پرسپولیس در فصل جدید نیز بخش قابلتوجهی از فهرست خود را به بازیکنان کناری و وینگرها اختصاص داده است. با اضافه شدن مهدی تیکدری و محمدمهدی محبی به جمع تیوی بیفوما، محمد عمری، امیرحسین محمودی، محمدحسین صادقی و اوستون اورونوف، اکنون هفت بازیکن برای حضور در پست وینگر با یکدیگر رقابت میکنند.
این شرایط از نظر فنی میتواند گزینههای بیشتری در اختیار مهدی تارتار قرار دهد. سرمربی پرسپولیس با چنین ترکیبی امکان بیشتری برای تغییر آرایش هجومی، استفاده از بازیکنان مختلف و ایجاد تنوع در حملات خواهد داشت. با این حال، حضور تعداد زیادی بازیکن در یک پست، مشکلات خاص خود را نیز به همراه دارد.
طبیعی است که همه این بازیکنان فرصت یکسانی برای حضور در ترکیب اصلی پیدا نکنند. همین موضوع ممکن است به مرور باعث کاهش انگیزه برخی نفرات یا شکلگیری نارضایتی در میان بازیکنانی شود که انتظار بیشتری برای بازی دارند. مدیریت این وضعیت، بهویژه درباره چهرههای شناختهشده و محبوب، یکی از وظایف دشوار تارتار خواهد بود.
اوستون اورونوف نمونهای از همین وضعیت است. این بازیکن در فصل گذشته یکی از مهرههای مهم پرسپولیس محسوب میشد، اما در فصل جاری تنها یک بار در ترکیب اصلی قرار گرفته است. ادامه چنین شرایطی میتواند سرمربی را با چالش حفظ انگیزه بازیکنان و کنترل فضای رختکن روبهرو کند.
پرسپولیس فصل گذشته نیز با جذب چند بازیکن در پست وینگر، با تراکم زیادی در این بخش مواجه شد. در نهایت، بخشی از این نفرات تنها پس از یک فصل از جمع سرخپوشان جدا شدند. تفاوت شرایط امسال در این است که برخی بازیکنان به فرم بهتری رسیدهاند و نفرات جدید نیز میتوانند سطح رقابت را بالاتر ببرند.
اکنون مسئله اصلی برای تارتار فقط انتخاب ترکیب اولیه نیست. او باید بتواند میان استفاده از بازیکنان آماده، حفظ اعتماد به نفرات باتجربه و ایجاد انگیزه در نیمکتنشینها تعادل برقرار کند. رقابت درونتیمی اگر به شکل صحیح مدیریت شود، میتواند یک امتیاز مهم برای پرسپولیس باشد؛ اما در صورت بیتوجهی، احتمال دارد همین ترافیک به عاملی برای ایجاد حاشیه تبدیل شود.