طرفداری | کامبک، تلاقیِ شیرینترین و تلخترین احساسات فوتبال است؛ در یک سو، شکست ناگهان رنگ رؤیا به خود میگیرد و در سمتی دیگر، شوکِ از دستدادن، ضربان قلب را متوقف میکند و کاخ امیدها رو مقابل چشمانتان فرو میریزد.
بخش اول: اراده قهرمانِ یکدست، سایه فاشیسم و تراژدی ماراکانازو
بخش دوم: معجزه برن، ترمیم غرور یک ملت و رامشدن طوفان زرد
بخش سوم: اثر هنری بمبافکن و سوپرگلهای ویرانگر
بخش چهارم: انفجار معکوس دینامیت دانمارک و «ماتریکس» لیلیان تورام
بخش پنجم: پارادوکس رونالدینیو انگلیس را به آتش کشید
بخش ششم:شب تسویهحساب زیدان با اسپانیاییها
بخش هفتم: وسلی اسنایدر و یک برگ دیگر از داستان توپ طلای گمشده
جام جهانی 2014
برزیل و کرواسی در افتتاحیه جام جهانی 2014 در شهر سلسائو مقابل هم قرار گرفته بودند. سلسائو با شرایط متفاوتی به استقبال این مسابقه رفته بود. اعتراضات گسترده خیابانی به هزینههای سرسامآور برگزاری مسابقات و و فشاری بیامان برای کسب ششمین ستاره، بر دوش شاگردان لوئیز فیلیپه اسکولاری سنگینی میکرد. برزیل پس از قهرمانی مقتدرانه در جام کنفدراسیونهای ۲۰۱۳، با روحیهای بالا پا به این رقابتها گذاشت و نیمار ۲۲ ساله قرار بود منجی کشورش باشد.
بازی با کرواسی با شوک سنگینی برای میزبان آغاز شد؛ در دقیقه 12، روی ارسال ایویکا اولیچ از سمت چپ، با اثرگذاری نیکیتسا یلاویچ، مارسلو دروازه خودی را باز کرد. با این حال، همین گل منجر به جرقه بازگشت برزیل به جریان بازی شد. در دقیقه 29، روی نبوغ نیمار، با شوت زمینی این بازیکن از فاصله حدوداً 25 متری، اسکوربورد ورزشگاه نتیجه 1-1 را نشان داد.
در حالی که نیمه دوم با وضعیت متعادل دنبال میشد، در دقیقه 71 یک صحنه جنجالی رقم خورد. فِرد پس از برخورد جزئی با دیان لوورن، خودش را به زمین انداخت و داور ژاپنی بلافاصله نقطه پنالتی را نشان داد. در حالی که کرواتها همچنان معترض بودند، نیمار پشت ضربه پنالتی ایستاد و دومین گلش را ثبت کرد.
در پایان بازی، کرواسی که نمیخواست جام را با یک شکست آغاز کند، سرتاپا حمله شد و موقعیتهایی را هم توسط لوکا مودریچ و ایوان پریشیچ طراحی کرد. با این حال، در نخستین دقیقه از وقتهای تلفشده ضربه کاری به تیم تحت هدایت نیکو کواچ وارد شد. اسکار روی ضدحملهای برقآسا با یک ضربه نوکپای زیبا گل سوم سلسائو را به ثمر رساند و کامبک 3-1 را تکمیل کرد.
با پیروزی شاگردان اسکولاری، خیابانهای برزیل غرق در شادی و امید شد. آنها امیدوار بودند با استفاده از امتیاز میزبانی، به انتظار 12 ساله پایان داده و جام ششم را در خانه نگه دارند. اما، با وجود این شروع دلگرمکننده، هیچکس از «فاجعه بلوهوریزنته» خبر نداشت. نیمار و یارانش رؤیایی را خلق کردند که فرجام آن، یک کابوس ابدی بود.
