طرفداری | شان دایچ در گفت‌وگویی مفصل و صریح با The Times به سراغ یکی از بحث‌های همیشگی فوتبال مدرن رفته است؛ اینکه چرا هواداران امروز بیش از هر زمان دیگری درباره تاکتیک، سیستم و تصمیم‌های مربیان بحث می‌کنند و چرا بعضی از آنها به این باور رسیده‌اند که حتی می‌توانند بیشتر از مربیان حرفه‌ای فوتبال بدانند.
دایچ در گفت‌وگو با The Times ابتدا به تغییر شکل بحث‌های فوتبالی میان هواداران پرداخت. به گفته او، در گذشته بیشتر صحبت‌ها به نتیجه مسابقه و خوب یا بد بودن بازیکنان محدود می‌شد، اما حالا هواداران به شکلی جدی وارد بحث‌های فنی و تاکتیکی شده‌اند.
دایچ گفت:
نکته شگفت‌انگیز این است که هواداران درک بهتری پیدا کرده‌اند؛ دیوانگی ماجرا این است که حالا تصور می‌کنند همه‌چیز را می‌دانند. دوستانم همیشه این کار را می‌کنند. من فقط به آنها می‌گویم ساکت شوید! یکی از دوستانم گچ‌کار است؛ چطور فکر می‌کند بیشتر از من می‌داند؟ نکته اینجاست که او فقط فکر نمی‌کند بیشتر می‌داند؛ واقعاً به آن باور دارد!»
از نگاه دایچ، گسترش آمار، برنامه‌های تحلیلی، شبکه‌های اجتماعی و محتوای تاکتیکی باعث شده هواداران اطلاعات بسیار بیشتری نسبت به گذشته داشته باشند، اما هم‌زمان فضایی ایجاد شده که تقریباً هر تصمیم یک مربی با جزئیات مورد تجزیه‌وتحلیل قرار می‌گیرد.
دایچ: از چه زمانی بردن دیگر مهم‌ترین چیز نیست؟
دایچ سپس به مسئله‌ای پرداخت که مدت‌هاست نسبت به آن موضع مشخصی دارد؛ اینکه در فوتبال مدرن صرفاً نتیجه گرفتن برای یک مربی کافی نیست و از او انتظار می‌رود تیمش با یک «سبک مشخص» نیز بازی کند.
او گفت بحث درباره فلسفه، هویت و سبک بازی حالا به یکی از اصلی‌ترین چالش‌های مربیان تبدیل شده است:
این مسائل حالا به‌شدت در فوتبال مورد بحث قرار می‌گیرند و این چالش مربی مدرن است؛ شما نماینده چه چیزی هستید؟ فدراسیون می‌خواهد تیم چه تصویری ارائه کند؟ زمانی در زندگی همه ما، بردن مهم‌ترین چیز بود. مطمئن نیستم هنوز هم همین‌طور باشد. چطور ممکن است بردن مهم‌ترین چیز در مسابقه‌ای نباشد که باید آن را ببرید؟
سرمربی انگلیسی اعتقاد دارد گاهی بحث درباره اینکه یک تیم «چگونه» می‌برد، بیش از حد پررنگ شده و حتی می‌تواند اصل رقابت را تحت‌الشعاع قرار دهد.
دایچ: مقابل آرژانتین باید مستقیم‌تر بازی می‌کردیم
دایچ در ادامه درباره تقابل انگلیس و آرژانتین در جام جهانی نیز صحبت کرد و معتقد بود در لحظاتی که انگلیس تحت فشار قرار گرفته بود، باید راهکار ساده‌تری انتخاب می‌کرد.
او گفت:
وقتی لازم بود این کار را انجام بدهیم، انجامش ندادیم.
به اعتقاد دایچ، انگلیس می‌توانست به جای اصرار بر ادامه همان روش، توپ را پشت مدافعان آرژانتین بفرستد و حریف را مجبور کند عقب‌تر بازی کند.
او توضیح داد:
خیلی راحت می‌شد گفت توپ را پشت سرشان بفرستید و فشار را از روی خودتان بردارید؛ اما این کار را نکردیم.
از دید دایچ، چنین تصمیمی به معنای کنار گذاشتن تاکتیک نیست؛ بلکه خود بخشی از تاکتیک و مدیریت شرایط مسابقه است.
بازگشت شماره ۹های کلاسیک؛ «همه دوباره مهاجم نوک می‌خواهند»
یکی دیگر از محورهای جالب صحبت‌های دایچ درباره روندهای تاکتیکی فوتبال بود. او معتقد است فوتبال دائماً در چرخه حرکت می‌کند و ایده‌هایی که زمانی قدیمی تلقی می‌شوند، بعد از چند سال دوباره بازمی‌گردند.
دایچ به‌خصوص از بازگشت مهاجمان نوک قدرتمند استقبال کرد و گفت:
مهاجمان نوک بزرگ بدون شک در حال بازگشت هستند.
او دلیل این اتفاق را افزایش استفاده تیم‌ها از بلوک‌های دفاعی فشرده می‌داند. از نظر دایچ وقتی فضای بازی محدود می‌شود، استفاده از یک مهاجم نوک که بتواند توپ را حفظ کند، مدافعان را درگیر کند و روی ارسال‌ها مؤثر باشد دوباره اهمیت زیادی پیدا می‌کند.
او گفت:
سه یا چهار سال پیش گفتم موج بعدی برای شماره ۹ها خواهد بود؛ حالا نگاه کنید، همه دوباره شماره ۹ می‌خواهند.
دایچ برای توصیف چرخه تغییر مدهای تاکتیکی فوتبال هم از تشبیه مخصوص خودش استفاده کرد:
فوتبال مثل مد شدن شلوار جین جذب و شلوار دمپاگشاد است؛ همه‌چیز دوباره برمی‌گردد.
او انتظار دارد مهاجمانی که علاوه بر گلزنی توانایی مشارکت در بازی و ارتباط با سایر بازیکنان را دارند، دوباره به یکی از مهم‌ترین اجزای تیم‌های بزرگ تبدیل شوند.
