طرفداری | مائوریسیو پوچتینو و تعدادی از بازیکنان تاتنهامِ بهیادماندنی او، از موسی دمبله به عنوان بهترین بازیکن آن نسل اسپرز یاد میکنند؛ بازیکنی که هرگز آنطور که باید دیده نشد و شاید قرار هم نبود دیده شود.
موسی دمبله روزی به یکی از نویسندگان بلژیکی گفته بود «فکر میکنم دیوانهام چون همزمان که موسیفی آفریقایی رو دوست دارم، آراندبی، رپ، راک، بیکلام و کلاسیک هم گوش میدهم.» مادرش بلژیکی و پدرش اهل مالی بود. این تفاوتها در زمین هم دیده میشد. وقتی به فولام پیوست، قرار بود به عنوان مهاجم به میدان برود. اما بعدها در همین فولام و سپس در وایت هارت لین، او را در میانه زمین دیدیم. مشخص نبود چه نوع هافبکی است. باکستوباکس؟ هافبک تهاجمی یا یک هافبک تدافعی ساده؟ مشخص نبود.
اما آنچه در زمین دیده شد، موسی دمبله را به عنوان یکی از برترین هافبکهای دو دهه اخیر لیگ برتر معرفی کرد. در سال 2017 بحثهایی درباره انتخاب بهترین هافبک فصل شکل گرفته بود. نظرات مختلفی وجود داشت، اما بسیاری از افراد روی یک موضوع اتفاق نظر داشتند: موسی دمبله نامزد مهمی برای انتخاب بهترین هافبکِ کامل است. تعدادی از همتیمیهای این هافبک بلژیکی او را تانک معرفی میکردند. تعدادی هم اصرار داشتند او یک «بالرین» است. ترکیبی عجیب از قدرت و ظرافت.
در یک ویدیوی حدوداً یک دقیقهای، بازیکنی را به یاد میآوریم که در عین سادگی، جادوگر بود. فوتبالیست «سادهای» که کارش را انجام داد و آرام از فوتبال کنار رفت. اما از حافظه جمعی ما؟ نه، اینطور به نظر نمیرسد.