طرفداری | کریستین کیوو حتی پیش از آن که جمله به پایان برسد، از شنیدن این عبارت خاص برآشفته شد. عبارت Scontri diretti به معنای «نبرد مستقیم» است؛ اصطلاحی ایتالیایی که در فوتبال برای اشاره به دیدارهای مهم میان تیمهایی به کار میرود که انتظار میرود در جدول در فاصله نزدیکی از یکدیگر قرار بگیرند؛ چیزی شبیه به مفهوم «شش امتیازیها» در فوتبال انگلیس.
اینترِ کیوو فصل گذشته که نخستین فصل حضور او بهعنوان سرمربی این تیم بود، با ۱۱ امتیاز اختلاف در صدر سریآ به کار خود پایان داد؛ با این حال، در طول فصل به دلیل حذف زودهنگام از لیگ قهرمانان اروپا و همچنین عملکرد نهچندان خوب در برخی از «نبردهای مستقیم» مورد انتقاد قرار گرفت. اینتر در ۶ بازی مقابل ناپولی، میلان و یوونتوس، ۴ بار شکست خورد. تنها پیروزی آنها مقابل این سه تیم، برابر یوونتوس در خانه رقم خورد؛ دیداری که در آن الساندرو باستونی با فریب داور باعث اخراج پیر کالولو شد.
اما آیا رسانهها اهمیت این دیدارها را بیش از حد جلوه داده بودند؟ هیچکس تردیدی نداشت که این مسابقات از اهمیت بالایی برخوردار بودند. ناپولی در آن مقطع مدافع عنوان قهرمانی بود، اینتر ورزشگاه سنسیرو، یکی از نمادینترین ورزشگاههای فوتبال جهان، را با میلان به صورت مشترک در اختیار دارد و رقابت این تیم با یوونتوس نیز آنقدر ریشهدار است که لقب «دربی ایتالیا» را به خود گرفته است.
با این حال، از میان این تیمها، تنها ناپولی واقعاً اینتر را در مسیر قهرمانی تحت فشار قرار داد، آن هم نه چندان شدید. میلان و یوونتوس فصل گذشته به ترتیب در رتبههای پنجم و ششم قرار گرفتند. اینتر در هر دو دیدار رفتوبرگشت مقابل رم و کومو، تیمهایی که سوم و چهارم شدند، به پیروزی رسید. کافی است بگوییم که کیوو این جزئیات را فراموش نکرده است.
وقتی یکی از خبرنگاران در نشست خبری پیش از دیدار خانگی شنبه مقابل ناپولی این موضوع را مطرح کرد، کیوو حرف او را قطع کرد و گفت:
آه، دلم برای این یکی تنگ شده بود! نبرد مستقیم چیست؟ کدام بازیها را میگویید؟ مسابقات مقابل تیمهایی که در جمع چهار تیم نخست قرار میگیرند؟ یا بازیهایی که صرفاً به سنت و تاریخ مربوط میشوند؟ میلان و یووه فصل گذشته را کجا باید قرار دهیم؟ آنها با فاصله زیادی پایینتر از ما قرار گرفتند. آیا آنها «رقیب مستقیم» محسوب میشوند؟
او بعداً تأکید کرد که قصد کنایه زدن به هیچ باشگاهی را نداشته و شخصاً هر مسابقهای را یک نبرد مستقیم میداند، حتی اگر حریف تیم قعرنشین جدول باشد. با این حال، زمان مناسبی بود تا بار دیگر به کاهش جایگاه یوونتوس و میلان در فصل اخیر اشاره شود؛ دو تیمی که یکشنبه شب در تورین به مصاف یکدیگر رفتند.
فصلها در اوایل سپتامبر تعیین تکلیف نمیشوند، اما این چهار تیم در همین ابتدای فصل با آزمونهای جالبی برای سنجش میزان پیشرفت خود مواجه شدند. روزنامه «کوریره دلو اسپورت» دیدار اینتر و ناپولی را در صفحه نخست خود «کلاسیکوی جدید» نامید؛ رقابتی که طی دهه ۲۰۲۰، همزمان با افزایش سلطه این دو باشگاه بر سریآ، جذابیت بیشتری پیدا کرده است. این دو تیم در ۶ فصل اخیر، ۵ قهرمانی اسکودتو را میان خود تقسیم کردهاند و حتی در همین دهه یک سرمربی مشترک نیز داشتهاند: آنتونیو کونته.
اکنون ناپولی تحت هدایت ماسیمیلیانو الگری قرار دارد؛ سرمربی سابق میلان و یوونتوس که پس از نمایش تاکتیکی کمرمق تیمش در شکست خانگی مقابل کومو، از سوی برخی بهعنوان یک مربی متعلق به گذشته توصیف شده بود، اما تیمش در سن سیرو 2-0 از اینتر پیش افتاد. نیمه نخست بدون گل به پایان رسید، اما بدون اتفاق نبود. تنها ۶ دقیقه از آغاز مسابقه گذشته بود که هر دو دروازهبان مجبور شدند با واکنشهایی تماشایی مانع گلزنی حریف شوند. فدریکو دیمارکو نیز پیش از پایان نیمه نخست برای اینتر به تیر دروازه زد. اما پس از آغاز نیمه دوم بود که یک غوغای دیدنی شکل گرفت. اینتر برای اعلام پنالتی به دلیل برخورد توپ با دست اعتراض کرد، اما در سوی دیگر میدان، متئو پولیتانو گل نخست را برای ناپولی به ثمر رساند؛ او در تلاش دوم خود توپ را وارد دروازه کرد تا اشتباه و دستپاچگی مدافعان اینتر را مجازات کند. راسموس هویلون در دقیقه ۵۳ اختلاف را به دو گل رساند و ناپولی را ۲-۰ پیش انداخت. لائوتارو مارتینز تنها سه دقیقه بعد یکی از گلها را برای اینتر جبران کرد.
یک دیوانگی نفسگیر و پرشور. اینتر با سرسختی یک قهرمان بازی میکرد و ناپولی نیز به جای عقبنشینی و حفاظت از برتریاش، کوین دیبروینه و دیوید نرس را به زمین فرستاد تا برای گل سوم تلاش کنند. مارکوس تورام توپ را به تیر دروازه کوبید و سپس در دقیقه ۸۲ گل تساوی را برای اینتر به ثمر رساند. این گل ضربهای سنگین به الگری بود؛ سرمربی ناپولی که تا دقیقه ۸۰ در برابر غریزه محتاطانه خود مقاومت کرده بود و سرانجام بنوا بادیاشیل را بهعنوان سومین مدافع میانی وارد زمین کرد.
اما باز هم این پایان ماجرا نبود. ناپولی دو موقعیت طلایی دیگر برای پیروزی را از دست داد. نرس پس از پاس در عمق دیبروینه، تصمیمهای اشتباهی گرفت و نتوانست از موقعیت خود استفاده کند. فرانک آنگیسا نیز در حالی که تنها چند متر با دروازه فاصله داشت، یک موقعیت بسیار آسان را از دست داد.
سپس، در حالی که دقیقه ۹۰ سپری شده بود، کرتیس جونز، خرید جدید اینتر، توپ را به محوطه جریمه فرستاد. این بازیکن انگلیسی که پس از انتقال از لیورپول، نخستین حضور خانگی خود را بهعنوان بازیکن تعویضی تجربه میکرد، توپ را روی دروازه فرستاد. پس از یک کشمکش در محوطه، توپ مقابل لائوتارو قرار گرفت و او با ضربهای سریع آن را وارد دروازه کرد. مهاجم آرژانتینی سپس از مانعی که هواداران را از زمین جدا میکرد بالا رفت تا شادی گل خود را مقابل هواداران انجام دهد. اینتر در این «نبرد مستقیم»با نتیجه ۳-۲ پیروز شد.
دیدار یکشنبه شب اما به همان اندازه سرگرمکننده نبود. در این فصل از سریآ تاکنون حتی یک تساوی بدون گل هم رقم نخورده بود، اما پس از گذشت بیش از یک ساعت از مسابقه در ورزشگاه آلیانز، به نظر میرسید یوونتوس و میلان نخستین تیمهایی باشند که چنین نتیجهای را رقم میزنند. چهار مورد از پنج تقابل اخیر این دو تیم در سریآ با تساوی بدون گل به پایان رسیده بود و با وجود تمام صحبتها درباره آغاز فصل و فصل جدید برای هر دو تیم، این مسابقه نیز بسیار شبیه همان دیدارهای قبلی به نظر میرسید.
این مسابقه برای هواداران هر دو تیم، پس از شروع فصل با دو پیروزی، یک واقعیت تلخ بود. یوونتوس و میلان در تابستان هر کدام بیش از ۱۶۰ میلیون یورو برای خرید بازیکن هزینه کردند، اما تعداد کمی از خریدهای جدیدشان توانستند درخشان ظاهر شوند. راندل کولو موانی و گونسالو راموس، دو مهاجمی که با هزینهای هنگفت از فهرست بازیکنان مازاد پاریسنژرمن جذب شدند، در ترکیب اصلی دو تیم قرار گرفتند، اما روی هم فقط یک شوت زدند که آن هم در چارچوب نبود.
یوونتوس دستکم بازیکنانی پرتلاش و دونده مانند فرانسیسکو کونسیسائو، نیکو گونزالس و کریم آلایبگوویچ در اختیار داشت. کونسیسائو در همان دقایق ابتدایی مایک منیان را به واکنش وادار کرد و بعدتر نیز یک بار تیر دروازه را به لرزه درآورد. در سوی مقابل، روبن آموریم، سرمربی میلان، دو تن از بهترین مهرههای هجومی تیمش در هفتههای ابتدایی فصل را نیمکتنشین کرد. دیگو مورِیرا، خرید ۵۰ میلیون یورویی، برای نخستین بار در ترکیب اصلی قرار گرفت و ساموئل چوکوئزه را در پست وینگبک راست نیمکتنشین کرد. همچنین آدریان رابیو در کنار الکسیس سالماکرز پشت سر خط حمله قرار گرفت و آلفاجو سیسه از ترکیب اصلی خارج شد.
میلان تقریباً هیچ تهدیدی روی دروازه یوونتوس ایجاد نکرد. xG این تیم در پایان مسابقه تنها ۰.09 بود. تقریباً نیمی از این عدد به شوت سیسه بازمیگشت؛ ضربهای که چوکوئزه آن را برای او مهیا کرد، پس از آنکه هر دو بازیکن در نیمه دوم بهعنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شدند. با این حال، این شوت به شکلی باورنکردنی وارد دروازه شد.
این گل گواهی بر جسارت و دقت سیسه، مهاجم نوجوان میلان، بود. او از مقابل مانوئل لوکاتلی عبور کرد و با عبور توپ از بین پاهای پیر کالولو، آن را از زاویهای نهچندان مناسب به گوشه دروازه فرستاد. این دومین گل او در سه بازی اخیر بود؛ بازیکنی که فصل گذشته به صورت قرضی در کاتانزارو در سری بی بازی میکرد و حالا به یکی از پدیدههای نوظهور میلان تبدیل شده است.
میلان در آستانه یک پیروزی غافلگیرکننده و شاید ناعادلانه قرار داشت، اما یوونتوس تمام توان خود را با ورود بازیکنان نیمکت به میدان گذاشت. در نهایت منجی یوونتوس، نیک ولتماده خرید جدید تیم نبود بلکه فدریکو گاتی، مدافع میانی تیم با تغییر نقشش به مهاجم نوک روی ارسال تئون کوپماینرس اثر گذاشت و با گلزنی خود یوونتوس را از شکست نجات داد تا بازی با تساوی ۱-۱ به پایان برسد.
این نخستین بار نیست که گاتی یوونتوس را از یک موقعیت دشوار نجات میدهد. او پس از به ثمر رساندن گل تساوی در دقیقه ۹۳ مقابل رم در ماه مارس، گفته بود که در دوران جوانی در خط میانی بازی میکرده است. او آن زمان با شوخی گفته بود اگر اجازه داشته باشد در خط حمله بازی کند، میتواند «هر فصل ۱۵ تا ۲۰ گل» به ثمر برساند. با این حال، یوونتوس در تابستان تلاش کرد او را به فروش برساند؛ تلاشی که به نتیجه نرسید.
گاتی در پاسخ به خبرنگاری که از اینکه او بار دیگر به قهرمان گلزن تیم تبدیل شده بود ابراز تعجب کرد، گفت: «متأسفم که تعجب کردهاید. گذشته من نشان میدهد که من همین بازیکن هستم. نیرویی درون من وجود دارد که هرگز نمیمیرد.»
او حق داشت منتقدانش را به چالش بکشد. با این حال، تضاد جالبی میان تصویر بالا رفتن متزلزل او از روی تابلوهای تبلیغاتی با کمک یکی از مأموران ورزشگاه و تصویر لائوتارو که تنها یک شب پیش از آن در سنسیرو با قدرت از روی موانع بالا رفته بود، وجود داشت.
فصل هنوز عملاً آغاز نشده و نراتزوری نیز در این آخر هفته نقاط ضعف قابلتوجهی از خود نشان داد. اما این دو نبرد مستقیم ابتدایی - اگر اجازه داشته باشیم چنین نامی روی آنها بگذاریم، - بار دیگر این تصور را تقویت کردند که یوونتوس و میلان هنوز راه زیادی در پیش دارند تا بتوانند رؤیای رقابت برای قهرمانی را در سر بپرورانند.
ترجمه یادداشت «نیکی باندینی» از وبسایت «گاردین»