ارتین ارشامروحش شاد روحش شاد.این نظر منه.تو تاریخ ورزش مثل این دو نفر دیگه پیدا نمیشه که تلاش کردن به اوج شهرت و قهرمانی تو بالاترین سطح ورزشی تو دنیا رسیدن.بعدش همه اینا رو تا ته تهش خرج مردمشون کردن.تا تهش پایه مردم وایسادن از همه لحاظ.بابتشم خیلی خسلی تنها موندن و خیلیا هم پشتشونو خالی کردن بابته اینکه همیشه کنار مردم بودن.اما کم نیاوردن دست تنها هم باز کنار مردمشون موندن.اولین نفر که واسه من یکی بهترین و بزرگترین ورزشکار تاریخه اقا غلامرضا تختی.بعدش اقا محمد علی کلی.روحه هر دو شون شاد که اسم و رسمشون معرفت و جوون مردی بود.حرفایی که خیلیا فقط حرفشو زدن واسه مردم این دو تا عزیز تو عمل همه چیشونو واسه مردم گذاشتن و رفتن.تو دو تا فرهنگ جدا بزرگ شدن اما جفتشون نشون دادن میشه یکی تو ایران یکی تو امریکا باشه.تو دو تا رشته مختلف اما انقدر دلشون بزرگ باشه که تا همیشه لسمشونو و کاراشونو مردم از یاد نبرن.اینجور ادمی بودن و اینجور زندگی کردن بهترین شکله گذروندن عمر تو این دنیاست تا وقته رفتن.کاش بشه مثز اینا زندگی کرد مثل اینام از این دنیا رفت.
