا حضور یافت اما عقد قراردادش با این باشگاه منتفی شد تا بانفیلد در لیگ برتر آرژانتین، مقصد بعدیاش باشد. او که در میانه فصل 04-2003 راهی بالاترین سطح فوتبال کشورش شده بود، پس از دو گل در کوپاسودامریکانا برابر آرسنال ساراندی، آمار 21 بازی، چهار گل و پنج پاس گل را به ثبت رساند.
این بازیکن شش ماه دیگر با بانفیلد همکاری کرد و پس از هفت گل در 17 بازی تا نیمه فصل، قراردادش با بوکاجونیورز را نهایی کرد. موهای بافتهشده پالاسیو باعث شد تا همراه بعد فنی، او از نظر ظاهری نیز مورد توجه رسانهها قرار گیرد. در تیمی که از بازیکنان مطرحی مثل خوان رومن ریکلمه و مارتین پالرمو بهره میبرد، پالاسیو خیلی زود به بهترین فرم رسید تا در پایان فصل، آمار 22 بازی، پنج گل و پنج پاس گل را داشته باشد. پس از رسیدن به قهرمانی لیگ آرژانتین، او در دومین فصل همکاری با بوکا، پس از گلزنی برابر سروپورتنو در مرحله یکهشتم نهایی کوپاسودامریکانا، هتتریکی بهیادماندنی برابر اینترناسیونال برزیل در مرحله یکچهارم نهایی داشت؛ پالاسیو در دیدار رفت فینال برابر چیواس مکزیک نیز گلزنی کرد تا به همراه تیمش، قهرمانی در کوپاسودامریکانا را تجربه کند. پایان دومین فصل همکاری با بوکا، آماری چون 41 بازی، 22 گل و یک پاس گل را برای این بازیکن به همراه داشت. او در سومین فصل همکاری، با ثبت 12 گل به آقای گلی آپرتورای آرژانتین رسید و در نهایت، آمار 38 بازی، 24 گل و هفت پاس گل را ثبت کرد.
پس از دستیابی به قهرمانی لیبرتادورس، پای پالاسیو به جام باشگاههای جهان باز شد تا او در دیدار فینال این جام، گلزنی برابر میلان را تجربه کند. 44 بازی، 15 گل و 16 پاس گل در فصل 08-2007، 22 بازی، 9 گل و چهار پاس گل در فصل 09-2008 و 19 بازی، هفت گل و شش پاس گل در فصل 10-2009، کارنامه فصول بعدی این بازیکن را تشکیل میداد. جدایی پالاسیو از بوکاجونیورز، خیلی دیرتر از حد تصور اتفاق افتاد و پیشنهادات خوب مالی تیمهایی مثل چلسی، بارسلونا و لاتزیو، در نهایت به عقد قرارداد با این پسرک آرژانتینی منتهی نشد. در نتیجه، او در سال 2009، با قراردادی به ارزش 4.9 میلیون یورو، راهی جنوا شد؛ تیمی که رابطهای تاریخی با بوکاجونیورز دارد زیرا نخستین اهالی محله لابوکای بوینوس آیرس نیز اصالتی جنوایی داشتند. سه قهرمانی لیگ آرژانتین و ریکوپا و یک قهرمانی کوپا سودامریکانا و لیبرتادورس، از افتخارات مشترک بوکاجونیورز و پالاسیو در طول دوران همکاری بود. نخستین بازی او برای تیم جدیدش در هفته نخست سریآ برابر رم صورت گرفت. 37 بازی، هشت گل و هفت پاس گل در پایان نخستین فصل حضور این بازیکن در ایتالیا به ثبت رسید.
پالاسیو در دو فصل بعدی به ستاره جنوا تبدیل شد و به دلیل مدل موی خاص خود که سبک جدیدی از مدل موی «دم اسبی» محسوب میشد، لقب «اِل ترنزا» به معنی «بافتنی» را از هواداران تیمش دریافت کرد. پس از 29 بازی، 9 گل و 12 گل در فصل 11-2010، پالاسیو به بهترین گلزن فصل 12-2011 جنوا تبدیل شد و آمار 34 بازی، 21 گل و شش پاس گل را ثبت کرد. چهار بریس در فصل، گلزنی برابر لاتزیو و اینتر و در نهایت بقای سخت جنوا، تجربیات سومین فصل همکاری این بازیکن با باشگاه ایتالیایی بود.
در نقل و انتقالات تابستانی سال 2012، پس از اخراج گاسپرینی از اینتر، قرارداد 10.5 میلیون یورویی پالاسیو با این باشگاه نهایی شد تا بالاخره این بازیکن برای قهرمانی در بالاترین سطح اروپا بجنگد. اینتر که در حال بازسازی خود، پس از بحران پساموفقیتاش بود، پالاسیو را گزینه مناسبی برای تقویت خط حمله دانست. دیدار برابر هایدوک اشپلیت در مقدماتی لیگ اروپا، نخستین بازی این بازیکن برای افعیها بود. چهار گل پیاپی در هفتههای 10 تا 13، ثبت دو بریس، گلزنی در دو بازی رفت و برگشت برابر یوونتوس، درخشش در لیگ اروپا و چند مصدومیت در طول فصل، حاصل نخستین تجربه پالاسیو با اینتر بود که به آمار 39 بازی، 22 گل و هشت پاس گل منتهی شد. در یکی از مسابقات کوپا ایتالیای این فصل، پس از مصدومیت لوکا کاستلاتزی و پایان تعویضهای قانونی اینتر در بازی برابر هلاس ورونا، پالاسیو به مدت 15 دقیقه درون دروازه اینتر ایستاد و موفق به ثبت کلینشیت در تنها تجربه دروازهبانی خود شد. فصل 14-2013، بهترین فصل این بازیکن با پیراهن اینتر بود و او را به آماری مثل 39 بازی، 19 گل و هفت پاس گل رساند. ثبت تکگل پیروزیبخش دربی دلامادونینای هفته 17 این فصل، از گلهای مهم پالاسیو با پیراهن تیمش بود. او در فصول بعدی به آمارهای 41 بازی، 12 گل و 9 پاس گل در فصل 15-2014، 30 بازی، سه گل و چهار پاس گل در فصل 16-2015 و 20 بازی، دو گل و سه پاس گل در فصل 17-2016 رسید.
پالاسیو در سال 2017، پس از چندین فصل، اینتر را به مقصد بولونیا ترک کرد تا برخلاف پیشبینی خیلی از فوتبالدوستان، در سن 35 سالگی، بازیکن ثابت ترکیب این باشگاه شود. او که در نخستین فصل همکاری خود با این باشگاه، دروازه تیم سابقش یعنی اینتر را گشود، آمار 28 بازی، چهار گل و دو پاس گل را به ثبت رساند. او در فصول بعدی خود نیز آمارهای 31 بازی، سه گل و شش پاس گل در فصل 19-2018، 36 بازی، هشت گل و سه پاس گل در فصل 20-2019 و 37 بازی، پنج گل و شش پاس گل در فصل 21-2020 را به جای گذاشت. هتتریک برابر فیورنتینا در 39 سالگی و کار با مربیانی مثل روبرتو دونادونی، فلیپو اینزاگی و سینیشا میهایلوویچ، از تجربیات پالاسیو در بولونیا بود. او در سال 2021 راهی برشا شد تا در سریب، این باشگاه را همراهی کند. پالاسیو در فصلی که آمار 33 بازی، شش گل و چهار پاس گل را ثبت کرد، به همراه برشا راهی مرحله پلیآف صعود به سریآ شد اما موفق به بازگشت به بالاترین سطح نشد. او در سال 2022، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
این بازیکن که شرایط بازی برای اسپانیا را به واسطه پدر و پاسپورتش داشت، در نهایت تیم ملی آرژانتین را برگزید و در نخستین بازی ملی برابر مکزیک در سال 2005، به میدان رفت. درخشش در بوکاجونیورز باعث شد تا پالاسیو مسافر جام جهانی 2006 شده و در نخستین بازی کشورش برابر ساحل عاج، به میدان برود. نایب قهرمانی کوپا آمریکای 2007 با دو بازی، تجربه بعدی این بازیکن در رده ملی بود. پس از این تورنمنت بود که حضور او در مسابقات ملی، بسیار محدود شد تا او به اینتر ملحق شد و در سال 2013، بار دیگر ملیپوش شد. پالاسیو پس از حضوری فعال در مسابقات ملی این سال، مسافر جام جهانی 2014 برزیل شد. او در این تورنمنت، اغلب به صورت تعویضی به زمین بازی میآمد و جای ازکیل لاوتزی را در ترکیب پر میکرد. پالاسیو در این دوره جام جهانی، حضور در پنج بازی، از جمله دیدار فینال برابر آلمان را تجربه کرد؛ یکی از قابهای مهم او در دیدار فینال، از دست دادن یک موقعیت بسیار مهم برابر مانوئل نویر بود که در نهایت، منجر به پایان رویای قهرمانی جهان شد. پس از این فرصتسوزی، پالاسیو دیگر در رده ملی دیده نشد و به کارش در این رده با 27 بازی، سه گل و چهار پاس گل، پایان داد.
