طرفداری | کامبک، تلاقیِ شیرینترین و تلخترین احساسات فوتبال است؛ در یک سو، شکست ناگهان رنگ رؤیا به خود میگیرد و در سمتی دیگر، شوکِ از دستدادن، ضربان قلب را متوقف میکند و کاخ امیدها رو مقابل چشمانتان فرو میریزد.
بخش اول مطلب: اراده قهرمانِ یکدست، سایه فاشیسم و تراژدی ماراکانازو
بخش دوم مطلب: معجزه برن، ترمیم غرور یک ملت و رامشدن طوفان زرد
بخش سوم مطلب: اثر هنری بمبافکن و سوپرگلهای ویرانگر
بخش چهارم مطلب: انفجار معکوس دینامیت دانمارک و «ماتریکس» لیلیان تورام
جام جهانی 2002
در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۲، برزیل و انگلیس در یکی از حساسترین و جذابترین بازیهای جام جهانی 2002 در ورزشگاه شیزوکا ژاپن به مصاف هم رفتند. با توجه به ستارگان ترکیب دو تیم، بسیاری از اینکه چنین دیداری در مرحله یکچهارم نهایی برگزار میشود، افسوس میخوردند.
بازی با برتری نسبی سهشیرها آغاز شده بود. در دقیقه 23، پس از اشتباه لوسیو در کنترل توپ، مایکل اوون در موقعیت تکبهتک قرار گرفت و دروازه سلسائو را باز کرد. در دقیقه 2+45، در حالی که همه منتظر سوت پایان نیمه اول بودند، هنرنمایی رونالدینیو با یک توپربایی و حرکت انفجاری آغاز شد. او اشلی کول را با یک حرکت دیدنی محو کرد و ریوالدو را در سمت راست در یک موقعیت ایدئال قرار داد تا گل تساوی برزیل از راه برسد.
تنها پنج دقیقه از آغاز نیمه دوم گذشته بود که صحنهای ماندگار رقم خورد. رونالدینیو در دقیقه ۵۰ از روی یک ضربه ایستگاهی در فاصلهای نسبتاً دور، توپ را به شکلی غافلگیرکننده از بالای سر دیوید سیمن به تور دروازه چسباند. هرچند «شاعر فوتبال» در دقیقه ۵۷ به دلیل خطا روی دنی مورفی با کارت قرمز مستقیم از زمین اخراج شد، اما برزیل با وجود ۱۰ نفره شدن نیز برتری خود را حفظ کرد و در نهایت کامبک 2-1 را به ثبت رساند
سهشیرها تا مدتها به دلیل ناتوانی در باز کردن دروازه برزیل 10 نفره با انتقاد رسانههای کشورشان مواجه شدند و آن اشتباه دیوید سیمن برای همیشه در حافظه جمعی فوتبال ثبت شد. در سمت مقابل، سلسائو به پیشرویاش ادامه داد و پس از پیروزی برابر ترکیه و آلمان، برای پنجمین و آخرین بار بر بام فوتبال جهان ایستاد.
