Good Will Hunting داستان جوانی ۲۰ ساله بهنام ویل (با بازی مت دیمون) است که بهنحوی خودویرانگرانه سعی دارد نبوغ باورنکردنیاش در ریاضی را نادیده بگیرد و خودش را با کارهای پیشِپاافتاده و معمولی سرگرم کند. استاد برجستهی ریاضیات، پروفسور جرالد لامبو (با بازی استلان اسکارسگارد) از همکالجی قدیمیاش دکترِ روانشناس، شان مکگوایر (با بازی رابین ویلیامز) میخواهد تا ویل نابغه را سرِ عقل بیاورد...
ویل هانتینگ خوب از دیالوگهای فوقالعاده تأثیرگذاری بهره میبرد که برخلاف روال معمولِ اینطور فیلمها، هیچکدامشان از دهان شخصیت اصلی خارج نمیشوند! اغلبِ این دیالوگها را از زبان آقای ویلیامز میشنویم و یکی را هم از چاکی (با بازی بن افلک): «هر روز میام خونهت، سوارت میکنم و میریم بیرون، یه چیزی میخوریم، یه کم میخندیم، خودش کلی کیف داره... میدونی بهترین ساعتِ روز من کِییه؟ تقریباً همون ۱۰ ثانیهاییه که از سر خیابون، میپیچم تا برسم در خونهی تو، چون فکر میکنم شاید برسم اونجا، دَرو بزنم و تو اونجا نباشی. بدون خداحافظی، بدون قولوُقرار، تو فقط رفتی...»
رابین ویلیامز برای این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین نقش مکمل در سال ۱۹۹۷ شده است. هم چنین بن افلک و مت دیمون هم اسکار بهترین فیلمنامه را برای این فیلم بردهاند. گاس ون سنت هم در همان سال نامزد اسکار بهترین کارگردانی بوده است. فیلم جوایز متعددی برده است و در رده صد و ششمین فیلم محبوب سایت IMDB قرار دارد