کاروان ورزش کارگری به منظور حضور در بازهای ورزشی کمپانی ها شب گذشته عازم آتن پایتخت یونان شد.
به گزارش طرفداری، جواد رمضی رییس فدراسیون ورزش کارگری در آستانه پرواز به آتن در گفتگویی کوتاه گفت:
تفاوت زیادی بین بازیهای کمپانی ها با بازیهای جهانی ورزش کارگری وجود دارد، به این صورت که مسابقات جهانی ورزش کارگری خاص کارگران است و برای اعزام ورزشکاران کارگر به این چنین تورنمنت هایی حتما باید مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی برگزار شود تا بهترین ها شناسایی و عازم مسابقات جهانی شوند اما در مسابقات ورزشی جهانی شرکت ها چون فدراسیون در اعزام کارگران شرکت ها دخیل نیست، کارفرما و مدیران شرکت ها تصمیم می گیرند چه کسانی را عازم این مسابقات کنند. بنابراین امکان دارد ورزشکارانی به این مسابقات اعزام شوند که مدال آور و نخبه نباشد.
وی در پاسخ به این سوال که چرا مدیران کارخانه ها به این رویداد اعزام می شوند گفت:
برای تبادل دستاوردها این مهم صورت می گیرد چون مدیرانی از کمپانی های بزرگ به آتن می آیند و این فرصت خوبی است تا مدیران کارخانه های بزرگ ما هم از تجارب دیگر کمپانی های جهان بهره مند شوند.
اما یک نکته درباره بازیهای ورزشی کمپانی ها که بد نیست وزیر محترم کار در جریان قرار بگیرند.
بازیهای ورزشی کمپانی ها قرار است دهه اول آبان ماه در آتن پایتخت یونان برگزار شود و از کشورمان نیز تعدادی از شرکت ها برای حضور در این بازیها انتخاب شده و اعزام خواهند شد. جهت اطلاع از کم و کیف بازیهای شرکت ها، این بازیها همانگونه که از اسمش پیداست مختص کمپانی هاست و محدودیتی برای حضور و اعزام وجود ندارد و معمولا کمپانی های بزرگ دنیا تعداد زیادی از نیروهای خود را در قالب تیم های تفریحی ورزشی اعزام می کنند. به عبارتی فلسفه این بازیها متفاوت از بازیهای جهانی کارگران است که قرار بود در ایتالیا برگزار شود اما به دلیل کرونا لغو شد. از این جهت هدف برگزاری بازیهای کمپانی ها گردهمایی شرکت هایی از سراسر جهان هر دو سال یکبار است تا بیشتر تبادل فرهنگ و صنعت و دستاوردها و حتی نزدیکی و آشنایی مدیران این شرکت ها از طریق ورزش است و از آنجا که محدودیتی ندارد ممکن است در یک رشته ورزشی دو تیم از یک شرکت یا کمپانی به فینال برسند و حتی این امکان وجود دارد که در برخی مواد از رشته های ورزشی تعداد شرکت کننده ها به تعداد انگشتان یک دست هم نرسند. رقابت بر سر سکو و مدال در این جا و حتی بازیهای جهانی معنای رسمی ندارد چون هدف رقابت نیست بلکه هدف نهایی این گونه گردهمایی ها تو جه به نفس ورزش و سلامتی است.به طور مثال مسابقات فوتبال در دو وقت 20 دقیقه ای برگزار می شود و دو تیم می توانند با توافق یکدیگر زمان مسابقه را کم و زیاد کنند و داوران رسمی هم قضاوت نمی کنند و از خود تیم ها خواسته می شود داورانی برای مسابقه معرفی کنند چرا که منظور جنبه تفریحی و شور و نشاط آن است. همان اصلی که در قانون کار ایران هم آمده: ورزش به منظور صیانت از نیروی کاردر همه فضاهای کارگری باید جریان داشته باشد و اتفاقا قانون کار ایران در بعد توجه به سلامت نیروی کار و خانواده های ایشان یکی از قوانین خوب و مترقی به حساب می آید که اگر به درستی اجرا شود جامعه ای شاداب و با نشاط خواهیم داشت و بسیاری از معضلات روحی و روانی و جسمانی کارگران ناشی از آسیب های کاری از بین خواهد رفت. از این رو کارشناسان توصیه می کنند که اگر نیمی از هزینه درمان از طریق دولت به سمت ورزش های سلامت محور سرازیر شود اولا هزینه های درمان ده برابر کاهش خواهد یافت و ثانیا جامعه ای سالم و تندرست و شاداب خواهیم داشت. برگردیم به بازیهای ورزشی کمپانی ها (اشتباه نکنیم اینجا بازیهای ورزشی جهانی کارگران نیست)؛ گفته می شود انجمنی تحت عنوان انجمن کمپانی ها را یک ایرانی حدود 5 سال قبل به نام خود به ثبت رسانده و حتی زمانی که بحث تغییر و تحول در این انجمن مطرح شده صاحب انجمن تهدید کرده که به نام شخصی من ثبت شده و من این انجمن را به فدراسیون انجمن ها منتقل می کنم! تا جایی که ما اطلاع داریم هیچ انجمنی در هیچ جای دنیا به نام شخص به ثبت نمی رسد ولی از این موضوع عبور می کنیم. الان انجمن کمپانی ها در زیر مجموعه فدراسیون ورزش کارگری است و از این رو متولی انتخاب و اعزام شرکت های ایران هم همین انجمن است. فدراسیون کارگری برآمده از بطن اداره کل تربیت بدنی کارگران است که به گفته یکی از مسئولین ورزش وزارت کار، فدراسیون کارگری برای این تشکیل شد که در اعزام تیم ها و ورزشکاران کارگر به تورنمنت های کارگری به موانع اداری برخورد نکنند اما تمام اهداف و برنامه های آن باید حول محور سلامتی نیروی کار و توسعه و گسترش ورزش در بین کارگران باشد. بر اساس آنچه الان تعریف شده و تیم های ایرانی به آتن اعزام می شوند ارتباط چندانی بین ورزش کارگری و اعزام شرکت ها دیده نمی شود. گفته شده هزینه تیم های اعزامی را شرکت ها پرداخت می کنند و از این رو در انتخاب تیم ها و ورزشکاران ، وزارت کار نقش چندانی نداشته است. هرچقدر پول بدهی آش می خوری اینجا نمود پیدا کرده: هرکه پول بیشتری هزینه کند می توند به مسابقات کمپانی ها اعزام شود پس اصلا چه بهتر که نامی از ورزش کارگری به میان نیاید چون این ورزش کارفرمایی است تا کارگری. در ادوار گذشته نمونه های داشته ایم که مدیر یک شرکت به صورت خانوادگی همراه تیمش رفته و البته به نام کارگران! و این خلاف اهداف مصوب در قانون کار است. یک تناقضی نهفته در صحبت های رییس فدراسیون کارگری و اهداف بازیهای تفریحی کمپانی هاست. رمضی می گوید فدراسیون نقشی در انتخاب ها نداشته ولی این طرف قضیه فردا که کاروان از بازیهای کمپانی ها بازگردد یقینا از وزارت کار طلبکار می شوند که جوایز ما و تسهیلات قهرمانان چه شد و این با روح ورزش کارگری منافات دارد. همان طور که کارفرمایان با اختیار خود تیم انتخاب کرده اند امتیازاتش راهم خودشان ببرند و تسهیلاتش را هم خود کارفرمایان پرداخت کنند و البته وزیر کار در جریان باشد که مدالی در آنجا توزیع نمی شود و اگر هم یک یادبودی بدهند هیچ رسمیتی ندارد. این را گفتیم تا فردا گزارش ندهند که کاروان ایران چندین مدال گرفت. نمی دانیم که موضع خود وزارت کار در این مورد چیست و آیا وزیر جدید که با شعار شفاف سازی وارد عرصه وزارت کار شده همین دیدگاه گذشته را دنبال می کند یا اینکه هنوز فرصت رسیدگی به این موارد را پیدا نکرده اند اما خدمت وزیر یک نکته را یادآوری کنیم؛ ورزشکاران حاضر در جام کمپانی ها آماتور هستند و در سنین مختلف به صورت تفریحی شرکت می کنند. یعنی برد و باخت و معیار سکو رفتن و مدال دادن و گرفتن در آن، دارای یک تعریف مشخصی مثل مسابقات رسمی نیست. مثلا پیش از این ورزشکاری داشتیم که در شنا 11 مدال طلا گرفته است! بیشتر همان هدف شور و نشاط و تبادل فرهنگ ها در این میادین مطرح است و حضور تیم ها سمبلیک محسوب می شود. البته معمولا ورزشکاران ایرانی که به اینگونه میادین می روند چون اغلب حرفه ای ورزش کرده اند و در رشته های خود به عنوانی دست نیافته اند اینجا را جدی می گیرند و مدالی بدست می آورند و با همان مدال خود را قهرمان جهان می خوانند حال آنکه اصلا عنوان این مسابقات جهانی هم نیست. جهانی هم که باشد باز مدال و سکو و خط کشی خاصی ندارد و بیشتر جنبه تفریحی دارد. خواستیم به جناب عبدالملکی وزیر جوان رفاه و کار و تعاون عرض کنیم از نظر برگزار کنندگان و نهادها و سندیکاهای جهانی که این مسابقات را ترتیب می دهند همه شرکت کنندگان قهرمان هستند و به همگی یک مدال می دهند و کاش یک مکانیزمی تعریف شود تا ابتدا رقابتی بین کارگران و شرکت ها در داخل به وجود آید و از دل آنها بتوان شرکت های برتر با ورزشکاران کارگر را اعزام کرد. اگر فرصت شد فیلمی از مسابقات کمپانی های گذشته را تماشا کنید تا ببینید در اینگونه میادین از کودکان 8 و 10 ساله تا افراد مسن و بازنشسته و زن و مرد و حتی افراد معلول همه جور رده های سنی مختلف هستند و این همان هدفی است که قانون کار جمهوری اسلامی هم به آن اشاره کرده است اما حالا بیشتر برای کاروان ما گویا جنبه سرمایه داری و مدال آوری اش جدی تر شده است.