طرفداری | دیوید نعلبندیان (David Nalbandian) زاده یک ژانویه 1982 در شهر اونکیوی آرژانتین است. پدربزرگ دیوید یعنی کوورک نعلبندیان در ارمنستان متولد شد و پدرش را که یک نظامی بود در جبهه جنگ و مادرش را در زمان نوزادی از دست داده بود. کوورک در روزهای آشفتگی و جنگی ارمنستان با روسیه و عثمانی، مجبور به مهاجرت شد و به صورت قاچاقی، در ابتدا به فرانسه و سپس به آرژانتین وارد شد. به لطف همین پدربزرگ ارمنی بود که دیوید با تنیس آشنا شد زیرا کوورک در حیاط خانه، یک زمین تنیس با سیمان ساخت که به محلی برای بازی دیوید و برادرش تبدیل شد. دیوید با بازی برابر برادرانش، تنیس را بیش از پیش آموخت و برای ورود به این ورزش هدفگذاری کرد. از 12 سالگی بود که دیوید در سطح بالاتری به تنیس پرداخت و توانست تا یکی از استعدادهای رده سنی خود در این ورزش شود.
او در دوران نوجوانی، سابقه اخراج از مسابقات رده نوجوانان ویمبلدون را به دلیل دیر رسیدن به بازی داشت اما پشتکارش باعث شد تا به مرور با دیسیپلین لازم برای تنیس، بیشتر آشنا شود. در سال 1998، دیوید به تورنمنت اوپن آمریکا در سطح نوجوانان اعزام شد و پس از رسیدن به فینال، قهرمان سالهای آینده تنیس جهان یعنی راجر فدرر را برای نخستین بار شکست داد. پس از آن در سال 1999، او به نیمه نهایی مسابقات آزاد فرانسه رسید و مغلوب گیرمو کوریا شد. یکی از تنیسورهای مطرح آرژانتینی به نام گیلرمو ویاس، استعداد نعلبندیان را دید و به آکادمی خود برد تا این تنیسور را برای چالشهای سخت پیشرو، آمادهتر کند. نعلبندیان در سال 2000 با بازی برابر جیم پیک به دنیای تنیس حرفهای وارد شد و ماجراجویی خود را در این سطح، آغاز کرد. او در سال 2001 به دو گرند اسلم اوپن فرانسه و آمریکا رفت و بهترین نتیجه خود را با حذف از سومین راند اوپن آمریکا گرفت.
در سال 2002، این تنیسور ارمنی-آرژانتینی به پدیده ویمبلدون تبدیل شد زیرا توانست به نایب قهرمانی آن دست یابد. نعلبندیان پیش از این تجربه بازی در زمین چمن را نداشت اما در همان نخستین تجربه نشان داد که بدون تجربه بازی در آن نیز میتواند موفق ظاهر شود. او که در سایر گرند اسلمهای سال نتایج خاصی را نگرفته بود، در مرحله مقدماتی ویمبلدون 2002، دیوید سانچز از اسپانیا، پل هنری متیو از فرانسه، جورج بستل از سوئیس و وین آرتورز از استرالیا را شکست داد. در ادامه، دیوید از پس رقبایی چون نیکولاس لاپنتی اکوادوری و ژاویر مالیسه بلژیکی نیز برآمد تا فینالیست این دوره شود. شکست 0-3 از لیتون هویت استرالیایی باعث شد تا نعلبندیان در یکقدمی قهرمانی، از آن باز بماند. بهترین نتایج نعلبندیان در دو سال بعدی، صعود به مرحله نیمه نهایی اوپن آمریکای 2003 و اوپن فرانسه 2004 بود. گاستون گائودیو از آرژانتین و اندی رودیک از آمریکا، رقبایی بودند که در این دو فصل، جلوی فینالیستشدن این تنیسور ارمنیالاصل را گرفتند.
در سال 2005، برگزارکنندگان جام مسترزکاپ در شانگهای، پس از عدم حضور تنیسورهایی چون لیتون هویت به دلیل پدر شدن، اندی رادیک به دلیل کمردرد و مارات سافین به دلیل عمل جراحی، دیوید نعلبندیانی را به مسابقات دعوت کرده بودند که در یک سفر تفریحی بود. دیوید به سرعت خود را آماده مسابقات کرد و پس از رتبه دوم ردگروپ، پس از راجر فدرر، به مرحله نیمه نهایی این تورنمنت صعود کرد. او با پیروزی 0-2 برابر داویدنکوی روس، دوباره برابر فدرری قرار گرفت که در مرحله گروهی برابرش شکست خورده بود. در حالی که فدرر دو ست نخست را پیروز شده بود، نعلبندیان که در رده جوانان این تنیسور مطرح را شکست داده و در مرحله گروهی نیز پس از شکست، منتظر فرصتی برای انتقام بود، با نتایج 2-6، 1-6 و 6-7 در سه ست بعدی، کامبکی بهیادماندنی را تجربه کرد و به قهرمانی مسترزکاپ رسید. این مهم نعلبندیان را به نخستین تنیسوری تبدیل کرد که بدون سابقه قهرمانی گرند اسلم، قهرمان این مسابقات میشود. در گرند اسلمهای همین سال، دیوید تا مرحله یکچهارم نهایی سه گرند اسلم پیشروی کرد. او در ویمبلدون این سال، کامبک دیگری را برابر تنیسور مطرح دیگری چون اندی ماری تجربه کرده بود و به نخستین تنیسوری تبدیل شد که بازی 2-0 باخته برابر ماری را جبران میکند.
در سال 2006، این تنیسور به نیمه نهایی گرند اسلمهای اوپن استرالیا و فرانسه رسید اما شکست از تنیسورهایی چون مارکوس باغداتیس از قبرس و رافائل نادال اسپانیایی، او را از رسیدن به فینال محروم کرد. اگرچه سال 2007 با خروج نعلبندیان از 20 رنک نخست تنیس جهان به دلیل مصدومیتاش آغاز شد اما او در ادامه با قهرمانیهای بهیادماندنی خود در مسترزهای مادرید و پاریس، دوباره جایگاه سابقش را بازیافت. دیوید برای قهرمانی مسترز مادرید، خوانهای سختی را گذراند؛ او در ابتدا پس از پیروزی در سه مسابقه، از جمله برابر خوان مارتین دل پوترو، به مرحله یکچهارم نهایی صعود کرد. در ادامه، پیروزیهای 0-2 او برابر رافائل نادال و نواک جوکوویچ در مراحل یکچهارم و نیمه نهایی، او را با شگفتیسازیاش با رنک 25 برابر رنکهای شماره دو و سه، تاریخساز کرد. در ادامه غولکشی مادرید، نعلبندیان در فینال، پس از شکست ست اول برابر راجر فدرر (رنک یک)، بار دیگر در برابر این غول سوئیسی کامبک زد تا مسترز مادرید را به دراماتیکترین شکل ممکن فتح کند. این قهرمانی به دلیل پیروزی نعلبندیان برابر سه رنک اول تنیس جهان، بسیار مورد توجه رسانهها و تنیسدوستان قرار گرفت. او در ادامه با پیروزی برابر دیگر بزرگان تنیس همچون دیوید فرر (یکچهارم نهایی)، ریچارد گاسکت (نیمه نهایی) و رافائل نادال (فینال)، مسترز پاریس را نیز فتح کرد.
نعلبندیان که تا سال 2013 در تنیس حرفهای فعال بود، دیگر از چهارمین راند گرند اسلمهای مختلف عبور نکرد. یکی از قابل اشارهترین اتفاقات این دوره برای این تنیسور، لگدش به یک دیوار چوبی در مقابل داور بود که منجر به خونریزی این داور شد؛ این اتفاق در فینال مسابقات قهرمانی آئگون باشگاه کویین انگلستان رخ داد که پخش زنده نیز داشت. از همین رو بود که ویدیوی مرتبط به آن در شبکههای اجتماعی دست به دست شد و دیوید را به حواشی مخربی کشاند. از دست دادن جوایز و امتیازات رتبهبندی در کنار جریمه نقدی، از عوارض این اتفاق برای این تنیسور بود. پس از انجام جراحی شانه در سال 2013 که این تنیسور را از مسابقات متعددی دور کرد، نعلبندیان تصمیم گرفت تا بازنشستگی خود از دنیای تنیس را رسمی کند. او در طول فعالیت ورزشی خود، دو دوره المپیک در سالهای 2008 و 2012 را حضور داشت اما به مراحلی بالاتر از راند سوم نرسید. او در دیویس کاپ نیز فراتر از حضور در شش نیمه نهایی و سه فینال، عمل نکرد. از دیگر افتخارات نعلبندیان، هفت قهرمانی تور 250 و یک قهرمانی تور 500 در انجمن تنیسورهای حرفهای بود.
نعلبندیان یک بازیکن همهفنحریف با ضربات بسیار تمیز و دقیق بود. نقطه قوت اصلی او بکهند دودستی فوقالعاده، بازگشتهای کمنظیر، جایگیری هوشمندانه، سرعت بالا و توانایی بازی مؤثر کنار تور بود. او به صورت ویژه در بازگردانی سرویس، یکی از بهترینهای نسل خود محسوب میشد و با ضربات زاویهدار و عمیق، حریفان را تحت فشار میگذاشت. در آغاز دوران حرفهای، از او بهعنوان یکی از بزرگترین استعدادهای تنیس و رقیب اصلی فدرر یاد میشد، اما مصدومیتها، نوسان در عملکرد و مشکلات بدنی همچون ناراحتیهای مزمن معده باعث شدند تا این تنیسور، هرگز به تمام ظرفیتش نرسد. او یکی از تنیسورهایی است که بارها به یکقدمی موفقیت در گرند اسلمها رسید اما قهرمانی آن را به دست نیاورد. نعلبندیان که علاقه زیادی به آدرنالین ورزشهایی مثل رالی داشت، پس از بازنشستگی، علاقه به رانندگی سرعتی را جدیتر دنبال کرد تا با تشکیل تیم با راننده رالی به نام مارکوس لیگاتو، در مسابقات رالی آرژانتین شرکت کند.
از سری خاطرات ورزشی
- ایران بارکلی، «تیغ» بوکس حرفهای؛ از کامبک شگفتانه لاس وگاس هیلتون تا پایان با شش شکست متوالی
- جکسون ریچاردسون، هندبالیست دردلاکی نسل برنزی فرانسه؛ از رئونیون تا پرچمداری فرانسه در المپیک
- دواین شینتزیوس، «مو خرچنگی» NBA؛ از تلاش برای جلوگیری از کوتاهی مو تا درخشش در مسابقات دانشگاهی
- آرشیو مطالب مرتبط