لیو بی (Liu Bei، ۱۶۱–۲۲۳ میلادی) از خاندان «لیو»، خاندان سلطنتی سلسلهٔ هان، بود و خود را از نسل لیو شِنگ، شاه ژونگشان، میدانست.
او در آغاز زندگی حاکم بزرگی نبود و از یک خانوادهٔ نسبتاً فقیر برخاست، اما بهتدریج پیروان و قدرت سیاسی به دست آورد.
پس از سالها درگیری میان جنگسالاران، او در منطقهٔ سیچوان و جنوبغرب چین قدرت گرفت و شهر **چِنگدو (Chengdu)** را مرکز حکومت خود قرار داد.
در سال ۲۲۱ میلادی، پس از سقوط هان شرقی، خود را **امپراتور هان** اعلام کرد و حکومتش در تاریخ به نام **شو هان (Shu Han)** شناخته میشود.
قلمرو اصلی او شامل **سیچوان، بخشهایی از چونگچینگ و مناطق اطراف** بود و در دورههایی بر بخشهایی از هانژونگ و جینگژو نیز نفوذ یا حکومت داشت.
لقب پس از مرگ او **امپراتور ژائولیه هان (Han Zhaolie)** بود؛ بنابراین گاهی او را «امپراتور ژائولیه» نیز مینامند.
از نظر حکومتداری، منابع او را بیشتر بهعنوان حاکمی معرفی میکنند که برای حفظ مشروعیت هان و ایجاد حکومت منظم تلاش کرد، اما حکومتش مانند تمام حکومتهای آن دوره با جنگ و بسیج نظامی همراه بود.
یکی از نقاط قوت حکومت او استفاده از افراد توانمند در ادارهٔ کشور بود؛ **ژوگه لیانگ** پس از مرگ او ادارهٔ حکومت را بهعنوان صدراعظم و نایبالسلطنهٔ پسرش بر عهده گرفت.