طرفداری | مارولوس ماروین هاگلر (Marvelous Marvin Hagler) زاده 23 می 1954 در شهر نیوآرک ایالت نیوجرسی آمریکا است. او نخستین فرزند رابرت سیمز و آیدا مای هاگلر بود. یک مددکار اجتماعی، باعث و بانی ورود ماروین به دنیای بوکس بود؛ او با اهدای یک دستکش به ماروین، باعث شد تا این جوان اهل نیوآرک، رویای ورود به رینگ بوکس را در خود پرورش دهد. نیازهای مالی باعث شد تا او در 14 سالگی، تحصیل را برای کار در یک کارخانه اسباب‌بازی فروشی، ترک کند. پس از شورش‌های سال 1967 نیوآرک که به 11 میلیون دلار خسارت مالی منتهی شد، ماروین به همراه خانواده‌اش به بروکتون ایالت ماساچوست کوچ کرد تا زندگی آرامی را داشته باشد. دو سال زندگی در شورش نیوآرک باعث شده بود تا ماروین و خانواده‌اش، در حالی که مجبور به عبور سینه‌خیز از منزل بودند، خود را از گلوله‌هایی که از پنجره‌ها عبور می‌کرد، در امان نگه دارند. 

مارولوس ماروین هاگلر

پس از یک مبارزه خیابانی با دورنل ویگفال که با شکست ماروین و کشیده‌شدن ژاکتش توسط برنده همراه بود، هاگلر تصمیم گرفت تا به صورت جدی‌تری به بوکس فکر کند. او در ابتدا راهی باشگاه وینی وچیونه شد و سپس در باشگاه‌های دیگری همانند باشگاه برادران پت، تمرین کرد. او مجبور شد تا در 14 سالگی، برای ورود به بوکس آماتور، سن خود را دو سال بیشتر اعلام کند تا محدودیت ورود به این عرصه را نداشته باشد. پیروزی برابر بوکسورهای مطرح آماتور همانند تری دابز، لئون اسپینکس و آرون پریور، باعث شد تا او یکی از بوکسورهای برجسته اتحادیه ملی ورزشکاران آماتور شده و به قهرمانی ملی ایالات متحده دست یابد. ورود رسمی او به دنیای حرفه‌ای بوکس در سال 1973 رخ داد که نتیجه آن، پیروزی برابر تری رایان در ماساچوست بود. پس از 14 پیروزی برابر بوکسورهای مختلف، مبارزه با شوگر ری سیلز، دارنده مدال طلای المپیک، نخستین چالش مهم این بوکسور بود. در نخستین مبارزه با سیلز، ماروین با تصمیم داوران پیروز شد اما دومین مسابقه میان این دو بوکسور، نتیجه‌ای جز تساوی نداشت.

مارولوس ماروین هاگلر

پس از 25 پیروزی و یک تساوی، سرانجام ماروین با شکست روبه‌رو شد؛ او در مبارزه سال 1976 برابر بابی واتس، نخستین شکست خود را تجربه کرد. پس از پیروزی برابر مت داناوان، شکست دیگری در کارنامه هاگلر، این بار از بوکسور مطرحی چون ویلی مونرو به ثبت رسید. او برای انتقام از مونرو، به مدت یک سال تمرین کرد تا پس از چهار پیروزی، مونرو را در دوازدهمین راند دیدار مجدد در ماساچوست، ناک‌اوت کند. در سومین رویارویی مونرو و هاگلر، این ماروین بود که توانست تا با ناک‌اوت رقیب در راند دوم، عنوان قهرمانی میان‌وزن آمریکای شمالی را از آن خود کند. در ادامه، او با کوین فینیگان، بوکسور مطرح بریتانیایی روبه‌رو شد و پس از شکستن فک حریف در راند هفتم، پیروز مبارزه اعلام شد. در ادامه ماجراجویی‌ها، هاگلر توانست تا بار دیگر شوگر سیلز را شکست دهد و با آمار 46 پیروزی، یک تساوی و دو شکست، آماده رقابت برای عنوان قهرمانی WBA، انجمن WBC و The Ring، در نوامبر 1979 برابر ویتو آنتوفمو شود. در حالی که پس از 15 راند، همه تماشاگران منتظر برنده اعلام‌شدن ماروین توسط داوران شدند، تصمیم نهایی آن‌ها، اعلام تساوی بود. پس از رأی متضاد دو داور، داور سوم با اعلام تساوی باعث شد تا هاگلر، به شدت شوکه شود. در ادامه، او بار دیگر برای کسب عنوان وارد رینگ شد و این بار، حریفی چون آلان مینتر، انتظارش را می‌کشید. مینتر که اعتقاد داشت هیچ بوکسور سیاه‌پوستی، توانایی شکست‌دادنش را ندارد، در سومین راند توسط ماروین، ناک‌اوت شد تا عنوان قهرمانی میان‌وزن سه انجمن بوکس را به او واگذار کند. پس از پیروزی هاگلر، شورش زیادی در میان جمعیت صورت گرفت که به اسکورت پلیس منتهی شد. 

مارولوس ماروین هاگلر

او در شش مبارزه بعدی خود، توانست تا از عنوان قهرمانی خود حفاظت کرده و در این میان، انتقام تساوی را از آنتوفمو نیز بگیرد. پیروزی برابر ویلفورد اسچیپیون در سال 1983، یک عنوان قهرمانی در میان‌وزن IBF را نیز به عناوین این بوکسور اضافه کرد. او در پنج مبارزه بعدی خود نیز شکست‌ناپذیر بود و توانست تا مدعیانی چون روبرتو دوران، مصطفی همشو و جان موگابی را شکست دهد. مبارزه آوریل 1985 برابر توماس هرنز، توسط مطبوعات به «جنگ» تعبیر شده بود و ماروین برای حفظ عنوانش، می‌بایست در این جنگ پیروز می‌شد. هرنز در راند دوم، با وجود خون‌ریزی، هم‌چنان به مبارزه ادامه می‌داد. در راند سوم، سرعت مسابقه که به طرز وحشتناکی در دو راند نخست، بالا بود، کاهش یافت. با این وجود، ضربه اورهند هاگلر باعث شد تا هرنز در آغوش داور افتاده و پس از هشت دقیقه، ناک‌اوت شود. پس از 62 پیروزی و هفت سال حفظ عنوان قهرمانی، شوگر ری لئونارد در آوریل 1987، انتظار رویارویی با ماروین را می‌کشید. در حالی که دو راند نخست این مبارزه که در سیزرز پالاس نوادا برگزار می‌شد، به سود لئونارد پیش رفته بود، در راند سوم، هاگلر به فرم خوبش بازگشت و توانست تا با ضربه آپرکات راستش، زانوی حریف را خم کند. در راندهای بعد، خستگی لئونارد، بیش از هاگلر احساس می‌شد و به نظر، برد دیگری در کارنامه این بوکسور اهل نیوجرسی ثبت می‌شد. پس از مبارزه پایاپای در راند آخر یعنی دوازدهم بود که هاگلر با دست چپ خود، لئونارد را به گوشه‌ای پرتاب کرد و مبارزه به پایان خود رسید. پس از پایان راند، لئونارد به رقیبش گفت که او در این مبارزه شکست خورده است اما رأی‌گیری جداگانه داوران، چیز دیگری را نشان می‌داد. در اختلاف نظری جدی میان تماشاگران، مطبوعات و ناظران بازی، شوگر ری لئونارد توسط داوران پیروز اعلام شد تا عنوان قهرمانی، پس از سال‌ها از هاگلر گرفته شود. پس از این مبارزه بود که ماروین، از دنیای بوکس خداحافظی کرد و دیگر در رینگ دیده نشد.

مارولوس ماروین هاگلر

او پس از پایان دوره ورزشی خود، با بازی در یکی از اپیزودهای سریال «پینکی بروستر»، به دنیای تصویر معرفی شد. او در ادامه، نقش خودش را در یکی از اپیزودهای سریال «227» ایفا کرد و سپس با کاراکتر یک تفنگدار دریایی ایالات متحده آمریکا در دو سری از فیلم‌های «ایندیو»، برای خود در هنر هفتم نیز نامی دست و پا کرد. فیلم‌های بعدی او در سینما، «آن سوی شب‌های قرمز» و «سلاح مجازی» بود. او در فیلم سینمایی «سلاح مجازی»، با ترنس هیل، اسطوره فیلم‌های ایتالیایی، هم‌بازی شد. همکاری با بازی «فایت نایت: راند سوم»، از دیگر تجربیات ماروین در دنیای سرگرمی بود. او در شروع کار خود در بوکس حرفه‌ای، لقب «مارولوس» به معنی «شگفت‌انگیز» را برای خودش انتخاب کرد و پس از آن که گزارشگران از به کار گیری آن امتنا کردند، با ثبت آن به عنوان پیشوند نامش در شناسنامه، تمامی مجریان و گزارشگران را مجبور به استفاده از آن کرد. ماروین از بهترین بوکسورهای میان‌وزن بود که به عنوان یکی از چهار پادشاه بوکس جهان در زمان خود، شناخته می‌شد. او در 13 مارس 2021، در سن 66 سالگی، دار فانی را وداع گفت. به دلیل تنفر هاگلر از مراسم تشییع جنازه، پس از مرگش، این عمل توسط خانواده‌اش، صورت نگرفت.

مارولوس ماروین هاگلر

از سری خاطرات ورزشی