طرفداری | در روزهایی که بخش قابل توجهی از اخبار فوتبال ایران به رقم قرارداد امیر قلعهنویی و دستمزد اعضای کادر فنی تیم ملی اختصاص پیدا کرده، اتفاق مهمتری در ناگویا در حال رقم خوردن است؛ جایی که تیم امید ایران نخستین قدم خود در بازیهای آسیایی را محکم برداشت و با وجود در اختیار نداشتن تمام نفرات، برابر امارات به یک پیروزی سهگله رسید.
شروع امیدوارکننده شاگردان حسین عبدی در برابر تیمی که از بازیکنان چندملیتی بهره میبرد، بار دیگر یک بحث قدیمی اما جدی را مقابل فوتبال ایران قرار داده است؛ جوانگرایی در تیم ملی و استفاده از نسل تازه فوتبال ایران.
قلعهنویی و یک انتظار مهم
قرارداد امیر قلعهنویی با تیم ملی تمدید شده و او حالا این فرصت را دارد که نخستین مربی تاریخ فوتبال ایران باشد که در سه دوره جام ملتهای آسیا روی نیمکت تیم ملی حضور پیدا میکند. طبیعتاً قهرمانی در جام ملتها یکی از مهمترین انتظارات از تیم ملی است، اما در کنار نتیجهگیری، یک مطالبه جدی دیگر هم وجود دارد؛ تغییر تدریجی نسل تیم ملی و میدان دادن به بازیکنان جوان.
تیم ملی ایران در جام جهانی آمریکا با یکی از مسنترین تیمهای حاضر در این رقابتها شرکت کرد و در نهایت نیز دستاوردی که انتظار میرفت به دست نیامد. حالا که مسیر تازهای پیش روی تیم ملی قرار گرفته، ادامه همان روند قبلی نمیتواند تنها گزینه موجود باشد.
دیگر بهانهای برای جوانگرایی نیست
سالهاست یکی از بحثهای تکراری فوتبال ایران، کمبود بازیکنان جوان باکیفیت است؛ اما اتفاقات این روزها تصویر دیگری ارائه میکند.
هم فهرست تیم امید ایران و هم عملکرد تعدادی از بازیکنان جوان در لیگ برتر نشان میدهد که فوتبال ایران از نظر استعداد با کمبود جدی مواجه نیست. بازیکنانی در ردههای سنی پایینتر حضور دارند که همین حالا هم میتوانند در سطح تیم ملی بزرگسالان مورد ارزیابی قرار بگیرند.
بنابراین مسئله دیگر پیدا کردن جوان نیست؛ مسئله، اعتماد کردن به جوانها و باز کردن مسیر حضور آنها در تیم ملی است.
یک نسل تازه پشت درهای تیم ملی
فقط کافی است فهرست حسین عبدی را با بازیکنان جوان و تأثیرگذار لیگ برتر کنار هم قرار دهیم. تقریباً در هر خط، گزینههایی وجود دارند که میتوانند در آینده نزدیک به تیم ملی بزرگسالان کمک کنند.
درون دروازه، محمد خلیفه و ادیب زارعی از جمله چهرههایی هستند که میتوان آینده متفاوتی برای آنها متصور بود. در خط دفاع هم نامهایی مانند حزباوی، سامان فلاح و ایری مطرح هستند و در کنارهها نیز فرزین معامله گری و ابوالفضل کوهی فرصت نشان دادن تواناییهای خود را پیدا کردهاند.
استقلال و جوانهایی که دیده میشوند
در خط میانی و فاز هجومی نیز گزینهها کم نیستند. آیا کادر فنی تیم ملی نمایش امیر محمد رزاقینیا و اسماعیل قلیزاده در استقلال را با دقت دنبال کرده است؟
دو بازیکن جوانی که در سطح باشگاهی فرصت بازی پیدا کردهاند و میتوانند بخشی از نسل آینده فوتبال ایران باشند.
از سوی دیگر، عباس کهریزی و فرهان جعفری نیز در آلومینیوم و ملوان در حال تجربه کردن فضای فوتبال بزرگسالان هستند؛ همان مسیری که برای رسیدن به تیم ملی اهمیت زیادی دارد.
پوریا لطیفی فر در خط میانی و پوریا شهرآبادی مهاجم تیم امید نیز دو بازیکن پرسپولیس هستند که بسیار مستعد و باکیفیت بودهاند.
درخشش امیدها در ناگویا
در نخستین مسابقه تیم ملی امید در بازیهای آسیایی ناگویا نیز نشانههای امیدوارکنندهای دیده شد. پوریا شهرآبادی در این مسابقه دو بار موفق به گلزنی شد و کسری طاهری و یوسف مزرعه نیز نمایش قابل قبولی ارائه کردند.
در همین فهرست باید نام سعید سحرخیزان و امیرحسین حسین زاده را هم جدی گرفت؛ بازیکنانی که تجربه حضور در سطح بالاتر فوتبال را دارند و میتوانند بخشی از مسیر انتقال نسل در تیم ملی باشند.
امیرحسین محمودی و چند نام دیگر
ماجرا حتی به همین چند نام محدود نمیشود. امیرحسین محمودی نیز یکی از بازیکنان جوانی است که در سالهای اخیر عملکرد قابل توجهی داشته و میتواند در رادار تیم ملی قرار بگیرد.
این فهرست وقتی کنار جوانهای موفق لیگ برتر قرار میگیرد، یک تصویر روشن به دست میدهد: فوتبال ایران برای ساختن تیم ملی آینده، دست خالی نیست.
دیگر بازیکنان جوان لیگ برتری که میتوانند فرصت حضور در تیم ملی را داشته باشند شامل:
علیرضا جعفرپور دروازهبان نساجی، ادیب زارعی دروازهبان تیم امید و شمس آذر، امیررضا افسرده مدافع ملوان، مهدی مهدوی و بهرام گودرزی مدافعان کناری آلومینیوم اراک، مهدی گودرزی هافبک گل گهر، نیما اندرز مدافع استقلال خوزستان و یادگار رستمی از فجرسپاسی میشود.
جوان داریم؛ باید به آنها فرصت بدهیم
حالا که تیم ملی امید ایران در نخستین گام خود در ناگویا شروع امیدوارکنندهای داشته و لیگ برتر نیز هر هفته چهرههای جوان تازهای معرفی میکند، دیگر نمیتوان بحث کمبود استعداد را بهعنوان پاسخ همیشگی مطرح کرد.
فوتبال ایران جوان دارد، جوان باکیفیت هم دارد؛ آنچه بیش از هر چیز نیاز است، نگاه تازه، اعتماد و جسارت برای تغییر است. نسل جدید پشت درهای تیم ملی ایستاده و حالا این کادر فنی است که باید تصمیم بگیرد تا چه اندازه میخواهد این در را به روی آنها باز کند.